Σπύρος Μερκούρης: Ομιλία «Η Οδύσσεια Σήμερα»

Καταχειροκροτήθηκε ο Σπύρος Μερκούρης για την ομιλία που έδωσε στο Ίδρυμα «Το Σπίτι του ηθοποιού» με θέμα, «Η Οδύσσεια Σήμερα» Πολιτική-Οικονομία-Πολιτισμός. 

Στο Ίδρυμα «Το Σπίτι του ηθοποιού» την Δευτέρα το απόγευμα στης 8μ.μ., πραγματοποιήθηκε  με μεγάλη επιτυχία η ομιλία του κυρίου Σπύρου Μερκούρη, Διευθυντή – Συντονιστή της  Α΄ Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Αθήνα 1985 και Προέδρος του Δικτύου όλων των Πολιτιστικών Πρωτευουσών της Ευρώπης.

Αρκετοί ήταν οι φίλοι από το χώρο της τέχνης , του θεάτρου της μουσικής και της δημοσιογραφίας που έδωσαν το παρόν για να παρακολουθήσουν την ομιλία του κ. Σπύρου Μερκούρη.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΠΟΛΙΤΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.

Oμιλία Σπύρου Μερκούρη «Η Οδύσσεια σήμερα:

Πολιτική, Οικονομία, Πολιτισμός»

Όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί έχουν δύο κύρια ένστικτα: την αναπαραγωγή και την αυτοσυντήρηση που είναι αναγκαία για την επιβίωση των ειδών. Ο άνθρωπος, ως λογική ύπαρξη έχει μετασχηματίσει το βασικό ένστικτο της αναπαραγωγής σε μια πράξη ομορφιάς. Οι άνθρωποι ωραιοποιούν τη σεξουαλική πράξη. Την κάνουν πιο επιθυμητή. Στην αναζήτηση του έρωτα και στο όνομα της αγάπης, έχουν προσφέρει πολλά στις τέχνες και στον πολιτισμό. Σύμβολο της αγάπης είναι η καρδιά.

Τα ανθρώπινα όντα, για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους, πρέπει πρώτα να υπερνικήσουν τη φύση, παραμένοντας ταυτόχρονα μέρος αυτής. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, δεν ζει μόνος του.

Στην επιδίωξη μιας καλύτερης και ασφαλέστερης ζωής, δημιουργεί κοινότητες με διαφορετικά κοινωνικά και πολιτικά συστήματα.

Στοχεύει να δημιουργήσει μια αποδοτική και δίκαιη κοινωνία που επιδιώκει και προσπαθεί να οδηγήσει τελικά σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Σύμβολο ο νους.

Η ψυχή είναι η δύναμη – αναπνοή ζωής και η ελπίδα της αθανασίας μας. Είναι η ψυχή που μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε την ταυτότητά μας, την αξιοπρέπεια και προπαντός την ανθρωπιά μας.

Οι τέχνες είναι μια ανθρώπινη ολοκλήρωση, ένα όραμα, μια αποκάλυψη, μια δημιουργία. Η τέχνη είναι μια έκφραση μέσω της οποίας ο καλλιτέχνης ξετυλίγει τις ιδέες, τα πάθη και τα όνειρά του. Ο καλλιτέχνης είναι ένα ελεύθερο και ανεξάρτητο πνεύμα. Παλεύει, αγωνιά, και κάνει προσπάθειες για την εμφάνιση μιας νέας αισθητικής, μιας νέας συνείδησης, μια νέας προσέγγισης για τη ζωή.

Στο Θέατρο ο λόγος, ο διάλογος, οι έννοιες που μεταδίδουν οι θεατρικοί συγγραφείς, οι σκηνοθέτες, οι σκηνογράφοι, οι ενδυματολόγοι, και η υποκριτική και πειθώς του ηθοποιού που δημιουργεί μια φαντασίωση με το σώμα, τις κινήσεις του, τη φωνή του, το πνεύμα του, την ερμηνεία του, μεταφέρουν στο κοινό ένα χαρακτήρα, μία δραματική δημιουργία.

Η φαντασίωση γίνεται πραγματικότητα και ο χαρακτήρας που υποδύεται ο ηθοποιός γίνεται αληθινός. Η γνώση που προσφέρει το θέατρο μαζί με το ταλέντο του ηθοποιού γίνεται μια σύνθετη δημιουργία. Είναι λόγος και εικόνα. Γίνεται παράσταση ζωής.

Η μουσική είναι περισσότερο από μια γλώσσα. Επικοινωνεί με τόση επιτυχία μεταξύ των διαφορετικών πολιτισμών. Ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζει ούτε μία λέξη στα ρώσικα μπορεί να ακούσει και να νιώσει τη μουσική του Tchaikovsky.

Η μουσική φανερώνει τα αισθήματά μας και όπως λέει ο Shakespeare:

«Εάν η μουσική είναι η τροφή της αγάπης – παίξτε την …..».

Η μουσική είναι η ανίκητη δύναμη που μπορεί να κατευνάσει, να κάνει να ερωτευτούμε ή να κλάψουμε χωρίς να γνωρίζουμε γιατί.

Η μουσική μπορεί να ξεκινήσει μια επανάσταση, να μας τρελάνει, να τονώσει την ενέργειά μας, να μας βάλει σε βαθιά σκέψη, να μας κάνει να απεικονίσουμε χρώματα, σχήματα, ταξίδια σε άγνωστες σφαίρες του διαστήματος, να έχουμε παραισθήσεις, να φοβηθούμε, να βάλουμε τα σώματά μας σε μανιώδη κίνηση. Υπάρχει μια εξήγηση για όλα αυτά: ο ήχος της μουσικής αντανακλά τις πτυχές της ζωής.

Μιλάμε για πολιτισμό.

Ο πολιτισμός είναι σε δύο επίπεδα: το πρώτο είναι οι πολιτισμοί, που ασχολούνται με το τι συμβαίνει σε μια Πόλη, σε μια κοινωνία, σε μια χώρα και που διαμορφώνονται και σχηματίζονται με αυτά που έχει πει και έχει κάνει ο άνθρωπος εδώ και χιλιάδες χρόνια μέχρι σήμερα.

Πολλά από αυτά έχουν γίνει αποδεκτά από λαούς και κοινωνίες και έχουν αφομοιωθεί και ενσωματωθεί στις συνήθειες, στα ήθη, στα έθιμα, στις πράξεις, στις παραδόσεις, στις μνήμες τους, στις δημιουργίες τους.

Ο πολιτισμός αντλεί από το παρελθόν, διαμορφώνει το παρόν και ατενίζει το μέλλον.

Το δεύτερο επίπεδο του Πολιτισμού θα έπρεπε να υπάρχει σε κάθε μας πράξη, σε κάθε μας ενέργεια. Είναι παιδεία, καλλιέργεια του πνεύματος και του σώματος, είναι γνώση, εμπειρία, συμπεριφορά, ελευθερία έκφρασης, εποικοδομητικός διάλογος, υπευθυνότητα, σεβασμός στην άποψη και ιδιαιτερότητα του άλλου.

Ο λόγος, η ποίηση, η λογοτεχνία, το θέατρο, η μουσική, ο χορός, οι Καλές Τέχνες, η αρχιτεκτονική, η επιστήμη και η φροντίδα για το περιβάλλον δημιουργούν πολιτισμό, είναι εκφράσεις του πολιτισμού.

Το Νοέμβριου του 1983 στην Αθήνα στο Ζάπειο Μέγαρο η Μελίνα Μερκούρη ως Υπουργός Πολιτισμού, κάλεσε τους τότε Υπουργούς της Κοινότητας σε μια συνάντηση για να τους θέσει το εξής κύριο ερώτημα «πως είναι δυνατόν μια κοινότητα που στερείται τη πολιτιστική της διάσταση να μπορεί να αναπτυχθεί;»

Και συνέχισε «ο ρόλος μας των Υπουργών Πολιτισμού είναι ξεκάθαρος. Η ευθύνη μας δεδομένη. Ο πολτιτισμός είναι η ψυχή της Κοινωνίας. ΄Αρα πρώτη μας απασχόληση είναι να ερευνήσουμε τις βάσεις και τη φύση αυτής της Κοινότητας. Αυτό δεν πάει να πει, ότι πρέπει να τις επιβληθούμε με επεμβάσεις. Απεναντίας πρέπει να αναγνωρίσουμε τις ιδαιτερότητες και διαφορές των λαών της Ευρώπης.»

«Ο καθορισμός της Ευρωπαϊκής Ταυτότητας βρίσκεται ακριβώς στο σεβασμό της ιδιατερότητας και στον στόχο να δημιουργήσουμε ένα ζωντανό διάλογο των πολιτισμών της Ευρώπης.»

Η Μελίνα έκανε αμέσως την πρόταση να επιλέγεται και να ορίζεται μια πόλη της Ευρώπης ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα.

Η πρόταση έγινε ομόφωνα αποδεκτή. Έτσι γεννήθηκε ο θεσμός της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, και η Αθήνα επιλέχθηκε και ανακηρύχθηκε πρώτη Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το έτος 1985 και είχα την τιμή να είμαι ο πρώτος διευθυντής – συντονιστής της.

Το σκεπτικό μας ήταν ο Θεσμός των Πολτιστικών Πρωτευουσών να μην είναι Φεστιβάλ αλλά ένα  τόπος συνάντησης για προβληματισμό, για ανταλλαγή ιδεών για επικοινωνία πνευματικών ανθρώπων, καλλιτεχνών, επιστημόνων που με τα έργα τους θα προωθούσαν την ευρωπαϊκή σκέψη. Να είναι ένα εργαλείο να κάνει τον πολίτη να μην είναι απλός θεατής. Να συμμετέχει στην διαμόφωση της συνείδησης του Ευρωπαϊου, να νοιώθει, να συναισθάνεται και να προσδιορίζει καινούργιες σκέψεις και προτάσεις που θα οδηγήσουν στην ενοποίηση της Ευρώπης.

Δυστυχώς πολλά από αυτά έχουν αλλάξει.

Ο Όμηρος το 800 π.Χ. με τα αξεπέραστα έπη του, την «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια», διηγήθηκε την περιπέτεια της ζωής και τη βούληση του Ανθρώπου να επιβιώσει και να εκπληρώσει τους στόχους του.

Στην «Οδύσσεια» ο Όμηρος παρουσιάζει τον Οδυσσέα, που συμβολίζει τον πρώτο άνθρωπο που παίρνει την τύχη στα χέρια του. Ακούει την θεά της Σοφίας, την Αθηνά, αλλά τις αποφάσεις τις παίρνει μόνος του. «Συν Αθηνά και χείρα κίνει».

Και τώρα τι γίνεται; Αληθινά περνάμε μια Οδύσσεια. Μια Οδύσσεια διαφορετική. Μια Οδύσσεια γνώσης και πολιτισμού που δημιουργεί σύγχυση και ανησυχία παραγκωνίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Σήμερα όλα τα κράτη διαμορφώνουν ένα «παγκόσμιο χωριό», κάτι που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Όλες οι ήπειροι και όλες οι χώρες είναι σε συνεχή επικοινωνία μεταξύ τους. Είναι όμως αμφίβολο αν ο τρόπος με τον οποίο γίνεται αυτή η επικοινωνία προωθεί έναν ειλικρινή και εποικοδομητικό διάλογο μεταξύ λαών και πολιτισμών.

Η αντιπαλότητα υποδαυλίζει οξύτητες, ο θρησκευτικός φανατισμός,  ο εθνικισμός, ο ρατσισμός εξαπλώνονται. Τα προβλήματα των μειονοτήτων αυξάνονται. Η ανεργία φουντώνει. Οι τοπικές εξεγέρσεις και οι πόλεμοι δεν σταματούν. ΄Εχουμε γίνει μάρτυρες ενός μίσους και μιας βίας που κορυφώνεται. Είναι αποκρουστικό να βλέπουμε ανθρώπους τόσο φανατικούς που κατέχονται από μία έμμονη παθολογική νεύρωση και που είναι έτοιμοι και πρόθυμοι να διαπράξουν τα πιο αποτρόπαια και βίαια εγκλήματα σε άνδρες, γυναίκες, ακόμη και σε παιδιά.

Οι μετανάστες πληθαίνουν. Πολλοί πνίγονται στην διαδρομή τους για την Ευρώπη.

Τα αίτια της κρίσης των προσφύγων οφείλονται στον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, που είναι αποτέλεσμα της σύγκρουσης της Αμερικής, της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας με τη Συρία του΄Ασαντ. Επίσης, η κρίση αυτή είναι αποτέλεσμα και του πολέμου του Μπους στο Ιρακ και στο Αφγανιστάν.

Το προσφυγικό ζήτημα χρειάζεται συνεργασία με την Ε.Ε. και άμεση λύση. Αλλιώς οι καταστάσεις θα μας ξεπεράσουν.

Στην επίσκεψη των τριών Πατέρων της Χριστιανοσύνης, του Πάπα Φραγκίσκου, του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου στο νησί της Λέσβου γίναμε μάρτυρες μιας σπάνιας σε συναισθήματα στιγμής και πραγματικού συμβολισμού.

Ηταν όλη τους η παρουσία εκεί, κοντά στους πρόσφυγες και μετανάστες, ένα μεγάλο μάθημα προς όλους μας: μας δίδαξαν Αγάπη, Ταπεινότητα, Ανθρωπιά, χωρίς να ξεχωρίσουν άνθρωπο λόγω της θρησκείας του ή του δόγματός του.

Ηταν μια υπενθύμιση προς όλους μας ότι θα πρέπει πάντα να στηρίζουμε και να βοηθούμε τους συνανθρώπους μας σε στιγμές εξαθλίωσης, δυστυχίας και ανημποριάς.  

Ζούμε σε μία εποχή που κυριαρχεί ο κυνισμός, η δυσπιστία, η ανασφάλεια, η διαφθορά, ο φόβος, ο τρόμος και το κυνήγι του κέρδους, που αλλοιώνει χαρακτήρες και που οδηγεί σε οικονομική κρίση.

Πρέπει να καταλάβουμε όμως όλοι, και κυρίως τα κέντρα εξουσίας και οι ιθύνοντες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, πως όταν ο στόχος για αύξηση των υλικών προϊόντων δεν συνοδεύεται από παράλληλη ανάπτυξη ιδεών και αξιών, τότε ο τρόπος ζωής ο οποίος δημιουργείται, που ισοπεδώνει κάθε πολιτιστική δημιουργία, είναι καταδικασμένος να μαραζώσει και να παρακμάσει.

Δυστυχώς οι πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις, σήμερα, οριοθετούνται από το υπερεθνικό κεφάλαιο. Εχει σχηματιστεί μια αόρατη πυραμίδα χρήματος που καθορίζει την οικονομική πολιτική. Συμβαίνει δηλαδή το αντίθετο: αντί η πολιτική ανάλογα με τις συνθήκες που υπάρχουν να καθορίζει την οικονομία, η οικονομία καθορίζει την πολιτική.

Το χρήμα έχει γίνει προϊόν και αντικείμενο κερδοσκοπίας. Δημιουργεί ένα τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό χάσμα μεταξύ των πολιτών, και των πολιτικών και οικονομικών κέντρων εξουσίας.

Το χρηματιστηριακό – πιστωτικό σύστημα δημιουργεί από τη μια μεριά δισεκατομμυριούχους και από την άλλη πάμφτωχους.

Συνολικά το φτωχότερο 50% του παγκόσμιου πληθυσμού μοιράζεται κάτι λιγότερο από το 1% του παγκόσμιου πλούτου, την ώρα που το πλουσιότερο 10% έχει στα χέρια του το 88% του συνόλου του πλούτου. Το πιο απαράδεκτο είναι ότι το 1% του πληθυσμού ελέγχει το 50% των περιουσιακών στοιχείων του πλανήτη.

Αυτά δεν τα λέω εγώ, τα λένε οι επίσημες στατιστικές και όλος ο παγκόσμιος Τύπος μετά την αποκάλυψη των Panama Papers ότι κρύβονται 11 τρισεκατομμύρια δολάρια σε offshore κέντρα και φυσικά αφορολόγητα.

Το κλαμπ των δισεκατομμυριούχων στο οποίο ανήκει ένας στα 3 εκατομμύρια κατοίκους του πλανήτη αναμένεται να ξεπεράσει τα 2.500 μέλη!

Φυσικά γεννιέται το εξής ερώτημα: πώς είναι δυνατόν να υπάρχει μία απέραντη φτώχεια και να γεννιούνται κάθε χρόνο περισσότεροι δισεκατομμυριούχοι; Αυτό δεν λέγεται οικονομική κρίση. Αυτό λέγεται απλή κερδοσκοπική εκμετάλλευση. Είναι αθλιότητα.

Τώρα βέβαια θα πρέπει να δούμε και ποιος επιτρέπει σε αυτό το 1% να πλουτίζει έτσι. Και αυτό είναι το λεγόμενο νεοφιλελεύθερο Σύστημα που πιστεύει στην ανεξέλεγκτη αγορά.

Αυτό που μου κάνει κατάπληξη είναι ότι παρόλο που υπάρχουν διάφορες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για πολλά θέματα υπάρχει μία παγκόσμια σιωπή. Μια βουβαμάρα για αυτή τη συσσώρρευση του χρήματος. Ο κόσμος φοβάται ότι μπορεί να προκύψει κάτι ακόμη χειρότερο. Νιώθει αδυναμία αντίδρασης σε αυτή την κατάσταση και ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι για να την αλλάξει. Αισθάνεται ανίσχυρος διότι τα κέντρα εξουσίας δεν είναι ορατά.

Σήμερα η οικονομία της Ευρωζώνης εξαρτάται από την εμπιστοσύνη των αγορών, των οίκων αξιολόγησης, από τα spreads, τα hedge funds, το Δ.Ν.Τ., την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κλπ.

Η Ευρωζώνη, το Δ.Ν.Τ. και η Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα για να ασφαλίσουν τα χρήματα που δανείζουν με τόκο, αποφάσισαν μία αυστηρή οικονομική πολιτική που οδήγησε στην ύφεση, απελπισία, φτώχεια και όχι στην ανάπτυξη. Την ονομάζουν πολιτική σταθερότητας. Η πολιτική αυτή χτύπησε βάναυσα, ιδιαίτερα τη μεσαία τάξη, και τους εργαζόμενους που είναι η σπονδυλική στήλη της κοινωνίας.

Σήμερα, τα θεσμικά όργανα της Ευρώπης στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι υπό αμφισβήτηση. Η ίδια η Ευρώπη έχει κρίση.  Όχι μόνο οικονομική, αλλά και πολιτική, κοινωνική και ιδιαίτερα πολιτιστική.  

Η ιδέα της Ευρώπης έχει διαφοροποιηθεί. Η λέξη Ευρώπη σταμάτησε για πολλούς ανθρώπους να σημαίνει την κοινή έννοια για το σπίτι τους, τον πολιτιστικό τους χώρο.

Σε όλη την ιστορία της ύπαρξής τους οι Ευρωπαίοι αναγνωρίζουν ότι μοιράζονται τις ίδιες πολιτιστικές αξίες, οι οποίες αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα και ότι όλοι ανήκουν στον ίδιο πολιτισμό. Ξεκινάει από τον Ελληνικό Ανθρωποκεντρικό Πολιτισμό, που είναι η κοιτίδα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Ακολουθούν οι Ρωμαίοι, με το γραπτό δίκαιο, με την Διοίκηση και τις υποδομές, δρόμους, γέφυρες, υδραγωγεία κλπ. Και έρχεται ο χριστιανισμός με τον Ιησού, με την Αγάπη του για τον άνθρωπο, κηρρύσοντας: «Αγαπάτε Αλλήλους».  

Η τελική όμως διαμόρφωση του πολιτισμού της Ευρώπης γίνεται από έναν διάλογο μεταξύ των λαών της. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι η Ευρώπη είναι ένας πολιτισμός πολλών διαφορετικών λαών και ανθρώπων, με τη γλώσσα και την ιστορία τους, τις δικές τους ιδιαιτερότητες και τα επιτεύγματά τους, για τα οποία έχουν το δικαίωμα να είναι περήφανοι. Κάθε ευρωπαϊκή οντότητα πρέπει να λάβει υπόψη της αυτή την πλούσια ποικιλομορφία, ως μια πηγή δύναμης.

σπηρος-μερκουρης

Ωστόσο εάν αρνηθούμε,  ότι ο Δάντης, ο Θερβάντες, ο Σαίξπηρ, ο Βολτέρος και ο Γκαίτε ότι ήταν Ευρωπαίοι την ίδια στιγμή που ήταν Ιταλοί, Ισπανοί, Άγγλοι, Γάλλοι και  Γερμανοί είναι σαν να αρνούμαστε την αλήθεια.

Για να παραδεχτούμε αυτή την αλήθεια σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε τα πραγματικά θεμέλια της Ευρώπης.

Το επίκεντρό αυτών των θεμελιων βρίσκεται στο πολιτιστικό επίτευγμα που παρήγαγαν οι όμοιοι του Δάντη, του Θερβάντες, του Σαίξπηρ, του Βολτέρου και του Γκαίτε, και όχι σε οικονομικά συστήματα και αριθμητικές εξισώσεις.

Ο Γκαίτε σε μια γραμμή είπε για την  Ελλάδα. «Aπ’ όλους τους λαούς οι Έλληνες ονειρεύτηκαν καλύτερα το όνειρο της ζωής».

Στο τέλος του 6ου αι. π.Χ. γεννήθηκαν στην Αθήνα δύο ύψιστα αγαθά που έχει προσφέρει ο Ελληνικός κόσμος στην ανθρωπότητα: την Δημοκρατία και το Αρχαίο Δράμα.

Η Αρχαία Ελληνική Αγορά δεν ήταν μόνο κέντρο εμπορικών συναλλαγών, αλλά και χώρος ανταλλαγής ιδεών, πνευματικής επικοινωνίας των πολιτών για την αναζήτηση της αλήθειας.

Με όσα αναφέραμε παραπάνω η Ευρώπη με τα πολιτιστικά εφόδια που διαθέτει και με τον δυναμισμό της θα μπορούσε να παίξει ένα σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια συνεννόηση και επιδίωξη ενός εποικοδομητικού διαλόγου μεταξύ των πολιτισμών, που είναι τόσο αναγκαίος. Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται άλλη νοοτροπία, άλλη βούληση, πνευματική διάσταση και πολιτισμό.

Η Ευρώπη έπρεπε να είχε επίγνωση αυτής της παγκόσμιας εξέλιξης και έπρεπε να συνδυάσει την πολιτική της οικονομικής ανάπτυξης με την ευτυχία των λαών της.

Τα είπαμε για την Ευρώπη αλλά και τι να πούμε και για την χώρα μας. Κατά τη γνώμη μου σίγουρα υπάρχει λανθασμένος χειρισμός. ΄Εχουμε εδώ και πολλά χρόνια έντονο λαϊκισμό που αποπροσανατολίζει και μια έλλειψη Διοίκησης του Κράτους και τεχνογνωσίας, που δυσκολεύει την διαπραγμάτευση με τους δανειστές.

Η Κύβερνηση παρεμέλησε κάτι πολύ σημαντικό.

Όταν έχεις επιλέξει τελικά μια πολιτική που είναι παραμονή στο ευρώ και συμφωνία με τους δανειστές έπρεπε πριν αρχίσεις την διαπραγματευσή να έχεις αναλύσει και μελετήσει τον συνομιλητή σου, προπαντός  όταν έχει διαφορετικούς στόχους και νοοτροπία από σένα.

Να γνωρίζεις καλά μέχρι που μπορείς να φθάσεις, και τι συγκεκριμένο μπορείς να προσφέρεις αλλά και τι να ζητήσεις.

Τα κυριότερα προβλήματα είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των δανειστών ότι δεν θα τηρήσουμε τα συνφωνηθέντα και η αξιολόγηση που θα κρίνει αν τα μέτρα είναι επαρκή  για να βγούμε από τη κρίση.

Σήμερα είναι 9 Μαϊου. Η μέρα που συναντιέται το Eurogroup.

Αυτή τη φορά η κυβέρνση έχει εργαστεί προσεκτικά και επίμονα. Επιδιώκει να έχει αποτέλεσμα.

Ακούγονται πολλές Ευρωπαϊκές ενθαρρυντικές φώνες από την Ε.Ε. και ιδιαίτερα από τη Γαλλία.

Εάν δεν έχουμε αποτέλεσμα σήμερα, ελπίζουμε ότι στο επόμενο Eurogroup στις 24 Μαϊου να έχουμε καθοριστικές λύσεις.

Είναι καιρός, δεν πάει άλλο διότι έχει εκλείψει η προσδοκία και η αισιοδοξία στον λαό που αισθάνεται μπερδεμένος, απογοητευμένος και αποκαρδιωμένος. Ουδείς μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Ουδείς μπορεί να σχεδιάσει το παρόν του.

Είναι απόλυτα αναγκαίο να βαδίσουμε σε μία νέα εποχή που η παιδεία και ο πολιτισμός θα έχουν πρωτεύοντα ρόλο στην πολιτική, την κοινωνία, την οικονομία.

Χρειάζεται συνείδηση αυτής της ανάγκης της αλλαγής. Χρειάζεται γνώση, μέθοδος, ομοψυχία, και προπαντός θάρρος.

Πρέπει να πιστέψουμε στη δύναμη και παραγωγικότητα του Πολιτισμού, και να μην ξεχνάμε ποτέ τον Πλούτο της Ελλάδας που είναι ο ατέλειωτος Πολιτισμός της.

Ο πολιτισμός αναδεικνύει την ικανότητα του ανθρώπου να σκέφτεται, να δημιουργεί, να επικοινωνεί, να καινοτομεί, να αναπτύσσεται, να κατανοεί, να ανταλλάσει ιδέες, να σέβεται την άποψη του άλλου και να δημιουργεί έναν εποικοδομητικό διάλογο μεταξύ των λαών και πολιτισμών.

Έχουμε κάνει δύο διεθνή συμπόσια με αυτό το πνεύμα. Το ένα στο Πεκίνο στη Κίνα το Νοέμβρη του 2013 και το άλλο στη Αρχαία Ολυμπία  από τη 1 έως 7 Σεπτεμβρίου του 2015 με τίτλο «Η ανάγκη ενός επικοδομητικού διαλόγου μεταξύ λαών και πολιτισμών». Στην Αρχαία Ολυμπία  ήταν υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας. Και τα δύο συμπόσια είχαν μεγάλη επιτυχία. Τώρα οργανώνουμε το ίδιο συμπόσιο με το ίδιο σκεπτικό στη Γκόα της Ινδίας.

Επιπλέον, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, Michael Higgins είχε στείλει έναν εξαιρετικά θερμό χαιρετισμό στο Συμπόσιο στην αρχαία Ολυμπία. Σας διαβάζω :

« Ως Πρόεδρος της Ιρλανδίας, θα ήθελα να μεταφέρω τους θερμούς χαιρετισμούς και τις καλύτερες ευχές μου σε όλους τους συμμετέχοντες στο παρόν Συμπόσιο με τίτλο «Η ανάγκη για Διάλογο μεταξύ των λαών και των πολιτισμών και η Ολυμπιακή Ιδέα».

Πιστεύω οτι το θέμα του Συμποσίου σας είναι πολύ επίκαιρο και το πρόγραμμά του αγγίζει πολλά απο τα πλέον επείγοντα ζητήματα που αντιμετωπίζουν η Ευρωπαϊκή και η διεθνής Κοινότητα αυτόν τον καιρό. Καθ΄όλη τη διάρκεια της προεδρίας μου, έχω επανειλημμένα μιλήσει για τη δύναμη και την κεντρική σημασία του πολιτισμού και για την επείγουσα ανάγκη να οικοδομηθεί ένας νέος δημόσιος λόγος στην Ευρώπη στον οποίον οι έννοιες του πολιτισμού, της οικονομίας, της κοινωνίας και της οικολογίας να ξαναβρούν την ισορροπία τους – και κατά τέτοιο τρόπο ο οποίος να είναι συγχρόνως ηθικός. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό που το Συμπόσιό σας λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα, με την ασύγκριτη πνευματική και πολιτισμική της κληρονομιά και την κεντρική της θέση στην ιστορία της δημοκρατίας.  Εύχομαι κάθε επιτυχία στις σημαντικές συζητήσεις σας και προσδοκώ να λάβω και να διαβάσω τα αποτελέσματα των διαβουλεύσεών σας».

σπιτι-του-ηθοποιου

Εχουν γίνει κάποιες πρώτες συζητήσεις και υπάρχει ενδιαφέρον ώστε να διοργανώσουμε το διεθνές αυτό Συμπόσιο και στο Δουβλίνο το 2017. Μετά; Θα πρέπει να το διοργανώσουμε και στο Βερολίνο.

Πρέπει να κατάφερουμε να έλξουμε ανθρώπους που προέρχονται από διαφορετικά περιβάλλοντα, από διαφορετικούς λαούς και έθνη, από διαφορετικά γεωγραφικά μήκη και πλάτη. Πρέπει να ρωτήσουμε τον στοχαστή, τον συγγραφέα, τον καλλιτέχνη και απλούς πολίτες να μας δώσουν απαντήσεις και ένα νέο νόημα και σκοπό στις συνθήκες και στις απαιτήσεις του καιρού μας.

Στην μακρά ιστορία του πολιτισμού, υπάρχουν μία σειρά από αναγεννήσεις. Η κάθε μια απ’ αυτές έχει συμβάλει στην ηθική, πνευματική, πολιτιστική, κοινωνική, πολιτική, οικονομική ανάπτυξη και στην καλύτερη ποιότητα ζωής.

Όπως και ο Οδυσσέας θα φτάσουμε και εμείς στην δικιά μας Ιθάκη που είναι η Ελλάδα και η Ευρώπη που πιστεύουμε και αγαπάμε. Θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες, τα εμπόδια, την Σκύλα και την Χάρυβδη που βρίσκονται στο ταξίδι μας και τις σύγχρονες Σειρήνες που μας έχουν τρελάνει τα αυτιά με τα θέλγητρα του χρήματος. Και τότε … τότε θα πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι.

τσικορδανος-μερκουρης-φονσου

μερκουρης-φονσου

ράπτη-καρποδίνης

μελινα

Tέλος να πούμε ότι η εκδήλωση αυτή έκλεισε με την μαγευτική φωνή της Αλεξάνδρας Γκράβα, σοπράνο στην όπερα της Βιέννης,  που ερμήνευσε τραγούδια των αγαπημένων μας  Ζωρζ Μουστακί – Μίκη Θεοδωράκη – Μάνου Χατζιδάκι.

clipart-eyes-blue-eyes-png-kKCxj4-clipart  Το Διαβάσανε… 312

www.greekaffair.gr

 

http://bit.ly/1T42R7s

Δείτε επίσης τα εξής:

«ΑΜΛΕΤ ο Β» – Aπό 11 Οκτωβρίου στο Θέατρο ΖΙ... "ΑΜΛΕΤ ο Β", το ξεκαρδιστικό έργο του Σάμιουελ Μπόμπρικ, που γνώρισε εκκωφαντική επιτυχία όταν ανέβηκε παλιότερα στο Θέατρο Νέο Ριάλτο σε μετάφραση Ερ...
ΣΚΟΤΩΣΕ ΜΕ ΑΝ Μ’ΑΓΑΠΑΣ Soundtrack της παράστ... Στον Πολυχώρο Vault συνεχίζονται και μετά το Πάσχα λόγω επιτυχίας, για 10 ακόμη παραστάσεις, οι  «Μικρές Ιστορίες Φόνων» του Παναγιώτη Μπρατάκου, σε σ...