Η Αγία Ευδοκία είναι παράδειγμα θερμής μετάνοιας και πίστης στον Θεό. Από νεαρή ηλικία έζησε σε αμαρτωλή ζωή, αλλά η Θεία Πρόνοια την οδήγησε στην αληθινή πίστη και τη μοναχική ζωή, τελώντας θαύματα και μαρτυρικό τέλος. Η ιστορία της διδάσκει ότι ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξει η ψυχή και να βρει την αιώνια σωτηρία.
Η ζωή πριν τη μετάνοια
Κατά τους χρόνους του βασιλιά Τραϊανού (98–117 μ.Χ.), έζησε στην Ηλιούπολη, στην επαρχία της Λιβανησίας της Φοινίκης, η Ευδοκία, Σαμαρείτιδα κατά το γένος. Η Αγία Ευδοκία Οσιομάρτυς ήταν πάρα πολύ όμορφη, γι’ αυτό κιόλας το λόγο εξέκλινε από μικρή στην πορνεία, γιατί πολλές φορές είναι δύσκολο να συμβαδίζει η ομορφιά του σώματος με τη σεμνότητα.
Κάθε ημέρα την επισκέπτονταν πάρα πολλοί για να εκτελέσουν την επιθυμία τους, και όχι μόνο από εκείνη τη χώρα, αλλά και από άλλες πολλές, ξοδεύοντας πολλά χρήματα προς χάρη της. Έτσι η Ευδοκία είχε συγκεντρώσει άπειρο πλούτο ζώντας αμαρτωλή ζωή και φυσικά δεν φρόντιζε για τη μέλλουσα ζωή, ούτε σκεφτόταν τι γίνεται μετά τον θάνατο. Επειδή όμως ο καλός βοσκός ψάχνει για το απολωλός πρόβατο, έφθασε και γι’ αυτήν ο καιρός της ψυχικής της γιατρειάς με τον εξής τρόπο:
Η συνάντηση με τον μοναχό
Ένας μοναχός ευσεβής, πηγαίνοντας προς την πατρίδα του, έμεινε σε κάποιο σπίτι κοντά στην Ευδοκία. Κάνοντας λοιπόν την καθημερινή του βραδινή μελέτη και διαβάζοντας τα σχετικά με την Κρίση, την κόλαση των αμαρτωλών και την ανταπόδοση των δικαίων, έτυχε και τα άκουσε η Ευδοκία όλα τη νύχτα από ένα παράθυρο, και τόσο πολύ ήρθε σε κατάνυξη, που έτρεχαν σαν ποτάμι τα δάκρυά της, σκεπτόμενη τις αμαρτίες της.
Όταν ξημέρωσε, προσκάλεσε τον μοναχό να της εξηγήσει όλα αυτά που άκουγε να διαβάζει όλο το βράδυ. Ο μοναχός την παρότρυνε να βαπτιστεί χριστιανή και να σκορπίσει σωστά εκείνον τον πλούτο που κακώς απέκτησε, να τον μοιράσει μετά χαράς σε φτωχούς και τότε ο Πανάγαθος Θεός θα την ανταμείψει, αντί για αυτή την πρόσκαιρη ζωή, με πλούτο άϋλο και αιώνια ζωή… Το μόνο στο οποίο είχε ενδοιασμούς η Αγία ήταν ότι ήταν πολύ καλομαθημένη, χρειαζόταν κάποιο πνευματικό οδηγό και βασικά ήθελε να βεβαιωθεί ότι αυτά που της είπε ο μοναχός ήταν αληθινά.
Ο μοναχός τη συμβούλεψε να προσευχηθεί στο Θεό για μία εβδομάδα με νηστεία, για να της δείξει το θέλημά Του.
Η Ευδοκία ακολούθησε πιστά τις εντολές του μοναχού.
Αφού πέρασε μία εβδομάδα και βγήκε από το κελλί, τη ρώτησε ο μοναχός εάν ο Θεός της έδειξε κάποιο σημείο Του. Αυτή τότε του απάντησε ότι, καθώς προσευχόταν με δάκρυα στα μάτια ενθυμούμενη τις αμαρτίες της, είδε πριν ξημερώσει φως τεράστιο πάνω από τον ήλιο και έναν λαμπερό νέο, ο οποίος την άρπαξε και την ανέβασε στον ουρανό. Εκεί είδε άπειρους λευκοφόρους με την ίδια αστραφτερή μορφή, οι οποίοι την υποδέχθηκαν με μεγάλη χαρά. Καθώς έμπαινε σ’ αυτό το απερίγραπτο φως, φάνηκε έξω από την πόρτα ένας μεγάλος και άσχημος γίγαντας, ο οποίος, αφού της έτριξε τα δόντια του, φώναζε τόσο δυνατά, ώστε όλος ο τόπος σειόταν.
Οδηγός της ο Αρχάγγελος Μιχαήλ
Άρχισε λοιπόν σε κάποια στιγμή να φιλονικεί με τον οδηγό της, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, και να του λέει ότι εάν σωθεί αυτή που μίανε τόσους ανθρώπους με τις ασωτίες της, θα πρέπει να σωθούν και όλοι αυτοί που έχουν κάνει άσχημες και άδικες πράξεις. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε γλυκιά φωνή εξ’ ουρανού, η οποία έλεγε:
«Έτσι θέλησε ο Θεός για τους υιούς των ανθρώπων, να υποδέχεται τους μετανοημένους σαν εύσπλαχνος που είναι και να τους οδηγεί στην αιώνιο ζωή».
Αυτά είπε ο Άγγελος, την σφράγισε τρεις φορές και έφυγε προς τον ουρανό.
Η μοναχική ζωή και η ηγεσία της
Ο μοναχός, αφού άκουσε όλα αυτά τα θαυμαστά, την διαβεβαίωσε ότι αυτό ήταν σημάδι από τον Θεό. Της έδωσε κουράγιο, την προέτρεψε να πενθήσει για τις αμαρτίες της, την βοήθησε να μοιράσει την άπειρη περιουσία της, την έστειλε στον Επίσκοπο της πόλης για να την βαπτίσει και στο τέλος την οδήγησε στο γυναικείο μοναστήρι που είχε υπό την επίβλεψή του.
Η Ευδοκία αγωνιζόταν τον καλόν αγώνα περισσότερο από τις υπόλοιπες μοναχές. Έτσι, όταν κοιμήθηκε η Γερόντισσα της Μονής, με θεία υπόδειξη, όλες ψήφισαν την Ευδοκία για Γερόντισσα, η οποία με την αγία πολιτεία της είχε υποστεί πραγματικά «θεία αλλοίωση». Έτσι διήλθε τον επίγειο βίο της, τελώντας άπειρα θαύματα ακόμα και όταν ήταν στη ζωή.
Οι Διωγμοί και τα θαύματα
Όταν ηγεμόνας ήταν στην Ηλιούπολη ο Αυρηλιανός, κάποιοι από τους παλαιούς εραστές της Ευδοκίας που άκουσαν ότι πίστεψε στο Χριστό και μονάζει σε μοναστήρι, έστειλαν μια ψευδή αναφορά στον βασιλιά και την κατηγόρησαν ότι έκλεψε βασιλικά χρήματα και με αυτά χτίζει μοναστήρια στην έρημο.
Ο ηγεμόνας τότε κίνησε διωγμό και έστειλε τριακόσιους στρατιώτες με έναν άρχοντα για να την πάρουν από τη Μονή βιαίως μαζί με τα χρήματα. Επί τρία ημερόνυχτα προσπαθούσαν να μπουν στη Μονή, αλλά μία αόρατη δύναμη τους εμπόδιζε και τρεις ημέρες μετά κάποια αόρατη θανάσιμη πνοή τους εθανάτωσε και ξεψύχησαν όλοι, εκτός από τον άρχοντα και τρεις στρατιώτες, που έφεραν και το μήνυμα στο βασιλιά για το γεγονός.
Τότε ο γιος του βασιλιά κινήθηκε εναντίον της αγίας, αλλά καθώς πήγαινε έφιππος στο Μοναστήρι, έπεσε και χτύπησε θανάσιμα. Ο βασιλιάς τότε έστειλε γράμμα στην αγία, η οποία μετά από προσευχή ανέστησε όχι μόνο το γιο του βασιλιά, αλλά και όλους τους στρατιώτες που είχαν αιφνίδια πεθάνει ενώ πήγαιναν να συλλάβουν την αγία. Τότε όλοι οι παρόντες, μαζί και ο βασιλιάς, πίστεψαν ότι ο Θεός της χριστιανής Ευδοκίας είναι Μέγας και Αληθινός.
Κατόπιν, στην Ηλιούπολη, έγινε ηγεμόνας ένας ειδωλολάτρης ονόματι Διογένης, ο οποίος βασάνισε την αγία, αλλά κατά τα βασανιστήρια έγιναν τόσα πολλά θαύματα που και αυτός τελικά πίστεψε στον αληθινό Θεό. Αφού έζησε θεάρεστη ζωή, ανέβηκε στο αξίωμα κάποιος Βικέντιος, πολύ σκληρός με τους Χριστιανούς.
Αυτός, γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσε να σταματήσει την Αγία με άλλον τρόπο, έστειλε στρατιώτες και έκοψαν την οσία της κεφαλή, την 1η Μαρτίου.
Η κληρονομιά της
Η Αγία, αφού τελείωσε τον δρόμο του μαρτυρίου της, το πνεύμα της απήλθε στα ουράνια, ενώ το τίμιο και πάνσεπτο λείψανό της έμεινε στη γη, τελώντας θαύματα μετά θάνατον, χάρη στην θερμή της μετάνοια. Ας αξιωθούμε και εμείς τέτοιας ειλικρινούς και μεγάλης μετάνοιας με τις πρεσβείες της. Αμήν.
