Συνέντευξη: Αθηνά Κρικέλη

Αθηνά Κρικέλη

Συνέντευξη: Η δημοσιογράφος Αθηνά Κρικέλη πιστεύει ότι θα ανεβάσει το «βουνό των Θεών» στο κόκκινο χαλί του Hollywood.

Η Λαρισαία Αθηνά Κρικέλη μιλά στο τί ῥεῖ για τα επιτυχημένα ντοκιμαντέρ που την έχουν κάνει γνωστή παγκοσμίως με θέμα τον επιβλητικό Όλυμπο. Η καταγωγή της γνωστής δημοσιογράφου είναι από την Θεσσαλονίκη, όμως λάτρεψε τον Όλυμπο και κατάγραψε κάθε του πλευρά, κάνοντάς τον γνωστό σε ολόκληρο το κόσμο. Βρέθηκε στην Ελλάδα για να ολοκληρώσει την τρίτη συνέχεια του ντοκιμαντέρ της, που μέσα της πιστεύει ότι θα ανεβάσει το «βουνό των Θεών» στο κόκκινο χαλί του Hollywood. Άλλωστε μόλις πριν από λίγες ημέρες απέσπασε την τρίτη παγκόσμια διάκριση. Μας μιλά επίσης για το προσφυγικό και την απαράδεκτη στάση της Ευρώπης, ενώ αποκαλύπτει τί την συνδέει με την Λάρισα την οποία επισκέπτεται συχνά.

Αθηνά, τι σημαίνει για σένα ο Όλυμπος; Είναι κάτι ιερό;

Ο Όλυμπος για μένα -από την στιγμή που τον ανακάλυψα πριν από τρία χρόνια- από την στιγμή που επέτρεψε μου να ανέβω πάνω, είναι μια ευκαιρία ζωής. Νομίζω ότι κάθε ένας ο οποίος έχει βιώσει αυτό το μεγαλείο, έχει αλλάξει και αντιμετώπιση ζωής, αλλά και τρόπο σκέψης. Θεωρώ ότι είμαι τυχερή, γιατί μας ευνόησε στα ταξίδια μας και στα ανεβοκαταβέσματα και για τα δύο ντοκιμαντέρ, μια φορά το καλοκαίρι και τώρα το χειμώνα. Ο Όλυμπος είναι το υπέρτατο στοιχείο στην ανθρώπινη ύπαρξη. Γιατί εκπροσωπεί τον απόλυτο σεβασμό σε κάτι ανώτερο. Κάθε φορά που ανεβαίνω στον Όλυμπο, έχω την διάθεση να προσκυνήσω, να υποκλιθώ, γιατί μου το επιτρέπει. Όχι μόνο ο ίδιος, αλλά και οι άνθρωποί του. Οι άνθρωποι οι οποίοι ζούνε στο Όλυμπο, που έχουν μια τελείως διαφορετική δυναμική και αίσθηση, του χώρου και του χρόνου. Παίρνω και την δική τους την αύρα και ειλικρινά τους ευχαριστώ. Με εμπιστεύονται, με παίρνουν απ’ το χέρι και μου δείχνουν τις ομορφιές τους και το πάθος τους για τον Όλυμπο.

Θέλω να μου πεις για τα βραβεία που έχουν έρθει με θέμα τον Όλυμπο. Δεν πρόλαβε να έρθει το δεύτερο βραβείο και μαθαίνω ότι ήρθε και το τρίτο.

Πήραμε μέσα σε έναν χρόνο για το πρώτο ντοκιμαντέρ «Ελασσόνα: το Μυστικό Μονοπάτι στον Όλυμπο», τρία παγκόσμια βραβεία. Το πρώτο πριν από έναν χρόνο «aword of excellence», το δεύτερο «aword of merit» και χτες πήραμε το τρίτο παγκόσμιο, από το Hollywood. Εμείς ετοιμαζόμαστε πάντως. Πλησιάζουμε, κάνουμε πρόβα για το πολύ μεγάλο.

Είσαστε για το…αγαλματάκι και το κόκκινο χαλί;

Και αυτά αγαλματάκια είναι, αλλά είμαστε για το…αγαλματάκι. Πρέπει να πάει ο Όλυμπος στο κόκκινο χαλί. Τέλος. Παίζονται τα ντοκιμαντέρ μας στις αίθουσες αλλά χωρίς εισιτήριο. Δεν το κάνουμε για τα χρήματα. Όμως κάθε φορά που επιλέγεται το ντοκιμαντέρ από ένα παγκόσμιο φεστιβάλ, αυτό σημαίνει ότι γίνεται αυτόματα μια απίστευτη διαφήμιση στους ξένους, οι οποίοι δυστυχώς -σε αυτό ευθυνόμαστε εμείς οι Έλληνες- δεν γνωρίζουν τον Όλυμπο. Οι κυβερνήσεις μας ξοδέψανε εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια όλα αυτά τα χρόνια για την προώθηση της Ελλάδος και της ομορφιάς της. Όταν παίζαμε τα ντοκιμαντέρ στα πανεπιστήμια, οι φοιτητές ξαφνιασμένοι ρωτούσαν: «Υπάρχει Όλυμπος; Δεν είναι μυθικό βουνό; Δεν είναι όπως η Ατλαντίδα;» Δεν υπάρχει και δεν υπήρχε τίποτα για τον Όλυμπο, επίσημα από το ελληνικό κράτος. Ακόμη και τώρα να μπεις στο Youtube δεν υπάρχει τίποτα σε ξένη γλώσσα, για το Όλυμπο φτιαγμένο από την Ελλάδα. Μόνο κάτι τρελαμένοι, παθιασμένοι Ελληνάρες, που αγαπούν τον τόπο μας και το Όλυμπο, τραβάνε με τις κάμερες βιντεάκια και τα βάζουν. Πιο πολύ οι ξένοι ξέρουν τον Όλυμπο στο Οχάιο, παρά το Όλυμπο τον δικό μας. Θεωρήσαμε λοιπόν ότι πρέπει να γυρίσουμε πίσω, μέσα στην κρίση, με τα capital controls. Έτσι μαζευτήκαμε η ομάδα μας που είναι όλοι Έλληνες, ταλαντούχοι, από Λάρισα, από Ελασσόνα, από Κατερίνη και από τη Θεσσαλονίκη. Είπαμε: μπορούμε να βάλουμε το χέρι στην τσέπη και όπως μπορεί ο καθένας, να γίνει αυτή η παραγωγή.Έγινε μια φοβερή δουλειά το καλοκαίρι μέσα στην κρίση. Η δουλειά αυτή θα μπορεί να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Παράδειγμα ότι μπορεί ο κόσμος να καίγεται, αλλά αν υπάρχει όραμα, λειτουργεί ως πυροσβεστήρας.

12522966_10207710362692766_4787557977381526019_n

Το προσφυγικό το βλέπεις; Από την Αμερική πως το βιώνεις; Θα το αποτύπωνες σε ένα ντοκιμαντέρ;

Σε ντοκιμαντέρ δεν το έχω σκεφτεί να το κάνω, γιατί, δεν ζω στην Ελλάδα. Δεν μπορώ να έρθω με το βαλιτσάκι μου και ανέπαφη από όλο αυτό το πράγμα, να κάνω απλά ένα ντοκιμαντέρ. Αν δεν το ζεις, αν δεν το βιώσεις, δεν μπορείς να το αποδώσεις. Εσείς που το βιώνετε αυτό το πράγμα και πραγματικά μπορείτε να κάνετε καλή δουλειά.

Πόσο απάνθρωπη βλέπεις την Ευρώπη από τη Αμερική την ώρα που ο Καναδάς δίπλα σας δέχεται μετανάστες με τσάρτερ;

Θεωρώ ότι αν κάποιος με βρόμικα πόδια μπει στο σπίτι σου, αν λερώσει το χαλί, δεν εξαρτάται από αυτόν. Πρέπει να του πεις εσύ σταμάτα. Κι αυτό δεν το λέω για τους πρόσφυγες, το λέω για την Ευρώπη. Δηλαδή η Ελλάδα καλά κάνει και φέρνει τους πρόσφυγες και τους συμπεριφέρεται όπως θα έπρεπε. Ο λαός με τα τόσα του προβλήματα, έχει ανοίξει την καρδιά του, τα σπίτια του, μοιράζεται τα πράγματα που ακόμη δεν μπορεί να μοιραστεί. Όμως υπάρχουν κάποια μέτρα και κάποια σταθμά. Δεν μπορεί. Πόσο ακόμα; Από τη στιγμή που η Ευρώπη έχει κλείσει τις πόρτες, γιατί δεν βγαίνει η κυβέρνηση να πει: «Ξέρετε κάτι; Κλείνετε τις πόρτες, θα σας πάω στα δικαστήρια». Πρέπει να χτυπήσει η κυβέρνηση το χέρι στο τραπέζι και επιτέλους να ζητήσει λόγο από την Ευρώπη. Ας αναλάβουν κάποιοι άνθρωποι να χάσουν τη θέση τους γιατί δυστυχώς έχουμε πολιτικούς· δεν έχουμε ηγέτες. Και μιλάω για τις τελευταίες δεκαετίες. Όλοι κάθονται στην καρεκλίτσα τους ζεσταίνεται ο… ποπόκας τους και δεν θέλουν να σηκωθούν. Όταν θα φτάσει κάποιος άνθρωπος και θα πει «ξέρετε κάτι θα χτυπήσω το χέρι στο τραπέζι», τότε θα μπορέσω να πω αϊ σιχτίρ και εσύ Ευρώπη. Γιατί δεν μου αξίζεις. Αξίζω καλύτερα. Η Ελλάδα έδωσε τα φώτα του πολιτισμού και ό,τι παίρνει πίσω δεν είναι φως· είναι σκότος. Άντε στο καλό, κλείνουμε τα σύνορα με την Ευρώπη, γινόμαστε ανεξάρτητοι και τρώμε τα σκατά μόνοι μας. Γιατί να έχω νταβατζή πάνω από το κεφάλι μου;

12743782_10207903903091155_7346718047856852712_n-768x432

Τι σε συνδέει με την Λάρισα; Πως την νιώθεις;

Πολλοί φίλοι με κοροϊδεύουν γιατί γίνανε κάποιες τιμητικές εκδηλώσεις και με αποκαλούσαν, η «Λαρισαία». Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Θεσσαλονίκη. Αλλά η μαμά μου ήταν Λαρισαία, την οποία δυστυχώς έχασα πρόσφατα. Την θάψαμε στην Θεσσαλονίκη. Ο μπαμπάς μου είναι θαμμένος στη Σπηλιά Κισσάβου. Το σπίτι της είναι εδώ, στη Λάρισα, άρα δεν νομίζω ότι μπορώ να γυρίσω την πλάτη σε αυτή την πόλη. Όσα χρόνια ζούσε η μαμά μου εδώ, αγάπησα φίλους, μου στάθηκαν άνθρωποι. Στην εντατική, στο Γενικό Νοσοκομείο, που είχα την μητέρα μου μού στάθηκε ο επικεφαλής ο κ. Κομνός. Δεν μπορώ να κόψω τους δεσμούς με την πόλη. Εννοείται ότι θα έρχομαι συνέχεια. Άλλωστε στο σπίτι της μαμάς πρέπει να προσέχω τις γλάστρες της. Και ενώ την έχω χάσει πρόσφατα, εκεί που καθόμουν στο σπίτι, εδώ στη Λάρισα, μου ήρθε ένα χαρμόσυνο σημάδι. Μου ήρθε η ειδοποίηση ότι στις 26 Φεβρουαρίου, την ημέρα που πέθανε η μητέρα μου, πήραμε το τρίτο παγκόσμιο βραβείο για το ντοκιμαντέρ της Ελασσόνας. Θεωρώ ότι δεν ήταν τυχαίο.

http://www.ideesmag.gr/

http://bit.ly/1quYDLD

Δείτε επίσης τα εξής:

Αποκλειστική Συνέντευξη: Νίκη Π. Σταύρου, Διευθύντ... Ν.Καζαντζάκης: «Τούτη είναι η εποχή μας, καλή ή κακή, ωραία ή άσκημη, πλούσια ή φτωχή, δεν τη διαλέξαμε. Τούτη είναι η εποχή μας, ο αγέρας που αναπνέο...
Συνέντευξη: Παναγιώτης Λάλεζας | VIDEO... Ο Παναγιώτης Λάλεζας γιά πρώτη φορά μιλάει στον Κυριάκο Τσικορδάνο για το Ελληνικό παραδοσιακό τραγούδι και για τον ίδιο σε αυτό. Ο Παναγιώτης Λάλεζα...

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. […] Το σπίτι της είναι εδώ, στη Λάρισα, άρα δεν νομίζω ότι μπορώ να γυρίσω την πλάτη σε αυτή την πόλη. Όσα χρόνια ζούσε η μαμά μου εδώ, αγάπησα φίλους, μου στάθηκαν άνθρωποι.  […]

Comments are closed.