Οι Έλληνες κροίσοι σε εποχές κρίσης

κρίσης

Είναι πολύ Δύσκολο έργο και χρειάζεται μεγάλη εγρήγορση για να αισθανθείς ποιο ειναι το θέλημα του θεού για τον καθένα μας σε αυτό τον κόσμο. Σε έναν κόσμο που δυστυχώς κατάφερε να ναυαγήσει  μέσα στο λιμάνι , και μάλιστα με σκάφος πολύ πολυτελέστερο από τον «Τιτανικό».

Ζούμε την εποχή των φρικτών αντιθέσεων.

Αναζητούμε ηγέτες που θα μας εξασφαλίσουν αφθονο ψωμί, όλοι εμείς που για δεκαετίες πετούσαμε το ψωμί σε καθημερινή βάση. Αναζητούμε ηγέτες που θα μας παρέχουν υλικά αγαθά ενώ γνωρίζουμε πως «ουκ επ΄αρτω μόνο ζησεται ανθρώπους». Αναζητούμε ηγέτες που θα μας κάνουν τη ζωή παράδεισο ,που θα μας γειώσουν βαθύτερα στη γη, ενώ ξέρουμε ότι όπως τα διαβατάρικα πουλιά, η μακαρία πατρίδα μας βρίσκεται κάπου άλλου.

Έτσι μιλάμε για οικονομική κρίση σε μια εποχή που κάποιο Έλληνες κροίσοι αγοράζουν έξω από το Λονδίνο σπίτι πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Η ψαλίδα ανοίγει συνεχώς και ενώ ακούμε στο Ευαγγέλιο πως οφείλουμε να μην περιφρονούμε κανένα ασήμαντο αυτού του κόσμου, που ο ίδιος ο κύριος μας αποκαλεί αδερφό του, εμείς θέλουμε να γίνουμε σημαντικοί για να ζούμε χλιδάτη ζωή, εγκλωβισμένοι μέσα στους λίγους δικούς μας ανθρώπους. Όντες όμηροι των επιθυμιών μας αγνοούμε τι θέλει το Άγιο Πνεύμα από εμάς.

Η Αγιά Τριάδα, τρία πρόσωπα -ένας θεός ενωμένα ασύγχυτα και αδιαίρετα μας καλεί να την μιμηθούμε. Μόνο η ενότητα δύναται να μας γλυτώσει από το ολικό ναυάγιο. Ένα ναυάγιο που δεν συνέβη μέσα στους ωκεανούς των πόλεμων και των θυελλωδών συρράξεων αλλά στο ήσυχο λιμάνι της διαφθοράς της απιστίας και τη συναισθηματικής υπερχείλισης, που ξέρει να προσκυνάει και να λατρεύει τους δικούς της και να γυρνάει την πλάτη στους πιο μακρινούς ξένους αδελφούς της.

Έχουμε ανάγκη επαναπροσδιορισμού της πορεία μας. Αυτός που αναζητά τα ανώτερα αγαθά της αγάπης της ταπείνωσης και της θυσίας θα λάβει από τον παροχέα θεό με πολλή άνεση και τα κατώτερα: Τις τροφές τα σκεπάσματα τις στέγες. Κανείς ερημίτη, ασκητής η μονάχος που έζησε μακριά από τον κόσμο τούτο σε αφιλόξενα βουνά και σε απομακρυσμένες ερήμους δεν γνωρίζω να πέθανε από την πείνα.

Αντίθετα όλοι αυτοί οι άνθρωποι του θεού τα ερημοπουλια του παραδείσου, έζησαν και πολλά χρόνια. Ο ουράνιος πατέρας τους έτρεφε όπως όλα τα πουλάκια του ουρανού και τα πανέμορφα λουλούδια του αγρού.

Και όμως σήμερα αυτοκτονούν άνθρωποι εξαιτίας των χρεών τους. Γιατί άραγε; Μήπως δεν είχαν να φάνε; Η χάνοντας τα υλικά αγαθά  έχασαν  τη γη κάτω από τα πόδια τους καθώς τα είχαν θεοποιήσει; Όποιος ελπίζει στο χρήμα κάποτε θα απελπιστεί ,διότι αυτό ειναι ενώπιον του θανάτου παντελώς ανίσχυρο να σώσει τον οποιονδήποτε. Όποιος όμως ελπίζει σε θεό ζώντα έχει μια πορεία πέρα από τα κλειστά όρια του θανάτου. Σπάει τη φυλακή του σώματος του και του κόσμου τούτου και τρέχει η ψυχή του στην αιωνία ανάπαυση εν Χριστό Ιησού του Κυρίου ημών.

Ας παρακαλέσουμε το Αγιο Πνεύμα σήμερα που οι χρόνοι δεν αστειεύονται , να μας ανοίξει τους  πνευματικούς μας ορίζοντες για να ποθήσουμε ότι αξίζει να ποθείτε. Και το μονο που αξίζει ειναι η αθάνατη και αιωνία ψυχή μας η μονή που μας ανήκει. Ας βαζουμε λοιπόν σε δεύτερη μοίρα όσα προορίζονται για χώμα και φθορά ολα τα υπόλοιπα δηλαδή. Τότε θα μπορουμε να μιλάμε για πνευματική αναγέννηση του τόπου μας.

Κείμενο από το Βιβλίο: «Απο το χάος στο φως» του Αρχιμ. Αρσένιου Κωτσόπουλου

http://bit.ly/2iHaa6y