Η ζωγράφος Ελένη Παυλοπούλου ζωγραφίζει μεγάλης κλίμακας έργα

ζωγράφος

Η ζωγράφος Ελένη Παυλοπούλου ζωγραφίζει μεγάλης κλίμακας έργα.

Με την ανθρώπινη μορφή στις περισσότερες περιπτώσεις στο επίκεντρο, με τα πολλαπλά όμως επίπεδα του έργου να συνομιλούν με αυτήν, σε ένα διαρκή διάλογο, είτε με τα στυλ άλλων εποχών, είτε με τα μεγάλα κείμενα της ελληνικής παράδοσης. Με αφορμή το γεγονός ότι για πρώτη φορά ένα έργο της πέρασε τον Ατλαντικό, η Ελένη Παυλοπούλου μίλησε στον «Εθνικό Κήρυκα» για τον πίνακά της «Παράλληλα Σύμπαντα» που εκτίθεται στην President’s Gallery.

Ας αφήσουμε όμως καλύτερα τον λόγο στην ίδια την καλλιτέχνιδα:

«Το έργο μου ‘Παράλληλα Σύμπαντα’ απεικονίζει μια γυναικεία φιγούρα, ντυμένη νύφη, στο αριστερό μέρος της σύνθεσης κοιτώντας μετωπικά τον θεατή. Παράλληλα προς την δεξιά πλευρά της σύνθεσης, εικονίζονται μεγάλων διαστάσεων καρποί και κλώνοι, οι οποίοι είναι ζωγραφισμένοι με μαύρο κάρβουνο και μελάνι, δίνοντας μια δραματική έκφραση στη σκηνή η οποία έχει μια θεατρικότητα και στο βάθος της ρέουν μεγάλες κυματοειδείς κηλίδες γαλάζιων και γκρίζων τόνων χρώματος δημιουργώντας ένα συμπαντικό χαρακτήρα και ατμόσφαιρα που δημιουργεί μια διαλεκτική αντίστιξη με τις φόρμες του πρώτου πλάνου που βρίσκονται σε παράθεση.

Η δραματικότητα κορυφώνεται με ένταση στην έκφραση του προσώπου και στο βλέμμα της νύφης. Κοιτάζει αινιγματικά σα να απέχει από τη στολή της, από το περιτύλιγμα της, από το ρούχο που της βάλανε και ό,τι αυτό σημαίνει. Την επιτέλεση της ετεροκαθορισμένης ταυτότητάς της από την παράδοση και τη μόδα, και που όμως φαίνεται δεν της ανήκει αυτή η ταυτότητα.

Ίσως είναι μια μάσκα που δεν μπορεί να καθρεφτίσει τον φυγόντα εσωτερικό κόσμο σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν που η ψυχή στοχάζεται. Μοιάζει η ουσία της να έχει δραπετεύσει στον περιβάλλοντα απροσμέτρητο χώρο του σύμπαντος και γίνεται από απούσα και περίκλειστη, θεά και κοσμοκράτειρα ενός παράλληλου κόσμου πιο ποιητικού, πιο αληθινού, πιο λιτού, πιο αγνού, πιο ερωτικού, πιο ελεύθερου. Τα κλωνάρια και ο καρπός μοιάζει να μετατρέπονται σε φροϋδικά, σεξουαλικά σύμβολα.

Υπάρχει μια διφορούμενη στοχαστική προσέγγιση των μορφών. Οι καρποί είναι μαύροι, καρβουνιασμένοι και καμένοι από φωτιά, ίσως πρόκειται για υπαινιγμό μιας οικολογικής καταστροφής και η γυναίκα ως αποκύημα, ως προσωποποίηση της φαντασίωσης του άνδρα, ένα τρόπαιο μιας ματαιωμένης επένδυσης αφού η καταστροφή της φύσης και η μη φυσικότητα της ύπαρξης αντανακλώνται στην παρουσία σε ανυποψίαστο βαθμό.
Το έργο αποτελεί έναν ποιητικό υπαρξιακό προβληματισμό για το ζήτημα του φύλου και της θέσης του στο σύγχρονο κόσμο».

 

Το διαβάσαμε εδω

http://bit.ly/2e9VoZ0

Δείτε επίσης τα εξής:

«EXPOSED» Η πρώτη ατομική έκθεση της ζωγράφου Αλεξ... Η πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής της Αλεξίας Μαρούλη με τίτλο ‘EXPOSED’ αποτελείται από μια σειρά έργων που πραγματεύονται το στήθος ως μέσο ανακούφ...
REFLECTIONSHIP – Έκθεση ζωγραφικής στην Ελλη... Η Ελληνοαμερικανική Ένωση και το Hellenic American College (HAEC) σε συνεργασία με το Hellenic American University (Manchester, NH, USA) παρουσιάζουν ...