Συνέντευξη: Δημήτρης Γιώτης, «Το παιδί μέσα μας, μας εξελίσσει…»

Ο Δημήτρης  Γιώτης μιλάει για πρώτη φορά στο greekaffair.gr και στον Κυριάκο Τσικορδάνο και ανοίγει την καρδιά του. Μιλάει για την παιδική του ηλικία για την μετέπειτα εφηβεία, για το πως ασχολήθηκε με το θέατρο άλλα και για την μεγάλη του αγάπη για τον γιο του. Τέλος μας μιλάει για την νέα θεατρική παράσταση που ανεβάζει σε λίγες μέρες ενώ εκφράζει την άποψη του για την σημερινή γενιά.

Δημήτρη σε καλωσορίζουμε. Πριν ξεκινήσουμε την συνέντευξη θα ήθελα πρώτα να μου αυτοπαρουσιαστείς.

Γεννήθηκα στην Αθήνα. Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν δύο ετών. Δεν έχω καθόλου μνήμες μαζί, με μεγάλωσε η μητέρα μου. Πήγα στο Ι.Σ. Μπαρμπίκα στην Αγία Παρασκευή. Πρότυπο ιδιωτικό σχολείο με άρτιες εγκαταστάσεις, για να καταλάβεις είχαμε 2 γήπεδα μπάσκετ, 2 βόλεϊ, 1 ποδοσφαίρου, 3 πινκ-πονκ, αίθουσα χημείου και ηλεκτρολογικών υπολογιστών. Με το που τελείωσα το λύκειο στα 17 (έχω κερδίσει χρονιά) μπήκα στη Δραματική σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Τα χρόνια της σχολής με βρήκαν στο κέντρο της Αθήνας, κάνοντας την »επανάσταση» μου. Όντας εργένης πρόβες για τη σχολή, ξενύχτια, αντροπαρέες, πολύ θέατρο, μπύρες εδώ και κει…..έζησα το κέντρο της Αθήνας στη δύση του. Ωραία χρόνια. Μετά από μια πυρκαγιά του πάνω ορόφου και την ολοκληρωτική καταστροφή του δικού μου διαμερίσματος από τα νερά της πυροσβεστικής, αποφάσισα, ύστερα από παρότρυνση της Σμαρούλας Γιούλη να κατέβω στη Γλυφάδα. Ζω εκεί εδώ και 13 χρόνια. Η Γλυφάδα για μένα είναι μια όαση, η θάλασσα, η αύρα της ανοίγει την ψυχή μου, ο ήλιος όπως λαμπυρίζει στα νερά της, ο ορίζοντας…χάνεται το μάτι, γεμίζει με ελπίδα, αισιοδοξία, όνειρα…ακόμα και η βροχή και η αστραπές στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, είναι τοπίο μαγικό. Η ροή του νερού που ξεπλένει, καθαρίζει, εξαγνίζει το κακό και το σκορπά. Ζω με τη Τζωρτζίνα, τη μάνα του γιου μου Γιάννη, δεν είμαστε παντρεμένοι αλλά έχουμε φτιάξει το δικό μας φρούριο, το δικό μας καταφύγιο, λιμάνι, τσίρκο…όπως θες πες το!

Δημήτρη, μίλησε μου λίγο για τα παιδικά σου χρόνια. Πως ήταν; Τι αναμνήσεις έχεις;

Ξέρεις για πολλά χρόνια δε μ’ άρεσε να απαντώ σε τέτοια ερώτηση, την απέφευγα. Ήταν πολύ εκτεθειμένα τα παιδικά μου χρόνια και προσπάθησα να τα προστατέψω. Ξέρεις ήθελα να δίνω την εικόνα ότι όλα είναι καλά, δε μου αρέσει να προκαλώ οίκτο, ούτε να γίνομαι μελό. Απλά βγήκα στη Ζήνα Κουτσελίνη, που σέβομαι και εκτιμώ να μιλήσουμε πως τα δύσκολα παιδικά χρόνια μπορεί να κάνουν δημιουργικούς ανθρώπους, η αν θες καλούς μπαμπάδες και τέτοια. Κάπως πιο ακαδημαϊκά πήγα να τα πω, ε, κάτι λέχθηκε με πήρε το συναίσθημα και βγήκαν στη φόρα πολλά. Ήμουν χωρισμένων γονιών, λοιπόν, και οι καταστάσεις, τα γεγονότα που βίωσα με σημάδεψαν. Για να καταλάβεις παιδικές φωτογραφίες, χαμογελαστές, δεν έχω. Μια θλίψη και μια στεναχώρια είχα…δεν έπαιξα ξένοιαστα, δεν υπήρξα ανέμελος σαν παιδί, δεν υπήρξα…παιδί. Έπρεπε να ωριμάσω απότομα για να αντεπεξέλθω στις καταστάσεις. Υπήρξαν εφιαλτικές στιγμές με τη γυναίκα του πατέρα μου, άνοιγμα του αυτιού μου από βιβλίο που εξφενδονίστηκε, αυτό που σου λέω, με διάγνωση ιατροδικαστή. Υπήρξε και μήνυση »κατά αρπαγής ανηλίκου» στην μάνα μου όταν το έσκασα και τρεις μέρες κρυβόμασταν εδώ και κει ….και…πολλά-πάρα πολλά…ας μη το κάνουμε μελό, άσε καλύτερα.

Πως ξεκίνησες να ασχολείσαι με την υποκριτική; Σου άρεσε από παιδί;

Η πορεία της ζωής ήταν ξεκάθαρη. Πιστιρίκι 5 ετών το πρωτοείπα και δεν απέκλινα. Αργότερα πήγαινα πολύ θέατρο, θεατρόφιλη η γιαγιά, βλέπαμε Καρέζη, Καζάκο, Αλεξανδράκη, Παπαμιχαήλ, Αλίκη, Κούρκουλο…αυτή η έκθεση, το να είσαι εκεί πάνω, να σε βλέπουν δεκάδες μάτια αλλά ταυτόχρονα να είσαι κάποιος άλλος, με γοήτευε και με γοητεύει!! Ίσως γιατί κλέβοντας τη ζωή του ρόλου τη »σκαπουλάρεις» από τη δική σου. Δεν προλαβαίνεις να μεγαλώσεις, διατηρείς μια παιδικότητα και έναν ενθουσιασμό για τα πράγματα. Έχει μια παιδικότητα το θέατρο. Λέω στο γιο μου »πάω να παίξω».
Μπήκα στη σχολή σαν εξαιρετικό ταλέντο και όντας μαθητής πήρα το βάφτισμα του πυρός στο » Λόφο με το συντριβάνι» του Ρίτσου. Σκέψου με Εύα Κοταμανίδου σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη. Ε, ύστερα ήρθε »Η Μελωδία της Ευτυχίας» σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη, με την Αλίκη και όλα ξεκίνησαν.

Πριν γίνεις ηθοποιός, είχες στο μυαλό σου κάποιον άλλον επαγγελματικό προσανατολισμό;

Δεν ήταν στο μυαλό, ήταν στην καρδιά! Ήταν στ’ όνειρά μου.»Το θέατρο είναι η ζωή μου» που λέει και ο ήρωας μου στο »ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΤΡΕΛΛΟΥ». Δεν έτυχε. Σίγουρα όμως αν χρειαζόταν, με την αβεβαιότητα του διανύουμε ως χώρα, τίποτα δεν αποκλείω….και ξέρεις κάτι; Θα το κάνω και καλά. Ξέρεις γιατί; Γιατί είμαι τελειομανής και με ο.τι καταπιάνομαι, παθιάζομαι και δίνω το 100% των δυνατοτήτων μου. Θα μπορούσα να κάνω οτιδήποτε έχει σχέση με παιδιά. Τα αγαπάω τα παιδιά. Πολύ!!  Τα μάτια τους…σ’ αυτά ο’τι δίνεις παίρνεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις, φίλτρα και καθωσπρεπισμούς. Α! θα θελα να είχα σπουδάσει ψυχολογία…με γοητεύει ιδιαίτερα.

Δημήτρη, τι σε άγγιξε τόσο πολύ ώστε να πάρεις την απόφαση να ανεβάσεις  το έργο «ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΤΡΕΛΛΟΥ» την συγκεκριμένη εποχή;

Είναι εξαιρετικά σημερινό και φοβάμαι πολύ γνώριμο. Πόσοι, μα πόσοι υπάλληλοι, άνθρωποι της διπλανής πόρτας δεν είδαν τις ζωές τους να καταπατούνται, να εξευτελίζονται, να εκμηδενίζονται. Να χάνουν τη ζωή μέσα απ΄τα χέρια τους. Πόσοι, μα πόσοι δε νοιώθουν μόνοι. Πιστεύω ότι αυτή η αποξένωση, η δήθεν κοινωνικότητα του fb, δηλώνει απελπισία μιας χαμένης ύπαρξης. Χωρίς αληθινούς φίλους, χωρίς ταυτότητα, η οντότητα της ύπαρξής μας μετριέται με τα like στο fb. Η μοναξιά φωνάζει αλλά δεν υπάρχει κανείς για να ακούσει. Ο ήρωας μου σε κάποια στιγμή απελπισίας φωνάζει, » Έναν άνθρωπο μωρέ. Έναν άνθρωπο χρειάζομαι. Να δω και να μιλήσω με έναν άνθρωπο, άντρα η γυναίκα δεν έχει σημασία. Με έναν Άνθρωπο».

Ποια είναι η ταυτότητα του έργου και ποιος ο ρόλος που υποδύεσαι;

Ένας αριστουργηματικός μονόλογος του Νικολάι Γκόγκολ με βαριά ιστορία. Το 1963-64 το συστήνει στο Αθηναϊκό κοινό, ο Δημήτρης Χόρν στο θέατρο Κεντρικόν. Κατόπιν πήραν τη σκυτάλη ο Κώστας Καρράς, ο Λάκης Λαζόπουλος, ο Στάθης Ψάλτης, ο Θύμιος Καρακατσάνης  και αναμετρήθηκαν με το σπουδαίο έργο του Γκόγκολ. Τώρα ήρθε η στιγμή να τολμήσω. Είναι μεγάλο ρίσκο το ξέρω. Πέφτω στα βαθιά αλλά ξέρω να κολυμπάω. Τον έχω μελετήσει, πονέσει, αγαπήσει, κατανοήσει τον ήρωα μου. Έχω φτάσει στα όρια της ταύτισης και αυτό είναι επικίνδυνο και απειλητικό. Ζει μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Συνομιλεί με τα σκυλιά. Βάζει τα σκυλιά να του πουν την εντύπωση που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του. Φτάνει στα όρια της παράκρουσης. Παλεύει με δράκους και δαίμονες. Στα μονοπάτια της ψυχής του οδηγείται στην »απελευθέρωση» του μυαλού. Μια ελευθερία που τον οδηγεί στην τρέλα.

to-hmerologio-enos-trelloy-sto-theatro-elart-premiera-pempti-18-fevroyarioy

Ποιοι άλλοι συνετέλεσαν για να ανέβει η θεατρική παράσταση «ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΤΡΕΛΛΟΥ» στο θέατρο eliart;

Αρωγοί σε τούτη την »Τρέλλα» είναι ο Αλέξανδρος Κλημόπουλος, χρόνια φίλος, συνεργάτης του Μαυρίκιου, που σε δύσκολες στιγμές για τούτη την παράσταση ήταν εκεί να επιμένει. Ο Αλέξανδρος μαζί με την Τζωρτζίνα όσες φορές έκανα πίσω – και ήταν πολλές – με έσπρωχναν, με παρότρυναν…χρειάστηκε να περάσω από συμπληγάδες πέτρες για τούτο το τόλμημα. Η Δέσποινα (Βολίδη) είναι άνθρωπος καρδιάς, με πάει παρακάτω, με περίσσια αγάπη και πίστη σε μένα, στο έργο μου, κάνει θαύματα απλόχερα και γενναιόδωρα. Ο Δημήτρης Στρέπκος, ο δημιουργός των Celebrity Skin, δημιούργησε αριστουργηματικά κουστούμια με τρέλα, μεράκι, αγάπη για το αποτέλεσμα. Ο Θανάσης φώτισε με προσοχή, μεράκι, επαγγελματισμό και βέβαια ο Γεράσιμος Αμπάτης που έχει αναλάβει όλο το Art work από το »EQUUS» και μετά, είναι οικογένειά μου, λεπτολόγος, τελειομανής, βαθιά καλλιτέχνης.

Ποιες σημαντικές δουλειές και συνεργασίες  ξεχωρίζεις στην θεατρική σου καριέρα;

Δεν ξεχνώ το ντεμπούτο με το Μίνω Βολανάκη!! Ήταν ο Άγιος βασίλης με τα δώρα. »Λόφος με το συντριβάνι» του Ρίτσου. Την Αλίκη που μου χάρισε τη «Μελωδία της Ευτυχίας», τόσο σπουδαία, δοτική, ξεχωριστή, λαμπερή, ουσιαστική, μεγάλη θεατρίνα!! ‘Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή» του Πιραντέλλο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη. Έπαιζα το γιο της Βέρας Κρούσκα, με δάσκαλο το Δάνη Κατρανίδη. Η Βέρα είναι άνθρωπος της καρδιάς μου, κι όσα χρόνια κι αν περάσουν θα ναι η …»μαμά»μου. Ο Δάνης είναι χαρισματικός καλλιτέχνης, απίστευτα γενναιόδωρος πάνω  στη σκηνή -πράγμα σπάνιο -εξαιρετικός. Χαίρεται με την επιτυχία σου. »Ρεμπέτικο» σε σκηνοθεσία Κώστα Φέρρη, κουλτούρα,αρχοντιά,ντομπροσύνη! Η Λήδα Τασοπούλου μου χάρισε την εμπιστοσύνη της στο Αμφιθέατρο, κουβέντες, συζητήσεις, εκτός από ηθοποιός ήμουν δίπλα της στη σκηνοθεσία, μεγάλο σχολείο!! Έξυπνη, ευφυής, αυστηρή, διορατική. Εκείνη μαζί με τον Σπύρο Ευαγγελάτο( απλά υποκλίνομαι) είχαν δει σε μένα ψήγματα σκηνοθετικής ευστροφίας.
Σμαρούλα Γιούλη – Βαγγέλης Λειβαδάς, Ε! τους χρωστάω πολλά. Ήμουν άνθρωπος του σπιτιού τους. Στα μέσα και στα έξω. Συζητήσεις, αγωνίες, ταβερνάκια…μυστικά.
»Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» Σαίξπηρ σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη. Εθνικό.Ο Γιάννης υπήρξε φάρος για μένα. Πάντα μου έδειχνε εμπιστοσύνη, αποδοχή, αγάπη και η συνεργασία άνθιζε. Κάναμε αρκετά μαζί αλλά ο »Νόνο» και η »Θίσβη» τα πιο αγαπημένα.
voygioyklaki-giotis-greekaffair
Αντώνης Καλογρίδης στο »Μια ζωή την έχουμε» Τρελλός, δημιουργικός, σίγουρα ξεχωριστός. Τζέσυ Παπουτσή στη »Λυσιστράτη» ε,τι να πω….ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ!
Και ύστερα ήρθαν το »EQUUS» με τον Ιωσήφ Βαρδάκη (τον αγαπώ σαν αδελφό μου), »Ο Ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ»’ με τον θεατράνθρωπο Γιάννη Διαμαντόπουλο, το »M.Butterfly» με τον Αντώνη Λουδάρο, φίλοι χρόνια, μας συνδέουν πολλά-πάρα πολλά. Κάναμε σπουδαία δουλειά μαζί και τώρα ο »Τρελός»!!!!

Πως είναι η σχέση σου με την τηλεόραση μιας και είχες αρκετές συνεργασίες;

Την τηλεόραση τη σέβομαι, είναι μέρος της δουλειάς μου και αναγνωρίζω τη δύναμη της. Μη ξεχνάς ότι έχω συμμετάσχει σε σπουδαίες δουλειές και την έχω τιμήσει, όχι υπερτιμήσει. Ήμουν στο »Νυχτερινό δελτίο» σε σκηνοθ. Πάνου Κοκκινόπουλου με τον Μηνά Χατζησάββα, στις  »Ευτυχισμένες μέρες» σε σκηνοθ. Στέφανου Μπλάτσου και στην »Επαφή» σκηνοθ. Γιάννη Μπότση και τα δύο σε σενάρια της Άννας Ανδριανού, στο »Σ αγαπώ – μ αγαπάς» σε σκηνοθ. Γιάννη Λαπατά με τη Δήμητρα Παπαδοπούλου και τον Θοδωρή Αθερίδη,  στις »Μάγισσες της Σμύρνης» σε σκηνοθεσια Κώστα Κουτσομύτη, στο »Κόκκινο δωμάτιο» του Αλέξανδρου Ρήγα με τον Απόστολο Γκλέτσο, στη »Λάμψη» του Νίκου Φώσκολου, στο »L.A.P.D.» σκηνοθ. Στέφανου Μπλάτσου με Ιεορκλή Μιχαηλίδη και Κρατερό Κατσούλη, στη «Λόλα» σε σκηνοθ. Κώστα Κωστόπουλου, άρα από ότι καταλαβαίνεις την έχω τιμήσει. Όμως ξέρεις κάτι η τηλεόραση έχει κάτι γρήγορο και εφήμερο. Είναι για να γίνει ντόρος, θεματάκι τώρα και την επόμενη πάει-τελείωσε. Είναι για τη ματαιοδοξία να με ξέρει ο περιπτεράς μου – καθόλου υποτιμητικό – όμως δεν έχει,νομίζω, τη βαρύτητα των ρόλων,των ονείρων και της διαχρονικότητας. Πέρασε η σαιζόν, ποιος θυμάται τη έγινε πέρυσι; Αναλώσιμη ιστορία. Σίγουρα έχουν στηθεί καριέρες εξαιτίας της, σίγουρα το κοινό μπερδεύει ότι να το τάδε μοντέλο είναι γνωστό, βγαίνει στην τηλεόραση και μη σου πω ότι μετά μεταπηδά και στο θέατρο αλλά ειλικρινά σου μιλάω, δε με ενδιαφέρει!! Πολύ κακό για το τίποτα. Η πίτα είναι μοιρασμένη και έχει πολλά κομμάτια. Και με το Γιάννη Σπαλιάρα συνυπάρξαμε στη »Λόλα» και ήταν δουλευταράς, εργατικός, έντιμος. Ειλικρινά αν κοιτάξεις πίσω πολλά μοντέλα εισχώρησαν στο χώρο. Δεν θα μπω σε κανένα τριπάκι ποιος και γιατί. Όλοι χωράνε…στα όνειρα. Βαριέμαι να αντιπαραθέτω απόψεις για τις απόψεις. Και ο Σάκης Ρουβάς είναι ένα φωτεινό παράδειγμα εργατικότητας και αποτελεσματικότητας.Ασχολούμαι με τα όνειρά μου, τα σχέδια μου και ελπίζω να μην ενοχλώ κανέναν.

Ποια πράγματα της γενιάς σου είναι αυτά που σε γοητεύουν και ποια είναι αυτά που σε απογοητεύουν;

Δε ξέρω αν είναι της γενιάς η όχι, όμως ξέρω ότι χαλιέμαι με την νοοτροπία του «Ελληνάρα», τη λαμογιά σε όλα τα επίπεδα, τον υπέρμετρο εγωισμό, τον ζαμανφουτισμό, την αγένεια (!!!!!), την μεγαλομανία, την επιδειξιομανία. Όσοι μιλάνε επί παντός επιστητού. Γεμίσαμε Πρωθυπουργούς και προπονητές. Όλοι τα ξέρουν όλα. Κρίνουν, κρίνουν, κρίνουν χωρίς να κοιτούν το δικό τους δισάκι. Το θυμάσαι το παραμύθι του Αίσωπου με το δισάκι που τα δικά σου άσχημα είναι κρεμασμένα στην πλάτη και δε τα βλέπεις;  Με στεναχωρεί, με προβληματίζει, με πλήττει. Είμαστε μια γενιά που δε θα ‘χει σύνταξη, ( και πόσο με ενδιαφέρει τέτοια είδους ασφάλεια αλλά τότε γιατί γίνονταν οι κρατήσεις, γιατί μου κράταγαν ουκ ολίγα;). Μια γενιά που τα όνειρα …βγήκαν απατηλά; Δεν ξέρω. Θέλω να ελπίζω και να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Ευτυχώς η τέχνη μου βοηθά σ’ αυτό…ξυπνά….εύχομαι!

Υπάρχουν πράγματα σήμερα που απασχολούν τον Δημήτρη Γιώτη και τον προβληματίζουν; Αν ναι, ποια είναι αυτά;

Πες το καθαρά, κρίση το λέμε τούτο. Και ξεκινά από κρίση συνειδήσεων και αξιών. Νομίζαμε ότι γίναμε αφεντικά σε ανύπαρκτα γραφεία. Φτιάξαμε πύργους στην άμμο. Τα πάντα γκρεμίζονται, το λέει ο ήρωας μου »Σήμερα είσαι χωριάτης η μικροαστός αύριο εκδότης και στρατηγός.» Γίνεται, δε γίνεται; Με ποια παιδεία; Με ποια κουλτούρα?.
Η σημαντικότητα της ύπαρξης εξαργυρώνεται στο πρώτο τραπέζι πίστα. Πόσο θλιβερό είναι αυτό. Και’ γω πάω και διασκεδάζω και πίνω (για να σε προλάβω) άλλο αυτό και άλλο άλλο το πάρτι και άλλο να μας χαρακτηρίζει σαν κάτι ξεχωριστό, σημαντικό, σπουδαίο.
Με προβληματίζει η αμάθεια, πόσοι μα πόσοι και δημοσιογράφοι ακόμα, λένε »στις μία». Μία είναι η ριμάδα δεν είναι πολλές. Πόσοι ακόμα και διανοούμενοι, να τώρα που »έφυγε» η Άννα Συνοδινού έγραψαν με καμάρι για τα ελληνικά τους »Έφυγε η κυρία Συνοδινού» το κύριος και το κυρία είναι »τίτλοι» επί της γης όταν άλλος φεύγει παύει η προσφώνηση, τόσο απλά. Βαριέμαι Κυριάκο, είναι πολλά. Ο άλλος έκρινε στο fb για το ότι κάποιοι έγραφαν τις συνεργασίες η την συνάντησή τους με το Μηνά το Χατζησάββα, λέγοντας » Αφήστε την προσωπική σας προβολή και αφήστε τον να αναπαυθεί εν ειρήνη»….και με το που »έφυγε» η Συνοδινού μας έκανε γνωστό με δική του ανάρτηση τη συνεργασία, ανέβασε φωτογραφίες μαζί της, επικήδειος κανονικός….ΒΑΡΙΕΜΑΙ και ΠΛΗΤΤΩ…..καταλαβαίνεις;

Το πολιτικό σκηνικό πως το βλέπεις εσύ προσωπικά;  Ένας συνάδελφος σου είπε ότι τα κόμματα αποδεικνύονται τελικά πολυεθνικές εταιρίες. Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πολιτικό σκηνικό, όπως το πες. Δεν υπάρχουν ηγέτες. Δεν υπάρχει όραμα, εδώ παραλίγο να’ χαμε εμφύλιο για το Ναι η το Όχι του δημοψηφίσματος. Παίζονται τρελά παιχνίδια στην πλάτη τη δική μας. Παιχνίδια που δε θα τα μάθουμε ποτέ. Αλλά εκεί μέσα στη βουλή καθρεφτίζουν εμάς, εμείς δε τους διαλέξαμε; Οποιοδήποτε κόμμα, παράταξη, χρώμα, εδώ ο οποιοσδήποτε κατεβαίνει βουλευτής, εκμεταλλεύεται την όποια αναγνωρισιμότητα και »τσεπώνει» σταυρούς. Ε, αυτό μας χαρακτηρίζει…η αρπαχτή…εδώ ακόμα και από διαφήμιση και τσουπ πολιτικός…του τρελού…και καλά εκείνος κατεβαίνει. Έλα που υπάρχουν άνθρωποι που ελπίζουν πάνω του…τα χάλια μας. Μας παίζουν και μας κοροϊδεύουν.

photo : Alex Styliatis

Δημήτρη, πιστεύεις ότι έχεις ωριμάσει μέσα σου ως άνθρωπος ή κρατάς ακόμα τον έφηβο, το παιδί;

Έχω ωριμάσει τόσο γρήγορα και απότομα στη ζωή μου, που τώρα ηθελημένα επαναφέρω μια παιδικότητα, μια αθωότητα, έναν ενθουσιασμό για τα πράγματα μικρού παιδιού. Μην ξεχνάς ότι ο αγαπημένος μου είναι ο Donald, πηγαίνω με τον Γιάννη και την Τζωρτζίνα στη Disneyland και ξαναγεννιέμαι. Ξέρεις γιατί; Το παιδί μέσα μας δεν έχει δεύτερες σκέψεις, έχει τη χαρά για το παιχνίδι. Ανακαλύπτει παίζοντας, όρια, χαρές, συγκινήσεις. Δεν έχει την αγωνία του ενήλικα να αποδείξει ποιος έχει το μεγαλύτερο αυτοκίνητο, σπίτι, πορτοφόλι, καλύτερη γκόμενα. Έχει τη χαρά και τον ενθουσιασμό να μοιράζεται. Το παιδί μέσα μας, μας εξελίσσει γιατί δε φοβάται να τολμά. Ορμά στη φωτιά και μαθαίνει. Μαθαίνει να ξεπερνά όρια και να γνωρίζει καινούρια.

Ο Δημήτρης Γιώτης έχει κάνει λάθη; Αν είχε το δικαίωμα να γυρίσει έστω για μια φορά το χρόνο πίσω, τι θα διόρθωνε και τι θα άφηνε όπως ήταν;

Λάθη – Πάθη, ένα γράμμα διαφέρει. Δεν ξέρω αν έχω κάνει, που σίγουρα έχω κάνει αλλά για τότε που θα έγιναν η κάτω από κάποιες συνθήκες…καλώς καμωμένα. Τι ωραία που τα λέω! Είμαι ενοχικός και συνήθως παίρνω πάνω μου όλη την ευθύνη. Λάθος, το ξέρω, προσπαθώ να το δουλέψω αυτό και να μην αυτοτιμωρούμαι. Η πορεία της ζωής με έφερε εδώ με τα καλά και τα κακά. Ξέρεις, τις δυσκολίες, τις πίκρες, τις στεναχώριες, τα σκαμπανεβάσματα, στις συνεντεύξεις τις βαφτίζουμε εμπειρίες, πλάκα δεν έχει; Τα ωραιοποιούμαι κάπως τα πράγματα. Απολαμβάνω να βλέπω το γιο μου να ανακαλύπτει τη ζωή, να μοιράζεται με τους φίλους του, να μαθαίνει τον συναγωνισμό. Ευτυχία για μένα είναι η πραγματοποίηση στόχων. Ευτυχία είναι τα επιτραπέζια παιχνίδια, οι φίλοι, το άγγιγμα της Τζωρτζίνας, το βλέμμα του Γιάννη…να γελάω δυνατά, από μέσα, με δύναμη!!

Τι σημαίνουν η λέξεις έρωτας, αγάπη, σεξ για σένα Δημήτρη;

Έρωτας είναι κινητήριος δύναμη για τα πάντα. Έρωτας είναι μια ματιά. Έρωτας είναι ένα σπουδαίο έργο. Έρωτας είναι δυό ωραίες γάμπες σε ψηλοτάκουνες γόβες. Έρωτας είναι η θάλασσα εκεί που συναντά τον ορίζοντα. Έρωτας είναι ένας έναστρος ουρανός. Αγάπη είναι δύο χέρια που σε κρατούν σφιχτά. Αγάπη είναι η πορεία δύο ανθρώπων, μαζί, ενωμένοι, δυνατοί. Αγάπη είναι η ουσία των πραγμάτων. Αγάπη είναι η οικογένεια που δημιουργούμε, δεσμοί χρόνων. Σεξ ΟΛΑ!!! Σε Αιγόκερω μιλάς. Ο φίλος μου, ο Κοσμάς Ζαχάρωφ το γράφει για να με πειράξει με ΕΓΩκερω. Αφέντης, απαιτητικός, ανεξάντλητος. Ζωή χωρίς σεξ δεν υπάρχει. Το σεξ καθορίζει την ύπαρξη μου, τι λες τώρα!

Ποια θεατρική παράσταση είδες τελευταία και σου άρεσε;

»Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού» με το Γιάννη Βούρο στο θέατρο Βεάκη. Ο Γιάννης είναι χρόνια φίλος, εκείνος μου πρότεινε δραματική σχολή χρόνια πριν. Το ταλέντο του, το πείσμα, η εργατικότητα του και το όραμά του είναι σημεία ανφοράς για μένα. Α! και »Ο μπαμπάς» με το Σταμάτη Φασουλή, είναι σπουδαίος, σημαντικός, ιδιαίτερος. Η »Ηλέκτρα» με την Μαρίνα Ασλάνογλου, έχει τη στόφα μεγάλης πρωταγωνίστριας!!! »Το όνειρο της Κίκη» με την Νταίζη Σεμπακοπούλου, σπουδαία θεατρίνα!!

Υπάρχουν δραστηριότητες που σου αρέσουν να ασχολείσαι όταν δεν έχεις θεατρικές υποχρεώσεις;

Ταξίδια! Δώσε μου βαλίτσα και πάμε όπου θες. Με τη Τζωρτζίνα έχουμε ταξιδέψει πολύ, Λονδίνο, Μαδρίτη, Άμστερνταμ, Ρώμη, Μιλάνο, Βουδαπέστη, Βενετία, Παρίσι, Καναδά, Τορόντο, Μόντρεαλ, Οττάβα, Πράγα, τι να πρωτοθυμηθώ μόνο στη Disneyland  έχουμε πάει οκτώ φορές. Με το Γιάννη ενός έτους έχουμε πάει στην Gardaland πάνω από το Μιλάνο, στην Ιταλία. Ταξίδια, αεροπλάνα και βαπόρια, να χανόμαστε σε δρόμους, να μπλεκόμαστε με τον κόσμο, να μαθαίνουμε.

Κάνεις σχέδια για το μέλλον;

Πολλά….αλλά θα δείξει. Να’ μαστε γεροί! Να χουμε την υγειά μας και όσα όνειρα κι αν κάνω, κάποιες φορές αφήνομαι στη ρότα της ζωής, ασ’ την να μας εκπλήξει. Α! ονειρεύομαι να καμαρώνω το Γιάννη σε ότι κάνει, σε ότι κι αν κάνει..να ναι χαρούμενος, αυτό με ενδιαφέρει. Ο Γιάννης είναι η ΖΩΗ ΜΟΥ!!

10301545_1561745934038477_6143507457022208_n

Δημήτρη σε ευχαριστώ για αυτήν την υπέροχη συνέντευξη και σου εύχομαι καλή επιτυχία στην νέα σου θεατρική παράσταση!

Εγώ σ ευχαριστώ για την κουβέντα. Εύχομαι να συνεχίζεις να προβάλεις, να αγωνίζεσαι και να καλύπτεις αυτά που πιστεύεις!

Συνέντευξη -Κυριάκος Τσικορδάνος

 

http://bit.ly/1qvi7jl

Δείτε επίσης τα εξής:

Συνέντευξη: Σταμάτης Κραουνάκης... Ο Σταμάτης Κραουνάκης μίλησε στον Κυριάκο Τσικορδάνο και στο greekaffair.gr και δήλωσε ότι: "Το είδα στον ύπνο μου". Σταμάτης Κραουνάκης "Η ΑΛΗΘΙΝ...
Συνέντευξη: Αλέξανδρος Κασίμης... Σε μία αποκλειστική συνέντευξη, ο Διευθυντής του πολυιατρίου ΙΑ.ΣΥ Αλέξανδρος Κασίμης μιλάει στον Κυριάκο Τσικορδάνο και στο greekaffair.gr για όλα όσ...