Άγιος Παΐσιος: «Μερικοί, μόλις αλλάζουν ζωή, αρχίζουν να κάνουν τον δάσκαλο στους άλλους, ενώ μέσα τους υπάρχει ακόμη ο παλαιός εαυτός τους»

 

Για να σταματήσει ο άνθρωπος να κάνη μια αμαρτία, πρέπει να προσπαθήσει να αποφυγή κάθε ερέθισμα που προκαλεί αυτήν την αμαρτία. Ο μέθυσος λόγου χάριν, αν θέλει να βοηθηθεί και να μην ξαναπεί, δεν πρέπει ούτε έξω από ταβέρνα να περάσει.

 

Μικρή προσπάθεια χρειάζεται και καλή διάθεση, και ο Καλός Θεός θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες.

Έχει, ας πούμε, κάποιος ένα πάθος. Το αναγνωρίζει, αγωνίζεται να το κόψη, μετανοεί, ταπεινώνεται. Η διάθεση που έχει να κόψη το πάθος του πληροφορεί τον Θεό και τον βοηθάει. Αλλά, αν δεν καταβάλλει προσπάθεια, για να αλλάξει, και συνεχίζει να αμαρτάνει, πώς ο Θεός να δώσει την Χάρη Του;

Η Χάρις του Θεού δεν έρχεται σε λανθασμένη κατάσταση, γιατί αυτό δεν βοηθάει τον άνθρωπο. Αν ήταν έτσι, θα έστελνε ο Θεός την Χάρη Του και στον διάβολο.

Ο άνθρωπος που δεν παραμένει στην πτώση του, στις αμαρτωλές σκέψεις του, αλλά μετανοεί για τα σφάλματα του και αγωνίζεται να μην αμαρτάνει, δέχεται την Χάρη του Θεού και βοηθιέται. Όταν όμως δεν υπάρχει μετάνοια και η αμαρτία θεωρείται μόδα, αυτό είναι δαιμονική κατάσταση.

 

Γέροντα, ο ένας από τους δύο ληστές που είχαν σταυρωθεί με τον Χριστό πως σώθηκε;

 

– Εκείνος ανέβηκε από τον τοίχο και μπήκε στον Παράδεισο! Η του ληστού μετάνοια τον Παράδεισον εσύλησεν*. Έκλεψε δηλαδή με την μεγάλη του μετάνοια και τον Παράδεισο.

Γέροντα, αν κάποιος έχει αλλάξει ζωή και δεν παραμένει στις παλιές του αμαρτωλές συνήθειες, αλλά μερικές φορές πέφτει σε κάποιο από τα παλιά του αμαρτήματα, σημαίνει ότι δεν έχει μετάνοια;

– Εάν κάνη την προσπάθεια που χρειάζεται και πέφτει, έχει κάποια ελαφρυντικά. Στην αρχή δεν είναι εύκολο. Αλλά, όταν κανείς καταλάβει πραγματικά πόσο βαρύ ήταν αυτό που έκανε, δεν ξαναπέφτει. Παλιά υπήρχε μετάνοια ειλικρινής. Όταν κάποιος μετανοούσε, δεν γύριζε πίσω.

Θυμάμαι μια γυναίκα, πόσο με είχε βοηθήσει με την αληθινή της μετάνοια. Είχε πολλή συστολή, ούτε μιλούσε. Είχε βάλει τα μαύρα – σαν καλόγρια ήταν – και φρόντιζε ένα εκκλησάκι, άναβε τα κανδήλια… Και μόνον που την έβλεπες, βοηθιόσουν πολύ.

Τώρα βλέπω, μερικοί, μόλις αλλάζουν ζωή, αρχίζουν να κάνουν τον δάσκαλο στους άλλους, ενώ μέσα τους υπάρχει ακόμη ο παλαιός εαυτός τους. Να μετανοήσει βέβαια κανείς, να σταματήσει την άσωτη ζωή που ζούσε και να αρχίσει να ζει πνευματικά, αυτό είναι θετική βοήθεια και για τους άλλους. Αλλά από εκείνη την κατάσταση στην όποια βρισκόταν, να παρουσιάζεται αμέσως ως πνευματικός άνθρωπος και να κηρύττει, ε, αυτό είναι πλάνη.

 

Δηλαδή, Γέροντα, το κάνουν με την σκέψη να βοηθήσουν τους άλλους;

 

– Ναι, για να βοηθήσουν. Πίσω όμως από αυτήν την ενέργεια τους, ιδίως αν ήταν λίγο γνωστοί στον κόσμο, κρύβεται ο υπερήφανος λογισμός: «Τώρα οι άνθρωποι θα πάψουν να μιλούν για Καραΐσκάκη και Κολοκοτρώνη και θα συζητούν για μένα»! από ‘κεί να καταλάβεις πόσο λανθασμένα βαδίζουν.

Αν νιώθουν πραγματικά το σφάλμα τους, για ένα διάστημα δεν πρέπει να το ξεχάσουν και να ξεθαρρέψουν, αλλά να προσέχουν πολύ. Και όταν περνάνε διάφορες ιδέες η λογισμοί από την παλιά ζωή τους, να τα διώχνουν σαν βλάσφημους λογισμούς. Αυτό είναι απόδειξη ότι δεν τα αποδέχονται πλέον, ότι ο οργανισμός αντιδράει.

Πρέπει δηλαδή να έχει κανείς πολλή ταπείνωση και να έχει σιχαθεί όλα τα παλιά, για να αλλάξει πραγματικά. Αν κράτηση από την παλιά του ζωή μερικά, τα όποια εκείνος θεωρεί καλά, μετά μουρνταρεύονται και τα άλλα. από την στιγμή που έχει έστω και μια μικρή ιδέα για τον παλαιό του εαυτό, δεν βοηθάει ο Θεός και, ό,τι κι αν κάνη, δεν θα είναι καθαρό.

 

Γέροντα, όταν αλλάξει κανείς ζωή, πρέπει να ενδιαφερθεί να διόρθωση τον λογισμό που είχαν προηγουμένως οι άλλοι γι’ αυτόν;

 

– Δεν θα κοιτάξει εγωιστικά να διόρθωση τον λογισμό των άλλων θα κοιτάξει πώς να διορθωθεί ο ίδιος, και τότε θα αναιρεθεί από μόνος του ο λογισμός τους. Αν το στίγμα από την αμαρτωλή ζωή του έχει μείνει στην κοινωνία ή στο στενό του περιβάλλον, αυτό θα σβήσει με την καλή του διαγωγή. Δεν χρειάζεται να μιλάει καθόλου. Θα μιλήσει ο Θεός με την μετάνοια του.

 

 

* Υπακοή του Α’ ήχου.

Απόσπασμα από το βιβλίο, Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, «Πνευματικός αγώνας», Λόγοι γ’, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.