Αγία Χριστίνα η μεγαλομάρτυς: Ὁ Βίος, τό Μαρτύριο καί ἡ Διαδρομή τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου

Ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς Χριστίνα, μέσα ἀπό τήν ἡρωική της θυσία καί τά φρικτά μαρτύρια, ἀνέδειξε τήν ἀκατάπαυστη δύναμη τῆς πίστης. Ἡ θαυμαστή πορεία τοῦ ἄφθαρτου λειψάνου της ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη μέχρι τή Βενετία συνδέει αἰωνίως τήν εὐλάβεια τῶν πιστῶν μέ τήν οὐράνια δόξα τῆς Ἐνδόξου Νυμφῆς τοῦ Χριστοῦ.

Βίος καί Μαρτύριο

Ἡ Ἁγία Χριστίνα καταγόταν ἀπό τήν πόλη Τύρο τῆς Φοινίκης καί ἦταν κόρη τοῦ στρατηγοῦ Οὐρβανοῦ. Ὁ πατέρας της τήν ἔκλεισε σε ἕναν πύργο γεμάτο χρυσά καί ἀργυρά εἴδωλα, γιά να τά λατρεύει. Ἐκείνη, ὅμως, τά συνέτριψε καί τά μοίρασε στους φτωχούς.

Μόλις τό ἔμαθε ὁ πατέρας της, τήν ἔκλεισε στη φυλακή καί κατόπιν τήν ἔριξε στη θάλασσα, ὅπου ἔλαβε τό ἅγιο Βάπτισμα ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριο, ἐνῶ Ἄγγελος τήν ἔβγαλε ἀσφαλῆ στη στεριά. Στή συνέχεια, ἀκολούθησαν φρικτά βασανιστήρια. Μετά τόν θάνατο τοῦ πατέρα της, οἱ ἄρχοντες Δίων καί Ἰουλιανός συνέχισαν τά βασανιστήρια μέσα στη φυλακή.

Ἐκείνη, μέ τήν ἀκλόνητη πίστη της στον Θεό, ὁδήγησε στην Ἐκκλησία τρεῖς χιλιάδες ἀνθρώπους. Τά μαρτύρια πού ὑπέστη ἀπό τόν Ἰουλιανό ἦταν ἀκόμη πιο φρικώδη: ἔδωσε ἐντολή να τῆς κόψουν τούς μαστούς καί τή γλῶσσα. Μετά τό φρικτό αὐτό μαρτύριο, οἱ στρατιῶτες λόγχευσαν τίς πλευρές καί τήν καρδιά τῆς Ἁγίας, ἡ ὁποία παρέδωσε τή μακαρία ψυχή της στον Θεό ἐπί αὐτοκράτορος Σεβήρου (193 – 211 μ.Χ.), παίρνοντας τό ἀμαράντινο στέφανο τῆς δόξας.

Τό τίμιο λείψανό της, ἀφοῦ παρελήφθη ἀπό τούς συγγενεῖς της, μεταφέρθηκε καί ἐνταφιάστηκε εὐλαβικά στην Πάνορμο. Ἡ Σύναξη αὐτῆς τελούνταν στο ἁγιότατο μαρτύριό της στο νέο παλάτι, στις Μεγάλες Νύμφες καί στο μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Τρύφωνος κοντά στην ἀρχαία καί νέα Ἁγία Εἰρήνη.

Ἡ Διαδρομή τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου

Τό ἄφθορο λείψανο τῆς Μεγαλομάρτυρος Χριστίνας φυλάσσεται σήμερα στον φραγκισκανικό ναό τοῦ S. Francesco della Vigna (Ἁγίου Φραγκίσκου τῆς Ἀμπέλου) στη Βενετία, ἐπάνω σε μία ἁγία Τράπεζα στην ἀριστερή πλευρά τοῦ βορείου βραχίονος τοῦ ἐγκάρσιου κλίτους, μέσα σε ὑάλινη λάρνακα Κωνσταντινουπολίτικης προέλευσης.

Τό ἱερό λείψανο τῆς Ἁγίας ἀφαιρέθηκε πιθανῶς ἀπό τούς Βενετούς ἀπό κάποιο μοναστήρι τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀφιερωμένο στον Ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο. Τό ἔτος 1252 μ.Χ. μεταφέρθηκε στη μονή τοῦ Ἁγίου Μάρκου Ammiana στο Torcello.

Στή συνέχεια, τό 1340 μ.Χ., μετακομίστηκε στο ναό τοῦ Ἁγίου Ματθαίου τοῦ Murano, ὅπου παρέμεινε μέχρι τό 1435 μ.Χ., ὁπότε ὁ Βενετός Πάπας Εὐγένιος ὁ Δ’ ἐπέτρεψε τή μετακομιδή του στο ναό τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου τοῦ Torcello. Ἐκεῖ παρέμεινε ἕως τό 1793 μ.Χ., ὁπότε μεταφέρθηκε στη μονή τῆς Ἁγίας Ἰουστίνης Βενετίας. Λίγα χρόνια ἀργότερα, τό 1810, τόν καιρό τῶν καταργήσεων διάφορων μονῶν, ἐπέστρεψε τελικὰ στο ναό τοῦ S. Francesco della Vigna (Ἁγίου Φραγκίσκου).

Γνωρίζουμε, ἐπίσης, ὅτι τό ἱερό λείψανο πού ἀποδίδεται στην Ἁγία φυλασσόταν στην Κωνσταντινούπολη, στην ἐκκλησία πού ἦταν ἀφιερωμένη σ’ ἐκείνην, στο ἐσωτερικό ἢ τουλάχιστον στη γειτονιά τοῦ αὐτοκρατορικοῦ παλατιοῦ, ὅπως μαρτυρεῖ ἀνώνυμος Ἄγγλος ταξιδιώτης τοῦ 1190 μ.Χ. Ἀπό ἐκεῖ προφανῶς ἔφθασε στη Βενετία, ἀνάμεσα στα ἱερά λάφυρα τῆς Φραγκοκρατίας.

Ὑμnλογική Ἀπόδοση

Ἀπολυτίκιο

Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον. Τοῦ πατρός σου τήν πλάνην λιποῦσα πάνσεμνε, τῆς εὐσεβείας ἐδέξω τήν θείαν ἔλλαμψιν, καί νενύμφευσαι Χριστῷ ὡς καλλιπάρθενος· ὅθεν ἠγώνισαι στερρῶς, καί καθεῖλες τόν ἐχθρόν, Χριστίνα Μεγαλομάρτυς. Καί νῦν ἀπαύστως δυσώπει, ἐλεηθῆναι τάς ψυχᾶς ἡμῶν.

Κοντάκιον

Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς. Φωτοειδής περιστερά ἀνεδείχθης, πτέρυγας ἔχουσα χρυσᾶς, καί εἰς ὕψος τῶν οὐρανῶν κατέπαυσας, Χριστίνα σεμνή· ὅθεν σου τήν ἔνδοξον ἑορτήν ἐκτελοῦμεν, πόθῳ προσκυνοῦντές σου τῶν λειψάνων τήν θήκην, ἐξ ἧς πηγάζει πᾶσιν ἀληθῶς ἴαμα θεῖον ψυχῆς τε καί σώματος.

Μεγαλυνάριον

Κάλλει διαπρέπουσα τῆς σαρκός, τῆς ψυχῆς τό κάλλος, καθιέρωσας τῷ Χριστῷ· σύ γάρ ὦ Χριστίνα, τήν πλάνην ἐβδελύξω, καί ὑπέρ φύσιν ἄθλων, ἤγειρας τρόπαια.