Συνέντευξη – Παυλίνα Στυλιανού στον Κυριάκο Τσικορδάνο.

Συνέντευξη-Παυλίνα-Στυλιανού

Παυλίνα σε καλωσορίζουμε στο greekaffair.gr

DSC_0068

Γεννήθηκες στην Λεμεσό της Κύπρου. Θα ήθελα να μου περιγράψεις κάποιες όμορφες στιγμές που θυμάσαι από το σπίτι σου στην Λεμεσό;

Όμορφα παιδικά  ξέγνοιαστα καλοκαίρια με την οικογένεια μου και αγαπημένους φίλους στο σπίτι να οργανώνουμε παιχνίδια και να κάνουμε διάφορες πλάκες που ακόμα θυμάμαι και αναπολώ. Ο παππούς να μας περιγράφει ιστορίες από τη ζωή του, να τον ακούμε με αγωνία και να μας καθηλώνει.

Τι παιδί ήσουν στο σχολείο; Είχες φίλες, ήσουν κοινωνική ή σου άρεσε να παίζεις μόνη σου;

Μικρή ήμουν πολύ ντροπαλή. Μετά τα 12 άρχισα να γίνομαι πιο κοινωνική. Είχα αρκετούς φίλους και δε μου άρεσε ποτέ να παίζω μόνη μου. Στο Λύκειο ήμουν ένα από τα αθόρυβα ‘ζιζάνια’ της τάξης, έκανα διάφορα, ένα χαρακτηριστικό που θυμόμαστε ακόμα ήταν να μιμούμαι διάφορους τραγουδιστές και η καθηγήτρια των γαλλικών να με πετάει έξω…  

Η μουσική πότε μπαίνει στην ζωή σου;  

Στα 16… περίμενα με αγωνία το καλύτερο μου φίλο κάθε απόγευμα να έρθει στο σπίτι να τραγουδήσουμε, να απαγγείλουμε ποιήματα και να τα ηχογραφήσουμε…

Γιατί επέλεξες να ασχοληθείς με την τζαζ; Τι ήταν αυτό που σε μάγεψε σε αυτό το είδος  μουσικής ;

Ασχολούμαι κυρίως με το καμπαρέ εμπλουτισμένο με jazz στοιχεία, βαλς, ταγκό και swing. Μετά από χρόνια αναζήτησης με άγγιξε και επέλεξα το ρεπερτόριο αυτό. Είναι ένας εξωστρεφής τρόπος έκφρασης τολμηρός και προκλητικός, όπου μιλάει για το ανέφικτο του έρωτα, τον πόνο, την προδοσία, το απαγορευμένο. Είναι η μουσική γλώσσα των παθών που με γοητεύει, με την έννοια τόσο του ερωτικού πάθους όσο και της διαφθοράς.

Συνέντευξη-Παυλίνα-Στυλιανού

Πως αντέδρασε η οικογένεια σου όταν τους ανακοίνωσες ότι θα ασχοληθείς με το τραγούδι;

Στην αρχή δεν χάρηκε καθόλου η οικογένεια με την επιλογή μου, ήταν δύσκολο να δεχτούν ότι το εφηβικό χόμπι έγινε επάγγελμα. Τον τελευταίο χρόνο που παρακολούθησαν και κάποιες εμφανίσεις μου αντιλήφθηκαν πόσο σημαντικό είναι για μένα και πως δε μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό το πάθος, έτσι άρχισαν  να το επεξεργάζονται και να το αποδέχονται περισσότερο.  

Τα πρώτα σου βήματα στο τραγούδι ποτέ τα έκανες; Θυμάσαι το πρώτο σου τραγούδι;  

Τα πρώτα βήματα έγιναν στη δευτέρα λυκείου με πρώτο – αξέχαστο κομμάτι η ‘Μικρή Πατρίδα’ – Δεν έκανα ταξίδια μακρινά… (Χ. Θηβαίου, Γ. Ανδρέου).

Στην πρώτη μου επαγγελματική παράσταση  ΄Μουσικές Ακρότητες΄  ξεκίνησα το πρόγραμμα με το ‘Les feuilles mortes’ (Yves Montand).

Τα τελευταία τρία χρόνια έχεις κάνει αρκετές συνεργασίες. Μίλησε μας λίγο για αυτές. Ποια θα ξεχώριζες;

Η συνεργασία με τις δυο μου δασκάλες τη Μάιρα Μηλολιδάκη στο κλασσικό και την Έλλη Πασπαλά στο τζαζ τραγούδι με σημάδεψε σημαντικά.

Πρίν 3 χρόνια παρουσίασα την πρώτη μου μουσική παράσταση «Μουσικές Ακρότητες» για φωνή και πιάνο με τον εξαιρετικό τζαζ πιανίστα Μάνο Αθανασιάδη όπου εκεί ξεκίνησε το ταξίδι και ήταν συγκινητικό…

Στη συνέχεια ακολούθησαν συναυλίες και περφόρμανς με τζάζ μουσικά σύνολα σε Αθήνα και Κύπρο, με τους τίτλους ‘MiLorDs’ και «Les Οmbres de la Rue» όπου πραγματοποιήθηκαν σε θεατρικούς χώρους και μουσικές σκηνές όπως το Faust Bar Theater, το Θέατρο Εliart, το Νομισματικό Μουσείο Αθηνών, το Θέατρο Βeton 7, το White Rabbit κ.ά.

Συνεργάστηκα με αρκετούς αξιόλογους μουσικούς όπου περάσαμε δύσκολες αλλά και πολύ όμορφες στιγμές. Δεν είναι καθόλου εύκολο να δημιουργηθεί μια ομάδα με κοινό τρόπο σκέψης και ψυχισμό. Από κάθε συνεργασία όμως έμαθα, μοιράστηκα, και κέρδισα κάτι διαφορετικό όπου με βοήθησε να προχωρήσω.

Τι επόμενες μέρες ξεκινάς στην  μουσική σκηνή του Nixon «Τα βήματα των χωρισμένων εραστών». Μίλησε μας λίγο για αυτό. Τι θα ακούσουμε;

Πάμε για τη δεύτερη μας παράσταση στο Nixon την Κυριακή 10/4! Θα παρουσιάσουμε με το jazz κουαρτέτο μου ένα πρόγραμμα που θα χαρακτήριζα Swing – Cabaret με dark στοιχεία. Μιλάει για χωρισμούς, νέους έρωτες που ξαναγεννιούνται μετά την καταστροφή, εραστές που συναντιούνται μετά από χρόνια στο Παρίσι αλλά περιλαμβάνει και χιουμοριστικά χορευτικά κομμάτια από jazz διασκευές.

Επικεντρωνόμαστε κυρίως σε τραγούδια των Weill, Brel, Piaf, Dietrich, Porter και η πρόθεσή μας είναι το κοινό να μπει σε ένα διαφορετικό μουσικό περιβάλλον, να βυθιστεί για λίγο μέσα στην ατμόσφαιρα του Παρισιού και του Βερολίνου της εποχής.

DSC_0237

Πως βλέπεις την πορεία της jazz στην Ελλάδα και Κύπρο στο μέλλον;

Συγκεκριμένα το jazz – καμπαρέ είναι ένα δύσκολο είδος για την Ελλάδα και την Κύπρο, αφενός ερμηνευτικά, καθώς απαιτεί ένα συνδυασμό ταλέντων από τον περφόρμερ, αφετέρου για το κοινό, γιατί έχει εντελώς ξένες καταβολές ως προς την ελληνική γλώσσα.  Η jazz και το καμπαρέ, από την Μπελ Επόκ και το μεσοπολεμικό Βερολίνο μέχρι το Dark Cabaret του σήμερα είναι όμως ένα είδος διαχρονικό, με πολύ ενδιαφέρουσες δυνατότητες εξέλιξης. Υπάρχουν αξιόλογοι χώροι που μας υποστηρίζουν και με τις προτάσεις τους «εκπαιδεύουν» την αισθητική του κοινού, το οποίο ανταποκρίνεται πολύ θερμά σε αυτά τα ακούσματα. Ίσως η κρίση που περνάμε σήμερα μπορεί και να ευνοεί το άνοιγμα σε διαφορετικές μουσικές και την αναζήτηση άλλων τρόπων ψυχαγωγίας.

Ποια είναι η προσωπική σου γνώμη; Ένας καλλιτέχνης πρέπει να κυνηγά την εφήμερη επιτυχία ή να κάνει πρωταθλητισμό και να βάζει τους δικούς του όρους;

Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα συνονθύλευμα από αυτούς που τον μεγάλωσαν και τον ενέπνευσαν είτε για το καλύτερο είτε για το χειρότερο. Προσωπικά εγώ είμαι όλα αυτά που συνάντησα κατά την διάρκεια της ζωής μου και με οδήγησαν  να ακολουθήσω το μονοπάτι αυτής της μουσικής,  όπου αυτός ο δρόμος δεν είναι ούτε εμπορικός ούτε εφήμερος. Το αν θα κάνω πρωταθλητισμό στο είδος αυτό δεν είναι αυτοσκοπός μου. Όνειρο μου είναι να μοιράζομαι στιγμές και αναμνήσεις σε ένα κοινό ταξίδι με τους μουσικούς και τους λάτρες αυτού του είδους.

Τι αναζητά ένας καλλιτέχνης όπως εσύ, μέσα από την τζαζ μουσική και το τραγούδι;

Να βιώνω την κάθε στιγμή και το συναίσθημα στα κομμάτια που ερμηνεύω , έχοντας δίπλα μου  αφοσιωμένους μουσικούς  και ένα κοινό που να μπορεί να παρασυρθεί από τη μουσική και την ενέργεια μας.

Η οικονομική δίνη αλλά και η πολιτική κατάσταση της χώρας σε απασχολούν καθόλου ή σου είναι αδιάφορα;

Φυσικά και με απασχολούν… η κατάσταση της χώρας επηρεάζει κι εμένα όπως όλους μας. ‘Έχω απλά την τύχη να ξεφεύγω από τη θλίψη με την μουσική όπου με βοηθάει να παίρνω δύναμη – έμπνευση και πολλές φορές να δημιουργώ καλύτερα μέσα από τα αρνητικά συναισθήματα που εισπράττουμε καθημερινά με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.

Ποια θεατρική παράσταση παρακολούθησες τελευταία;

“ΦΩΝΑΖΩ στον ουρανό με όλη μου την καρδιά” στο Θέατρο του Νέου Κόσμου της Χιμένα Εσκαλάντε.  Μια παράσταση με ψυχοθεραπευτική δύναμη που με άγγιξε σε πολλά επίπεδα. Έξυπνη σκηνοθεσία, ιδιαίτερη μουσική και εναλλαγή ρόλων από 2 νέες γυναίκες με εξαιρετικές ερμηνείες.

Τα μελλοντικά σου σχέδια, ποια είναι;

Να συνεχίσω αυτό το μουσικό πρόγραμμα που αγαπάω, να μελοποιηθούν κάποια από τα ποιήματα μου και να ηχογραφήσω την πρώτη μου δισκογραφική δουλειά.

Συνέντευξη – Κυριάκος Τσικορδάνος

Φωτογραφία – Αδαμαντία Λαουμτζή 

http://bit.ly/1VDRsfs

Δείτε επίσης τα εξής:

Συνέντευξη: Δημήτρης Πιατάς, «Το θέατρο δεν είναι ... Ποιο ήταν το κίνητρο που ώθησε τον Δημήτρη Πιατά να απογειωθεί μαζί με τον «Ισορροπιστή αεροσκαφών» από την όμορφη πόλη της Καβάλας και να πετάξει με ...
Συνέντευξη: Κωνσταντίνου Αγγέλου... Συνέντευξη στον καλλιτέχνη Κωνσταντίνου Αγγέλου απο την Ιστορικό Τέχνης Μαράη Γεωργούση. -Γιατί ονομάσατε αυτή την δουλειά σας «Παγίδα», τι αντιπροσω...