Συνέντευξη Σπύρος Μπιμπίλας: «Πρόλαβα όλο το παρελθόν πριν πεθάνει οριστικά»

Σπύρος Μπιρμπίλας

Ο Σπύρος Μπιμπίλας γεννήθηκε στον Πειραιά και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου.

Σπύρος Μπιμπίλας

Τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, πέραν των πολλών άλλων επαγγελματικών του υποχρεώσεων στο θέατρο, την τηλεόραση, στο κινηματογράφο, δανείζει τη φωνή του στους ήρωες των κινουμένων σχεδίων και σε μεταγλωττίσεις ταινιών. Επίσης, έχει ασχοληθεί με το ραδιόφωνο και την παιδική δισκογραφία.

Συνέντευξη: Σπύρος Μπιμπίλας στον Κυριάκο Τσικορδάνο

Είσαι ένα αγόρι που γεννήθηκε στον Πειραιά, σε ένα περιβάλλον μεσοαστικό και βαθιά συντηρητικό. Ποιες είναι η αναμνήσεις σου από τα παιδικά σου χρόνια; Είναι όμορφες ή άσχημες;

Είναι και όμορφες και άσχημες, αλλά θα έλεγα ότι ανήκω στην τελευταία γενιά, που πρόλαβε τις πόλεις πριν τις καταστρέψει ο Καραμανλής. Αυτός είναι ο μόνος υπεύθυνος για την καταστροφή των πόλεων όλης της Ελλάδας. Η ομορφιά των πόλεων χάθηκε στα παιδικά μου χρόνια και έζησα την κατεδάφιση όλου του Πειραιά. Τα σπίτια που γκρεμιζόντουσαν, η θάλασσα που επιχωματώθηκε και εκεί που κάναμε μπανάκι στο Φάληρ, ο δεν υπάρχει αυτή η ακρογιαλιά πια, έχει πάει χιλιόμετρα μέσα. Επιχωμάτωθηκαν αυτά τα πανέμορφα κλασσικά σπίτια του Πειραιά, όλα εκείνα τα ωραία κτίρια του Τσίλερ χάθηκαν. Ο μπαμπάς μου δούλευε στο παλιό ρολόι του Πειραιά, που ήταν ένα από τα πιο ωραία κτίρια του Πειραιά και το κατεδάφισε ο Σκυλίτσης της δικτατορίας. Εμείς είμαστε η γενιά που πρόλαβε τους  χωματόδρομους, τους μανάβηδες με τα άλογα, τις μαϊμούδες, τις αρκούδες που περνάγανε και χορεύανε όταν τους χτυπούσαν τα ντέφια. Πρόλαβα όλο το παρελθόν πριν πεθάνει οριστικά. Θυμάμαι τις εποχές που τα παιδιά φώναζαν «Έρχεται αυτοκίνητο!» κι ερχόταν ένα από το βάθος γιατί δεν υπήρχαν τότε αυτοκίνητα. Τώρα είναι τόσο πολλά που δεν υπάρχει χώρος για τους ανθρώπους.

Όσον αφορά τα προσωπικά μου, έζησα σε μια οικογένεια που είχε λεφτά και τα έχασε στον πόλεμο κι ήταν λοιπόν μεσοαστοί που συντηρούνταν καλά αλλά επειδή έτυχε να πεθάνει ο μπαμπάς μου αρκετά νωρίς έζησα μια φτώχεια αρκετά σκληρή.

Σπύρος Μπιμπίλας (3)

Σπύρο, πόσο τυχερός νομίζεις ότι είσαι σε σχέση με τα παιδιά του σήμερα, που μεγάλωσες τα χρόνια εκείνα;

Όλες εκείνες οι γενιές παρότι ζήσαμε στη φτώχεια του ’60 που η Ελλάδα αναμορφωνόταν και φτιαχνόταν είναι πολύ τυχερότερες από τις σημερινές που ζουν την καταστροφή της Ελλάδας. Τώρα είναι μια καταστροφή όλου του δυτικού κόσμου, κι αυτή είναι η άποψη μου και αυτό το τονίζω πάντα. Εμείς ζούμε την ώρα της καταστροφή της Ελλάδας κι όλου του καπιταλιστικού δυτικού κόσμου, άρα ζούμε κάτι που δεν είναι καλό και τα νέα παιδιά ζούνε σε πολύ άσχημες συνθήκες, δεν έχουν ελπίδες και δεν έχουν οράματα, γιατί έχει πεθάνει κι ο κομουνισμός (που ήταν άλλη μια βλακεία). Δεν έχουν λοιπόν το αντίπαλο δέος και χωρίς ελπίδα καλλιεργούν την φιλαυτία και είναι ο σώζων αυτόν σωθήτω, δεν υπάρχουν κοινά ιδανικά, δεν βάζουν ένσημα, ταλαιπωρούνται με πάρα πολύ μικρούς μισθούς. Εμείς δεν το ζήσαμε αυτό. Ζήσαμε με την ελπίδα της άνθισης. Εμείς δεν ζήσαμε τον πόλεμο ενώ η σημερινή γενιά φοβάται ότι θα τον ζήσει.

Τι σε ώθησε στα χρόνια τις εφηβείας να κάνεις μια μεγάλη στροφή στη ζωή σου, και να περάσεις σ’ ένα ρεύμα αριστερό τοποθετώντας την ζωή σου πιο αναρχικά θα έλεγε κανείς;

Το ότι ψαχνόμουν από πολύ μικρό παιδί. Ζούσα σε μια οικογένεια που ήταν δεξιοί, βασιλόφρονες. Ο μπαμπάς μου είχε πολεμήσει στον εμφύλιο εναντίων των αριστερών. Συχνά άκουγα ιστορίες από τον εμφύλιο και θυμάμαι στις οικογενειακές μας συγκεντρώσεις, όπου γίνονταν ομηρικοί καυγάδες μεταξύ των αριστερών συγγενών και των δεξιών συγγενών, των συγγενών που είχαν εξοριστεί στην Μακρόνησο, εκείνων που είχαν έλθει από την Μικρά Ασία φτωχοί και μετά βρεθήκαν να είναι αριστεροί και μαλώνανε με τους άλλους που ήταν δεξιοί. Άρχισα να ψάχνω λοιπόν να δω γιατί μαλώνουν οι άνθρωποι μεταξύ τους και δυστυχώς κάποια στιγμή το μυαλό του ανθρώπου πάει προς τη μια μεριά της ζυγαριάς ή προς την άλλη. Κατάλαβα ότι δεν είχε δίκιο ο μπαμπάς μου κι οτι δεν έπρεπε να πολεμάει με αυτούς που πολεμούσαν τον λαό και πήγα με την πλευρά του λαού κι όχι των κεφαλαιοκρατών.

Από μικρός, τι έλεγες στους γονείς σου, στους φίλους σου, ότι θα ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Θυμάμαι από τότε που ψέλλισα τα πρώτα μου λόγια ότι η μόνη μου αγάπη ήταν το θέατρο γιατί γεννήθηκα στην γενιά του 60 που το σινεμά ασκούσε μια εξαιρετική μαγεία κι όταν έβλεπα την οθόνη που μας πήγαινε ο μπαμπάς μου κάθε Σαββατοκύριακο στο σινεμά, σε κείνα τα υπέροχα σινεμά του Πασαλιμανιού που ήταν όλα στη σειρά και διαλέγαμε που θα πάμε κι ήταν ουρές ο κόσμος, κι όταν έμπαινα μέσα κι έβλεπα τις ταινίες ήθελα να φύγω από το κάθισμα και να μπω μέσα στο πανί. Η μεγαλύτερή μου ευτυχία είναι ότι τελικά μπήκα στο πανί.

Έλεγα λοιπόν στην μαμά μου «Πήγαινε με να παίξω κι εγώ» Και μου έλεγε «Όταν μεγαλώσεις «. Δεν μου έλεγε , «Όχι». Η μαμά μου με βοήθησε πάρα πολύ. Μετά είδα την ταινία «Ο μικρός δραπέτης» κι έκλαιγα ένα μήνα γιατί ήθελα να παίξω εγώ τον μικρό δραπέτη.

Τι ήταν αυτό που σε μάγεψε, μεγαλώνοντας την δεκαετία το 60 τότε που ακόμα η τέχνη δεν είχε αναπτυχτεί σε όλο της το μεγαλείο και σε παρέσυρε ώστε να ασχοληθείς επαγγελματικά με την υποκριτική; 

Αυτό που με μάγεψε ήταν η μεγάλη οθόνη. Αυτά τα μιούζικαλ του Δαλιανίδη που τα έβλεπα σαν να ήταν κάτι μαγικό. Η Βουγιουκλάκη μου άσκουσε έναν έρωτα… Εγώ κοιμόμουν με την φωτογραφία της κάτω από το μαξιλάρι μου. Ασκούσε πάνω μου κάτι μαγικό, σαν να ήταν μια νεράιδα αυτή η γυναίκα που μου έλεγε ότι εκεί είναι η ευτυχία, στο θέατρο. Και πραγματικά ήταν η μαγεία της Βουγιουκλάκη και του Βέγγου (που ήταν τα ινδάλματά μου). Τον Βέγγο όταν τον έβλεπα παιδί έλεγα στους δικούς μου «Μα γιατί γελάει ο κόσμος με τον Βέγγο;». Εγώ τον έβλεπα ως έναν σούπερ δραματικό άνθρωπο που επειδή έπαιζε τόσο ακραία τις καταστάσεις, βγαίνανε κωμικές. Και τον λάτρευα. Η μεγαλύτερη ευτυχία είναι ότι δούλεψα και μαζί του, πολύ.

Η υποκριτική πως μπαίνει στην ζωή σου και πότε; Ποιο ήταν το πρώτο έργο που πρωταγωνίστησες;

Σε όλες τις σχολικές γιορτές έγραφα μόνος μου τα ποιήματα που απαγγέλλαμε και μάλιστα μου παράγγελναν οι δάσκαλοι να γράψω ποίημα για την 25η Μαρτίου, ένα ποίημα για την 28η Οκτωβρίου. κτλ…Έλα όμως που μου είπανε να γράψω για την 21η Απριλίου και το ποίημα που έγραψα ανέβηκα στην σκηνή να το πω και το ξέχασα στην πρώτη στροφή κι έγινε ένας σάλος μέσα στο σχολείο γιατί νομίζανε ότι το έκανα επίτηδες.

Πρωτοξεκίνησα ως μαθητής να παίζω και πρωτόπαιξα στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά στην «Αυλή των Θαυμάτων» κι έπαιξα τον μικρό Γιαννάκη.

Εκτός Σχολής το πρώτο έργο που έπαιξα ήταν «Ο Αγαμέμνων» του Αισχύλου για τον οποίο κάναμε πρόβες 1 χρόνο και με τον οποίο ταξιδέψαμε σε διεθνή φεστιβάλ , εγώ έπαιξα την Κασσάνδρα, και θεωρώ από αυτόν τον ρόλο ξεκίνησε μια πορεία πολύ καλή.

Σπύρος Μπιμπίλας (2)

Σπύρο, υπάρχουν προβλήματα που αντιμετωπίζετε στο ΤΑΣΕΗ;

Πριν τη κρίση είχε δικούς του ιατρούς πού φρόντιζαν τους μεγαλύτερης ηλικίας ηθοποιούς, έκανε γιορτές για τα παιδιά των ηθοποιών, έδινε βοήθεια σε καθ’ έναν που είχε ανάγκη οικονομική, αλλά από το καιρό πού άρχισε η κρίση μας έκοψαν όλες τις επιχορηγήσεις και μείναμε χωρίς έσοδα.

Επίσης είπαν να πάμε στις ουρές του ΙΚΑ, ότι δεν τους ενδιαφέρει αν είμαστε ηθοποιοί. Κάναμε πολύ μεγάλους αγώνες να τους φέρουμε τους ιατρούς πίσω, γιατί οι ηθοποιοί είναι μια ιδιόμορφη κατηγορία ανθρώπων, επειδή πολλοί απ’ αυτούς έχουν την αναγνωρισημότητα. Δεν είναι το ίδιο να περιμένει ένας άγνωστος άνθρωπος στην ουρά με την, ας πούμε Μάρθα Καραγιάννη ή την Ζωζώ Σαπουντζάκη. Δεν είναι επειδή διαφέρει ο ηθοποιός ως άνθρωπος αλλά απλώς επειδή είναι αναγνωρίσιμος, γίνεται αντικείμενο σχολίων.

Τελικά φέραμε πίσω αρκετούς ιατρούς που συνταγογραφούν και ήρθαν εθελοντές ιατροί να βοηθήσουν από μόνοι τους.

Σπύρο, έμαθα ότι γράφεις και κάποιο βιβλίο που σύντομα θα το εκδώσεις. Είναι αλήθεια κι αν ναι μίλησε μας λίγο για αυτό;

Ναι…αυτό το βιβλίο είναι μια μυθιστορηματική αυτοβιογραφία, και σύντομα θα το ολοκληρώσω. Έχει να κάνει μόνο με το τι έζησα στο θέατρο και στην προσωπική μου ζωή, αλλά και στην γενική φιλοσοφία και θεώρηση του κόσμου, στο πώς ένας άνθρωπος ξεκινάει στην ζωή και καταλήγει να ανήκει στην αριστερά και να μην πιστεύει στο θεό και στην θρησκεία, στο πως καταλήγει και θεωρεί όλη την γη πατρίδα του. Εγώ είμαι περίεργο πλάσμα, λατρεύω την Ελλάδα αλλά θεωρώ πατρίδα μου την γη.

Τι είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο.

Πιστεύω πάρα πολύ στις σχέσεις των ανθρώπων και πιστεύω ότι ευτυχία είναι να βρεις έναν πάρα πολύ καλό σύντροφο που θα περνάτε όμορφα μαζί παράλληλα με την επαγγελματική ευτυχία. Πιστεύω στην αγάπη των ανθρώπων που δεν χρειάζεται καμιά κοινωνική δέσμευση για να υπάρχει.

Καίτη Μαλέσκου-Χάρης Βορκάς-Σπύρος Μπιρμπίλας

Μετά από τόσα χρόνια καλλιτεχνικής πορείας έχεις κολλητούς φίλους μέσα στο χώρο της τέχνης που μπορείς να υπολογίζεις σε αυτούς σε μια δύσκολη στιγμή;

Ναι, βεβαίως. Υπάρχουν περίοδοι στην ζωή πού βρίσκεσαι πολύ κοντά σε ανθρώπους και μετά χάνεσαι αλλά δεν μπορείς να διαγράψεις ότι εκείνη την περίοδο ήταν δίπλα σου και λειτούργησαν σαν συμπαραστάτες. Αυτοί είναι φίλοι…όπως ο Χάρης Βορκάς, ο Πέτρος Φιλλιπίδης, ο Ζαχαρίας Ρόχας και άλλοι, όπως και κάποιοι που δεν υπάρχουν πια στη ζωή. Όπως ο Γιάννης Δαλιανίδης, η Σμάρα Στεφανίδου, η Καλουτά, η Σαπφώ Νοταρά, η Βίκυ Βανίτα, η Ρένα Παγκράτη και άλλοι που υπάρξανε σπουδαίοι φίλοι μου και μοιραστήκαμε πολλά προβλήματα και πολύ σοβαρά θέματα. Θεωρώ ότι με τους ανθρώπους με τους οποίους  μοιράζεσαι δυσκολίες και συμπαραστέκεται ο ένας στον άλλον στα προβλήματα της ζωής υπάρχει πραγματική φιλία. Τους φίλους τους θεωρώ πάνω από τους συγγενείς, γιατί εγώ τους επέλεξα και αυτοί εμένα.

Κατά την άποψη σου, τι είναι αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα για να μπορέσει να δει καλύτερες μέρες; Ένα νέο φρέσκο πρόσωπο, ένα καινούργιο πολιτικό πρόσωπο, επιστροφή του βασιλιά μήπως ή ένα είδος Μακάριου, εκπρόσωπο της εκκλησίας που θα ενώσει τον Ελληνικό λαό και πάλι ή κάτι άλλο;

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει καμιά σωτηρία για κανένα κράτος του δυτικού κόσμου. Δεν πιστεύω σε κανένα πρόσωπο. Πιστεύω μόνο στην συνένωση δυνάμεων αλλά κατά την άποψη μου αν δεν λυθεί το πολιτικό ζήτημα όλης της Γης με το πιο σύστημα πρέπει να επικρατήσει, δεν θα αλλάξει τίποτα. Τώρα ζούμε την επικράτηση ενός απόλυτου οικονομικού φασισμού του κεφαλαίου που σημαίνει ότι αν αυτό δεν αλλάξει διεθνώς δεν μπορεί μια μικρή χώρα να σωθεί.

Αν σου ζητούσα να γυρίσεις το χρόνο πίσω, τι θα άλλαζες και τι όχι;

Πόσο πίσω; Θα ήθελα να ζήσω στην αρχαία Ελλάδα. Την λατρεύω την αρχαία Ελλάδα γιατί θαυμάζω τον πολιτισμό της αρχαίας Ελλάδας. Ήρθε ο Χριστιανισμός και την κατέστρεψε, ήρθε κάτι ξενόφερτο, ο Εβραϊσμός και κατέστρεψε έναν φοβερό πολιτισμό. Δεν πιστεύω στο Δωδεκάθεο αλλά τον πολιτισμό και το μέλλον της Ελλάδας που προχωρούσε μπροστά και την κατάστρεψαν με την επιστήμη και επίσης κατέστρεψαν την βιβλιοθήκη τις Αλεξάνδρειας.

Ποια θεατρική παράσταση παρακολούθησες τελευταία και σου άρεσε;

Μου άρεσε το «Τις Τρεις αδελφές» του Τάρλοου.

Ποιες είναι οι μελλοντικές κινήσεις του Σπύρου Μπιμπίλα;

Είναι λίγο ασαφή τα πράγματα. Προς το παρόν θα πάω στην Αμερική για διακοπές και χαλάρωση.

Σπύρο, ποια είναι οι εικόνα που έχεις για το greekaffair.gr πιστεύεις ότι ανταποκρίνεται στις προσδοκίες ενός ποιοτικού και αξιόπιστου μέσου ενημέρωσης;

Έχει εύρος θεμάτων και πολύ καλές συνεντεύξεις!

Σπύρο σε ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα που είχαμε στον προσωπικό σου χώρο.

Εγώ ευχαριστώ!

mpirmpilas-tsikordanos

 

Συνέντευξη Κυριάκος Τσικορδάνος

Φωτογραφία Αδαμαντία Λαουμτζή

clipart-eyes-blue-eyes-png-kKCxj4-clipart  Το Διαβάσανε… 1947

http://bit.ly/29tjb1v

Δείτε επίσης τα εξής:

Συνέντευξη: Φιλίτσα Καλογεράκου... Η Φιλίτσα Καλογεράκου μιλάει αποκλειστικά στον Κυριάκο Τσικορδάνο για το νέο της ρόλο στο "Είσαι παιδί μου πειρασμός". Τι ακριβώς είναι η παράσταση...
Συνέντευξη: Δημήτρης Πιατάς, «Το θέατρο δεν είναι ... Ποιο ήταν το κίνητρο που ώθησε τον Δημήτρη Πιατά να απογειωθεί μαζί με τον «Ισορροπιστή αεροσκαφών» από την όμορφη πόλη της Καβάλας και να πετάξει με ...