Σπύρος Γρατσίας : «Το βιβλίο για μένα γράφεται όπως η ζωή. Δεν το ξέρουμε το αύριο.»

συνέντευξη-σπύρος-γρατσίας-οι-ρίζες

Σπύρος Γρατσίας, Συγγραφέας

Σπύρο, σε καλωσορίζω στο greekaffair.gr

Χαίρομαι πολύ.

DSC_0041

Είσαι ένας άνθρωπος της ομογένειας θα έλεγε κανείς αφού γεννήθηκες και μεγάλωσες στο Μόντρεαλ του Καναδά από Έλληνες γονείς. Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια, έχεις όμορφες  ή άσχημες αναμνήσεις;

Έχω και τα δυο, τα οποία συνθέτουν κάτι όμορφο, γιατί με τα δύσκολα έρχονται και τα καλά αλλά ισχύει και αντίστροφα.

Στους γονείς σου και στους φίλους σου τι έλεγες ότι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Κυρίως αρχιτέκτων. Αυτό είχα ως όνειρο, αλλά συγχρόνως ήθελα και πιλότος. Δυο πράγματα μαζί. Τελικά άρχισα αρχιτεκτονική και έγινα μηχανολόγος.

Επαγγελματικά, πριν ασχοληθείς με αυτό που κανείς σήμερα, είχες σπουδάσει κάτι άλλο; Είχες σκεφτεί αλλιώς το μέλλον στο πίσω μέρος του μυαλού σου;

Όχι. Πάντοτε σχεδίαζα, ζωγράφιζα αλλά αυτό καθαρά ως χόμπι αλλά επαγγελματικά ξεκάθαρα ασχολήθηκα με τις σπουδές μου.

Η συγγραφή βιβλίου πως μπαίνει στην ζωή σου;

Πάντοτε ήθελα να γράψω. Επιχείρησα γύρω στις 1652 φορές και τελικά πριν 6 χρόνια, άρχισα περισσότερο ερευνητικά, κι από εκεί οδηγήθηκα στο να μπορέσω να τελειώσω το βιβλίο.

Την ιδέα για να γράψεις αυτό το συγκλονιστικό μυθιστόρημα, «Σκιές Αίματος» πως την συνέλαβες;

Η ιδέα γεννήθηκε από φύλλο σε φύλλο. Ως σύνθεση υπήρχε ο ήρωας, υπήρχε η ιδέα ότι ένας άνθρωπος κατάφερε μέσα στη φωλιά του λύκου να κοροϊδέψει τους πάντες και να κάνει μεγάλη ζημιά στον Χίτλερ συγκεκριμένα, αλλά σε όλα τα άλλα άφησα λίγο-πολύ να με οδηγήσει η έρευνα.

skies-aimatos

Ποιοι είναι οι ήρωες στο μυθιστόρημα σου και πως συνδέονται μεταξύ τους;

Ο βασικός ήρωας είναι ο Βίλχελμ Κανάρις, ο οποίος είναι η αρχή αν θέλεις. Ο Κανάρις υπάρχει, υπήρξε ως οντότητα. Είχε δυο κόρες, μια γυναίκα. Είχε μια διαδρομή. Εγώ του γέννησα κι έναν γιο και τον έκρυψα. Αυτός ο γιος έφυγε στο τέλος του πολέμου και πήγε Αμερική και συνεχίζει μια ιστορία. Εκεί είναι και το παραμύθι αν θέλεις του μυθιστορήματος.

Ποια χρονολογία εξελίσσεται η ιστορία και σε ποιες πόλεις διαδραματίζονται τα γεγονότα;

Έχουμε Βερολίνο, έχουμε Οκλαχόμα, έχουμε Βοστόνη, έχουμε Αργεντινή, έχουμε Παρίσι. Είναι σε πολλά μέρη. Είναι το ’45, είναι το ’78, είναι το 2008.  Άρα πάει πίσω-μπρος και συνθέτει. Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο θα πάρεις πληροφορίες ή από το τώρα ή από το χτες.

Όλα αυτά τα μέρη τα έχεις επισκεφτεί προσωπικά; Έχεις ταξιδέψει εκεί, έχεις κάνει έρευνα εκεί;

Στη Γαλλία ναι. Αναφέρω πολύ το Παρίσι, αναφέρω τη Ντιζόν, όπου διαδραματίζεται εκεί ένα πολύ σπουδαίο κεφάλαιο. Στην Οκλαχόμα όχι. Στη Βοστόνη, ναι. Χρησιμοποίησα πάρα πολλά στοιχεία που έβρισκα και ιστορικά και από το ίντερνετ. Δηλαδή για να βρω που μένει ο συγκεκριμένος χαρακτήρας στην Οκλαχόμα μπήκα στο google και βρήκα έναν δρόμο και βρήκα το σπίτι.

Οι «Σκιές Αίματος» αναφέρεται σε γεγονότα μυθοπλασίας ή σε αληθινά περιστατικά που έχουν συμβεί κατά καιρούς;

Έχουν πάρα πολλές αλήθειες ιστορικές αλλά δεν γράφω ιστορία.

Τα πρόσωπα είναι αληθινά;

Στο ιστορικό επίπεδο, όχι. Δηλαδή ότι υπάρχουν οι Ναϊτες, υπήρχαν και υπάρχουν, το ότι υπήρχε ο Κανάρις, υπήρχε. Το γεγονός όμως ότι ο Κανάρης συνάντησε τον γιο του το βράδυ της απόπειρας δολοφονίας του Χίτλερ δεν συνέβη, αλλά το γεγονός της απόπειρας συνέβη. Για να σου δώσω να καταλάβεις, ξέρει για την απόπειρα, περιμένει το τηλέφωνο, παίρνει τηλέφωνο ο πρωταγωνιστής λέγοντας του ότι η βόμβα εξερράγη κι είναι στο αεροδρόμιο για να επιστρέψει Βερολίνο, αλλά μετά από 5 λεπτά τον παίρνει ο στρατηγός και του λέει ότι ο Φύρερ ζει και ετοιμάσου να πάρουμε εκδίκηση. Άρα είναι γεγονότα τα οποία μπορεί να είχαν συμβεί ή συνέβησαν αλλά ίσως όχι με το ίδιο πρόσωπο.

Γιατί ονόμασες το μυθιστόρημα σου «Σκιές Αίματος»; Τι συμβολίζει;

Συμβολίζει την σύνδεση της οικογένειας μέσα από τη σκιά του αίματος. Η οικογένεια όμως εδώ δεν αναφέρεται μόνο στη φαμίλια αλλά και στην ομάδα των καλών και στην ομάδα των κακών. Τους συνδέει κάτι κι αυτό είναι το αίμα. Ιστορικά εδώ υποτίθεται ότι ο Κανάρις ήταν ο αρχηγός αυτών που έμειναν ως Ναϊτες στη Βαυαρία, οι οποίοι ξεκληρίστηκαν από τον Χίτλερ ως ομάδα. Ήταν ο αρχηγός τους ο κρυφός, οπότε έχει μαζί τους σχέσεις οργάνωσης και οικογένειας.

Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε να στραφείς και να γράψεις ένα τέτοιο είδους μυθιστόρημα;

Τα σημερινά γεγονότα. Αυτό συνδέεται λίγο και με το καινούργιο μου βιβλίο. Τα γεγονότα στην Ελλάδα, όλη η κρίση που υπάρχει, πιστεύω ότι υπάρχει κατά μεγάλο μέρος διότι ο κόσμος δεν γνωρίζει ιστορία. Αν γνώριζε ιστορία, θα είχε μια άλλη αντιμετώπιση σε αυτά που γίνονται και θα έβρισκε άλλες λύσεις. Η γνώση δηλαδή της ιστορίας μας οδηγεί σε μια άλλη αντίληψη σε αυτά που ακούμε, βλέπουμε και μας λένε.

Η συγγραφή του βιβλίου πόσο σε επηρέασε στην προσωπική ζωή αλλά και στην δουλεία σου; Σε κούρασε; Σε έβγαλε εκτός προγράμματος;

Με έσωσε. Με έσωσε επειδή έχω μια δουλειά η οποία απαιτεί πάρα πολύ ενέργεια και ο καθένας χρειάζεται να βρίσκει έναν τρόπο να ξεφεύγει, να ξεχνιέται, να αδειάζει το μυαλό του, όπως είναι μια καλή ταινία που όταν την βλέπεις για δυο ώρες ταξιδεύεις. Έτσι και με το βιβλίο όταν το έγραφα, το έφτιαχνα, το έψαχνα, ξεχνιόμουν. Ήμουν εκεί. Ψαχνόμουν, χανόμουν. Αυτό το βίωσα σαν μια εμπειρία. Δηλαδή ενώ σε 6 χρόνια είχα 11 κεφάλαια, τα υπόλοιπα βγήκαν μέσα σε 1 ½ μήνα. Αυτό μου συμβαίνει γενικότερα, τα κεφάλαια μου βγαίνουν και συντίθεται από μόνα τους και όλο αυτό είναι μια εμπειρία.

Όταν αποφάσισες να γράψεις αυτό το μυθιστόρημα, σε ποιον το αποκάλυψες πρώτα και ζήτησες την γνώμη του;

Έπαιζα με τους φίλους μου με διάφορα σενάρια και τους έλεγα «Αυτό πώς σου φαίνεται;» «Αυτό πώς ακούγεται;». Κατά 80% γράφω σε καφετέριες, στο αεροπλάνο. Σε ένα κεφάλαιο αναφέρω ένα μικρό μαγαζί που είναι απέναντι από το Νοτρ Νταμ στο Παρίσι, στο οποίο διαδραματίζεται κάτι. Εκεί λοιπόν έχω κάτσει κι έχω γράψει δυο κεφάλαια και το ζούσα εμπειρικά. Η αποκάλυψη γινόταν σταδιακά και μάλιστα σαν παιγνίδι. Έχει ένα παιγνίδι αποκάλυψης το βιβλίο, πώς γίνεται ο παππούς ο πεθαμένος, να περιμένει να γίνει 30 ετών ο εγγονός για να του μιλήσει και βρίσκει τρόπο επικοινωνίας μαζί του.

Αρκετοί συγγραφείς έχουν πει κατά καιρούς ότι όταν ξεκινούν να γράψουν ένα βιβλίο, γνωρίζουν την αρχή και το τέλος, όπως επίσης και τον τίτλο που θα δώσουν. Το ίδιο ισχύει και στην δική σου περίπτωση;

Όχι. Σε καμία περίπτωση. Το βιβλίο για μένα γράφεται όπως η ζωή. Δεν το ξέρουμε το αύριο. Πας προς μια κατεύθυνση και το αφήνεις να συνεχίσει μόνο του. Δεν λέω ότι είναι ή δεν είναι έτσι ή ότι πρέπει να είναι, αλλά εγώ εμπειρικά έτσι το έζησα. Υπήρχε μια βασική δρομολόγηση αλλά δεν ήξερα το τέλος. Το άφησα να έλθει μόνο του το τέλος.

Αν σου ζητούσα να γυρίσεις το χρόνο πίσω, τι θα άλλαζες στη ζωή σου και τι όχι;

Δεν θα άλλαζα τίποτα. Έχω περάσει δύσκολες στιγμές όπως ο κάθε άνθρωπος. Δεν θα τις άλλαζα. Δεν θα μπορούσα να τις αλλάξω. Είναι σαν να αλλάζεις κοσμικά κάτι. Δεν θα άλλαζα τίποτα γιατί μόλις πειράξεις κάτι αλλάζουν όλα, άρα δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω κάτι τέτοιο. Το έχω ζήσει πάρα πολλές φορές όπως π.χ. με τις συγκυρίες. Πιστεύω ότι δεν είναι τυχαίο ότι μιλάμε τώρα εμείς. Πιστεύω ότι από την στιγμή που υπάρχει μια απόφαση να πας κάπου, είναι πάρα πολλοί οι δρόμοι για να πας, αλλά όταν πραγματικά επιμένεις συνωμοτεί το σύμπαν για να το καταφέρεις παρέχοντας πάρα πολλές διαφορετικές λύσεις. Δεν πιστεύω στο πεπρωμένο που λένε ότι είναι γραμμένο και ότι το ακολουθούμε τυφλά γιατί τότε δεν θα είχε κανένα νόημα.

Σήμερα, για πρώτη φορά παρουσιάζεις το καινούργιο σου βιβλίο, » Rootless Roots«. Μίλησε μας για αυτό.

Η καταγωγή μου είναι από τη Νάξο. Έχω κάνει κάποια καλοκαίρια εκεί. Συγχρόνως όλο σκιτσάρω κάτι. Τα σκιτσάκια του βιβλίου γίνανε στην παραλία στο Αϊ Γιώργη, στη Νάξο. Αυτές οι φιγούρες παίρνουν την μορφή τους  από τα κυκλαδίτικα ειδώλια πριν 4000 χρόνια. Μου πήρε 2-3 χρόνια να τα ολοκληρώσω. Άρα έκανα μια διαδρομή και τελείωσα είκοσι τέτοια εικαστικά. Πώς μου βγήκε δεν ξέρω. Πέτρα-πέτρα όμως τα σχεδίασα. Το εικαστικό σαν έννοια, σαν θέμα , μου βγήκε μέσα από την κρίση. Προσπαθώ να βρω μια λύση απλή, κι αυτή πιστεύω ότι υπάρχει στις ρίζες μας. Έχουμε τις ρίζες για να λύσουμε τα πάντα αλλά δεν τις χρησιμοποιούμε. Άρα είμαστε δίχως ρίζες.  Εξ’ου και ο τίτλος του βιβλίου.

Η γραμμή που διατρέχει το βιβλίο συμβολίζει την ενότητα της αρχής και του τέλους μας κι ότι όλα μας ενώνουν. Χρονικά όλα συνδέονται και ομοίως κι οι ρίζες. Οι ρίζες μας εκτείνονται από τον πρώτο Έλληνα, όποιος κι αν ήταν αυτός, μέχρι το σήμερα. Οι λύσεις υπάρχουν εκεί.

συνέντευξη-σπύρος-γρατσίας-οι-ρίζες

Αυτήν την στιγμή η Ελλάδα αντιμετωπίζει δυσκολίες με προσφυγικά προβλήματα, οικονομική κρίση  αλλά και με διάφορες ξένες δυνάμεις που προσπαθούν να εξαφανίσουν την θρησκεία και τον πολιτισμό της. Παρόλο αυτά, ο Σπύρος Γρατσίας, πιστεύει σε ένα καλύτερο μέλλον για την Ελλάδα;

Η Ελλάδα το μέλλον το κρατάει στο χέρι της, δεν το κρατάνε άλλοι στο δικό τους. Έχουμε ένα σύνδρομο: πιστεύουμε ότι κάποιος το κρατάει στο χέρι του. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάμε αντίθετα με όλη την ανθρωπότητα αλλά ότι έχουμε μια ταυτότητα, έχουμε την δύναμη μέσα μας. Απλά υπάρχει κάτι, το οποίο άρχισε με τον Αλκιβιάδη και μας διατρέχει. Κι αυτό είναι η ενότητα. Για μένα δεν είναι αποδεκτό να έχουμε μια τέτοια κρίση, 7-8 χρόνια τώρα, και να μην έχουμε βρει ομαδικά την λύση, αλλά να επιμένουμε η λύση θα έλθει από ένα τμήμα του λαού ή μπλε ή κόκκινο ή πράσινο ή οτιδήποτε. Θα έπρεπε να είμαστε μια γροθιά, όπως ήμασταν στον πόλεμο. Τελεία και παύλα. Αν μπορέσουμε να γίνουμε μια γροθιά, πίστεψε με, θα μας ακούσει όλος ο πλανήτης. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου μότο;

Destiny is ours to make. ( Μετφ. : Εμείς φτιάχνουμε την μοίρα μας )

Σπύρο, ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σου και την πολύ ωραία συζήτηση. Σου ευχόμαστε πάντα επιτυχίες.

Και εγώ σας ευχαριστώ.

tsikordanos-gratsias

Συνέντευξη – Κυριάκος Τσικορδάνος

Φωτογραφία – Αδαμαντία Λαουμτζή

http://bit.ly/1quUKpX

Δείτε επίσης τα εξής:

Συνέντευξη: Άρης Αρβανιτάκης Διευθύνων Σύμβουλος τ... Ο Άρης Αρβανιτάκης είναι ναυπηγός μηχανικός και CEO του οργανισμού "Φοίνιξ Νηογνώμων Α.Ε.". Μια νέα και δυναμική εταιρία στο χώρο. Νηογνώμονας είνα...
Συνέντευξη: Λάμπης Λιβιεράτος... Λάμπης Λιβιεράτος, "Μ'αρέσει το ρίσκο και γενικά μ'αρέσει να δοκιμάζω πάντα καινούργια πράγματα." Λάμπη, χαίρομαι που σε φιλοξενούμε στο greekaffair....