Έλενα Αλεβιζοπούλου: Από τη Σταχτοπούτα στο «Βασίλειο του Εαυτού»
Η Έλενα Αλεβιζούλου μιλά στο Greekaffair.gr και στον Κυριάκο Τσικορδάνο για τη ζωή της, τις προκλήσεις που την διαμόρφωσαν και την πορεία της στο Life Coaching. Παρουσιάζει το βιβλίο της «Η εγγονή της Σταχτοπούτας», μοιράζεται μαθήματα από 35 χρόνια εμπειρίας στην αυτογνωσία και δίνει πρακτικές συμβουλές για να αναπτύξουμε μια ουσιαστική σχέση με τον εαυτό μας.
Κυρία Αλεβιζοπούλου, το βιβλίο το συνυπογράφετε με τον σκηνοθέτη Στρατή Πανούριο. Εσείς προσφέρατε τη φιλοσοφία του Life Coaching, την «ψυχή» της ιστορίας. Πώς ενώθηκε η δική σας οπτική της αυτογνωσίας με την αφηγηματική ματιά του σκηνοθέτη, ώστε να γεννηθεί η «Εγγονή της Σταχτοπούτας»;
A: Η συνεργασία μας είχε μία άμεση απλότητα αλλά κυρίως είχε αλήθεια! Ο Στρατής βλέπει τις ιστορίες μέσα από εικόνες, τα μεταφράζει σε σύμβολα και σκηνές που εξελίσσονται. Εγώ τις βλέπω μέσα από τις εσωτερικές διεργασίες των ανθρώπων και των σχέσεών τους, τους φόβους, τις πεποιθήσεις, τα συναισθήματα και τις ανάγκες τους…
Όταν ενώθηκαν αυτά τα δύο, γεννήθηκε μια ηρωίδα που είναι ταυτόχρονα λογοτεχνικός χαρακτήρας αλλά και ζωντανή ύπαρξη. Έχουμε μία γιαγιά που κουβαλάει την “κληρονομιά της Σταχτοπούτας”, αλλά δεν διστάζει να επανατοποθετηθεί μ έναν απλό κι έξυπνο τρόπο στις στοχευμένες ερωτήσεις της
εγγονής της. Γράψαμε ένα παραμύθι, αλλά το παραμύθι αυτό λειτουργεί σαν ένας καθρέφτης: δείχνει την εποχή μας, τις ανησυχίες και τις εσωτερικές μας μάχες – όπως αυτές εκφράζονται μέσα από τις γλυκές απορίες της εγγονούλας μας και τελικά προκύπτει φανερά η δυνατότητα που έχει ο κάθε ένας μας να γράψει το δικό του σενάριο για τη ζωή του.
Πολλοί συγγραφείς λένε ότι κάθε βιβλίο είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Εσείς τι ανακαλύψατε για τον εαυτό σας μέσα από τη διαδικασία γραφής της «Εγγονής της Σταχτοπούτας»;
A: Ανακάλυψα ότι όλοι μας και φυσικά κι εμείς που εργαζόμαστε με την αυτογνωσία και
την αυτοβελτίωση, κουβαλάμε μικρά “γυάλινα γοβάκια” — λεπτές, αόρατες προσδοκίες για το πώς “πρέπει” να είμαστε. Αναπτύσσοντας την ιστορία παρέα με τον Στρατή, είδα για άλλη μια φορά και πολύ
πιο καθαρά πόσο βαθιά ριζώνει μέσα μας ο φόβος της μη αποδοχής, της ατέλειας,
της αδυναμίας.
Η ηρωίδα με ανάγκασε να σταθώ απέναντι σε δικές μου παλιές πεποιθήσεις:
– να είμαι πάντα δυνατή,
– πάντα σωστή,
– πάντα “έτοιμη”
Και είδα ξεκάθαρα ότι η αληθινή ελευθερία κι ευτυχία έρχεται όταν σταματάς να
προσπαθείς να κερδίσεις τον κόσμο και δουλεύεις για να εξελίξεις και κερδίσεις
εσένα.
Ποιος είναι ο πιο σημαντικός «μύθος» για την ευτυχία που καλείται να καταρρίψει η σύγχρονη γυναίκα; Και πώς μπορεί η «Εγγονή της Σταχτοπούτας» να μετατρέψει την ανάγκη για εξωτερική αποδοχή σε εσωτερική δύναμη;
A: Ο μεγαλύτερος μύθος είναι ότι η ευτυχία βρίσκεται “εκεί έξω”: σε έναν ρόλο, σε έναν
έρωτα, σε μια επιβεβαίωση, σε μια αναγνώριση. Η σύγχρονη γυναίκα έχει μεγαλώσει με το μήνυμα ότι πρέπει να φροντίζει να έχει μία αψεγάδιαστη εξωτερική εικόνα – σώμα, δέρμα, πρόσωπο, κιλά, νύχια, μαλλιά – για να νιώσει ότι αξίζει να αγαπηθεί.
Η “Εγγονή της Σταχτοπούτας” αντιστρέφει την αφήγηση. Δεν δίνει έμφαση μόνο στην εξωτερική εμφάνιση αλλά φωτίζει έντονα την εσωτερική! Η εγγονή μας μαθαίνει να βλέπουμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας πρώτα εμείς. Και να μη δίνουμε τόση αξία στον καθρέπτη που κρέμεται στον τοίχο όσο στον καθρέπτη της ψυχής μας…
Και εκεί μεταμορφώνεται η ανάγκη για εξωτερική αποδοχή σε εσωτερική δύναμη:
μέσα από αυτοσεβασμό, αυτό αγάπη, ήθος, αλήθεια και καλοσύνη.
Τι είναι το «βασίλειο του εαυτού» που περιγράφετε; Ποιοι είναι οι τρεις πιο σημαντικοί «νόμοι» που πρέπει να υιοθετήσει κάποιος για να το κατακτήσει και να το διατηρήσει;
A: Το “Βασίλειο του εαυτού” είναι η κατάσταση όπου γνωρίζεις και αναγνωρίζεις πια
εσύ εσένα. Δεν ζεις με βάση τους ρόλους, τις προσδοκίες ή τις συγκρίσεις. Ζεις από μέσα προς
τα έξω. Θα το παρομοίαζα με ένα εσωτερικό οικοδόμημα, με τρεις αδιαπραγμάτευτους κατ’ εμέ νόμους:
1. Το νόμο της αυταξίας
Η αξία σου δεν διαπραγματεύεται, δεν ψηφίζεται, δεν δανείζεται, δεν μετριέται.
Προϋπάρχει και είναι αποκλειστικά εσωτερική υπόθεση.
2. Το νόμο της αποδοχής και συγχώρεσης
Τα συναισθήματα που πλημμυρίζουν το βασίλειο με φως, πίστη κι ελπίδα!
Μόνο έτσι διατηρείται ζωντανό και λαμπερό!
3. Το νόμο της επιλογής
Έχεις πάντα το δικαίωμα και προνόμιο να αποφασίζεις πώς και εάν θα κινηθείς σε ό,τι γεγονός έρθεις αντιμέτωπος στη ζωή σου. Ακόμα κι αν δεν έχεις την ευθύνη για όλα όσα σου συμβαίνουν είσαι υπεύθυνος για το πώς ανταποκρίνεσαι και πώς συνεχίζεις. Αυτό είναι το βασίλειο: το σημείο όπου η ζωή σου παύει να είναι παραμύθι με κακούς και λύκους και γίνεται εξέλιξη με θάρρος και υπομονή από επιλογή.
Στον ψηφιακό κόσμο των social media, όπου η αυτοεκτίμηση συχνά βασίζεται στα likes και την εξωτερική επιβεβαίωση, πώς ορίζει η «Σταχτοπούτα του σήμερα» την επιτυχία; Θα περίμενε τον «πρίγκιπα» ή θα έχτιζε το δικό της «βασίλειο του εαυτού»;
A:Στον ψηφιακό κόσμο η αξία μοιάζει συχνά με αριθμό. Likes, views, ακόλουθοι. Και είναι εύκολο να παρασυρθείς και να πιστέψεις ότι η εικόνα σου είναι πιο σημαντική από την ουσία σου. Το φαίνεσθαι αποθεώνεται. Η “Σταχτοπούτα του σήμερα” δεν περιμένει τον πρίγκιπα. Δεν περιμένει ούτε και τα likes για να νιώσει ότι αξίζει. Κερδίζει τον εαυτό της και την πίστη στον εαυτό της και τότε όλα ακολουθούν με φυσικό και αβίαστο τρόπο…
Ορίζει την επιτυχία ως:
– ελευθερία,
– προθυμία,
– εσωτερική γαλήνη,
– πολλή χαρά,
– και σύνδεση με το αληθινό της είναι.
Χτίζει το δικό της βασίλειο, ακόμη κι αν είναι μικρό στην αρχή. Γιατί είναι αληθινό. Και αυτό μοιάζει πολύ περισσότερο με ευτυχία από οποιοδήποτε “παλάτι” θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.
6. Αν ξαναγράφατε το τέλος του κλασικού παραμυθιού με τη ματιά της coach, ποιο θα ήταν το δικό σας «happy end» για τη Σταχτοπούτα;
A: Χμμμ, δε νομίζω πως θα άλλαζα το τέλος του παραμυθιού – νομίζω πως αυτό που θα άλλαζα είναι η ερμηνεία τού πώς προέκυψε και τι σημαίνει αυτή η ένωση του ζευγαριού και θα τόνιζα τους (αληθινούς) λόγους που φτάνουμε σε αυτό το happy end. Δεν είναι η πλουμιστή τουαλέτα και η λυγερή της κορμοστασιά αλλά αυτή η πηγαία χαρά και ανεμελιά με την οποία βρέθηκε σε αυτό το χορό – τα αληθινά και θαυμαστά συναισθήματά της που έκαναν το βλέμμα της να λάμπει!
Τέλος, ποιο μήνυμα ή συναίσθημα θα θέλατε να μείνει ζωντανό στους αναγνώστες αφού κλείσουν το βιβλίο σας;
A: Θα ήθελα να μείνει μια γλυκιά αίσθηση. Μία ανακούφιση! Μια ήρεμη εσωτερική φωνούλα που ψιθυρίζει: “Δεν χρειάζεται να δείξω κάτι συγκεκριμένο ή να αποδείξω κάτι σε κάποιον άλλον για να αξίζω. Χρειάζεται να αρχίσω να χαίρομαι την κάθε μέρα και να ευγνωμονώ για όλα τα καλά που ήδη έχω στη ζωή μου! Όλα τα άλλα καλά θα ακολουθήσουν….”
Και ίσως μια μικρή σπίθα — εκείνη που ανάβει όταν αναγνωρίζεις την αλήθεια σου και νιώθεις ότι κάτι μετακινήθηκε μέσα σου. Αν αυτό το βιβλίο βοηθήσει έστω και έναν άνθρωπο να σταθεί λίγο πιο τρυφερά
απέναντι στον εαυτό του, τότε νιώθω ότι έχει ήδη κάνει τη δουλειά του.
Μέρος Β: Life Coaching – Σχέσεις, Αλήθειες & Παρακαταθήκη
1. Ας αφήσουμε λοιπόν για λίγο πίσω τα θέματα του βιβλίου και να στρέψουμε την κουβέντα στην επαγγελματική σας πορεία ως Life Coach. Εκεί όπου, τα τελευταία 35 χρόνια, μοιράζεστε τις γνώσεις και την εμπειρία σας, βοηθώντας ανθρώπους να ανακαλύψουν τη δύναμή τους και να δημιουργήσουν τη ζωή που επιθυμούν. Ήταν μια συνειδητή επιλογή ή προέκυψε μέσα από προσωπικές δυσκολίες; Ποια ήταν η «στιγμή καμπής» που σας έστρεψε στην επαγγελματική διαδρομή του Life Coaching;
A: Η πορεία μου προς το Life Coaching δεν ξεκίνησε ως προδιαγεγραμμένη επαγγελματική επιλογή, αλλά ως φυσική εξέλιξη μέσα από εμπειρίες και ανθρώπινες συναντήσεις. Ενώ σπούδαζα στη Συντήρηση Έργων Τέχνης βοηθούσα κάποια βράδια σε μια pub ενός φίλου μου στο Γουδί. Εκεί, παρατήρησα κάτι που τότε δεν το είχα ακόμα “ονομάσει” και εκεί άρχισε η πρώτη ουσιαστική “εκπαίδευση” της ζωής μου: οι
άνθρωποι έρχονταν, κάθονταν απέναντί μου και μοιράζονταν τις σκέψεις τους, τις αγωνίες τους, τις βαθύτερες ανησυχίες τους…
Χωρίς να το επιδιώξω, βρέθηκα να τους ακούω πραγματικά — κι εκεί αναγνώρισα κάτι σημαντικό: ότι με συγκινούσε βαθιά η ανθρώπινη ιστορία, ότι νοιαζόμουν για την εξέλιξη του άλλου και ότι επιθυμούσα να έχω τα σωστά εργαλεία για να στηρίξω ουσιαστικά, όχι απλώς με διαίσθηση ή μια πιο “αντικειμενική γνώμη” που δε θα ήταν τίποτα άλλο παρά η προσωπική μου άποψη.
Έτσι, κάπου στις αρχές του 1989, άρχισα να μελετώ συστηματικά βιβλία ψυχολογίας, ανθρώπινης συμπεριφοράς και προσωπικής ανάπτυξης, και στη συνέχεια να συμμετέχω σε σεμινάρια αυτοβελτίωσης. Αυτή η αναζήτηση ήταν η πρώτη συνειδητή στροφή προς έναν δρόμο που τελικά έγινε η νέα επαγγελματική μου κατεύθυνση.
Ένα χρόνο μετά Μάρτιο του ’90 γνωριζόμαστε με τον Michel, με τον οποίο αμέσως μοιραστήκαμε κοινό όραμα, αξίες και αφοσιωθήκαμε στο να βοηθούμε ανθρώπους να οραματιστούν, διαμορφώσουν και στη συνέχεια ταξιδέψουν τον δικό τους – προσωπικό κι αληθινό – δρόμο προς την πραγμάτωσή τους. Να φτάσουν στο σημείο όπου πραγματικά αναπνέουν κι εξελίσσονται — αυτό που εγώ ονομάζω
“προσωπικό ξέφωτο”.
Το Life Coaching δεν ήταν ποτέ για μένα μια απλή επαγγελματική ταυτότητα. Ήταν μια σημαντική επιλογή κι αποτελεί σκοπό ζωής. Μια πορεία προσφοράς που συνδύασε τον άνθρωπο, την εσωτερική δύναμη και το ταξίδι προς την προσωπική ολοκλήρωση. Νομίζω πως από την αρχή αυτής της διαδρομής ποτέ δεν το είδα σαν επάγγελμα, ήταν είναι και θα είναι η προσωπική μου αποστολή.
Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι της δικής σας «εσωτερικής
προπόνησης» πριν ξεκινήσετε να καθοδηγείτε άλλους;
A: Η πιο μεγάλη μου δυσκολία δεν ήταν η εφαρμογή μιας τεχνικής ή μιας μεθόδου. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν να αφήσω τον έλεγχο. Φύση δυναμική και συγκεντρωτική, χρειάστηκε δουλίτσα για να σταματήσω να πιστεύω ότι πρέπει εγώ να προβλέπω, να διορθώνω, να “προλαβαίνω” τα πάντα και να αφεθώ με πίστη στη ροή.
Κι εκεί άρχισε η δική μου αληθινή ανάπτυξη κι εξέλιξη: η αποδοχή, η αγάπη, η συγχώρεση — προς τον εαυτό μου πρώτα, και ύστερα προς όλους τους άλλους. Αυτές οι τρεις ιδιότητες έγιναν τα δικά μου θεμέλια. Και όταν μπήκαν στη θέση τους, μπόρεσα να στέκομαι απέναντι στους ανθρώπους
με ειλικρίνεια και διαύγεια, χωρίς ρόλους και χωρίς μάσκες.
3. Ως Life Coach, έρχεστε καθημερινά σε επαφή με ανθρώπινες ιστορίες. Ποια στιγμή ή περίπτωση σας έχει μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη σας;
A: Αχχχ μία μόνο????…είναι τόσοι πολλοί… πραγματικά μου είναι πάρα πολύ δύσκολο να πω μόνο μία. Είναι εκατοντάδες οι συγκλονιστικές ιστορίες και η κάθε μία ξεχωρίζει για την μοναδικότητά της. Και φυσικά τις θυμάμαι όλες. Μπορώ να αναφερθώ εδώ σε τρεις ιστορίες που έχουν χαραχτεί βαθιά μέσα μου λόγω της τεράστιας ανατροπής που πετύχαμε με τους coachees:
• Η πρώτη αφορά σε μια νέα γυναίκα που έχασε τον σύντροφό της λίγο πριν τον γάμο. Δουλέψαμε μαζί την επανεκκίνηση της ζωής της, και σήμερα έχει μια πραγματικά υπέροχη οικογένεια — μια απόδειξη ότι η καρδιά βρίσκει ξανά τρόπο να χαμογελάσει και η ζωή να ανθίσει!
• Η δεύτερη έχει να κάνει με μια υπέροχη και πανέμορφη κυρία που το στρες είχε αρχίσει να εκδηλώνεται με έντονο τρόπο στο σώμα της. Δουλέψαμε στην επανερμηνεία περιστατικών και καταστάσεων που την είχαν στιγματίσει, ενδυναμώσαμε τους στόχους και σκοπούς της και η ζωή της μεταμορφώθηκε.
• Και θα κλείσω με την ιστορία ενός επιχειρηματία που βρισκόταν σε ένα ζόρικο αδιέξοδο. Με επίμονη δουλειά και αλήθεια, κατάφερε να αλλάξει όλη την ενέργεια και πορεία του και φυσικά η επιχείρησή του ακολούθησε τη προσωπική του πρόοδο.
Κάθε άνθρωπος και κάθε ιστορία μου αποδεικνύει κάτι πολύτιμο: ότι η δύναμη που ψάχνουμε βρίσκεται ήδη μέσα μας. Απλώς χρειάζεται χώρο και λίγη σωστή καθοδήγηση για να φανεί.
«Δεν υπάρχει αλλαγή χωρίς αλήθεια». Ποια ήταν η πιο σημαντική ή η πιο δύσκολη αλήθεια που συνειδητοποιήσατε εσείς η ίδια για τον εαυτό σας μέσα από την επαφή με τόσες ανθρώπινες ιστορίες;
A: Έχετε ακούσει το δίλλημα – Προτιμάς να έχεις δίκιο ή να είσαι ευτυχισμένος; Είδα ξεκάθαρα ότι μερικές φορές, όσο κι αν έχεις δουλέψει, όσο κι αν έχεις προσπαθήσει, όσο και ό,τι κι αν έχεις επενδύσει σε μία κατάσταση, μία σχέση ή μία καριέρα… χρειάζεται να μπορείς να μηδενίσεις, να τα αφήσεις όλα πίσω, εάν κρίνεις ότι σε φθείρει και να ξεκινήσεις από την αρχή. Restart! Όχι γιατί απέτυχες. Αλλά γιατί εξελίχθηκες.
Γιατί επιλέγεις να δώσεις μεγαλύτερη αξία στο να είσαι ευτυχισμένος από το να είσαι σωστός. Σου επιτρέπεις να αλλάξεις γνώμη και πορεία. Δεν είναι για κανέναν εύκολο. Δεν ήταν ούτε για εμένα εύκολο — αλλά ήταν απελευθερωτικό.
Είναι η αλήθεια που ακόμη και σήμερα με κρατάει χαμογελαστή, αληθινή και
ευγνώμων. Ακεραιότητα λέγεται!
5. Πώς καταφέρνετε να κρατάτε ισορροπία ανάμεσα στο να είστε coach για
τους άλλους και άνθρωπος με δικές σας ανάγκες, αμφιβολίες ή στιγμές
αδυναμίας;
A: Έχω μία μεγάλη τύχη στη ζωή μου: τον Michel. Με στηρίζει, με ακούει, μου δίνει χώρο. Με πάει πάντα ένα βήμα πιο μπροστά. Ένα σκαλί πιο πάνω…
Λειτουργούμε αμφότεροι ως coach ο ένας του άλλου κι αυτό είναι μεγάλη ευλογία! Επίσης η εμπειρία και όλα τα εργαλεία που έχουμε στη φαρέτρα μας, μου δίνει την απαραίτητη βεβαιότητα να λειτουργήσω με επαγγελματισμό και συνέπεια στη διάρκεια της συνεδρίας με τον coachee πέρα από προσωπικές ιδέες και απόψεις,
6. Με τον σύζυγό σας, Michel Czimbalmos, μοιράζεστε τη ζωή και την επαγγελματική φιλοσοφία ως Coaches. Πώς είναι αυτή η κοινή διαδρομή; Υπάρχει δημιουργική «πρόκληση» ή αμοιβαία διδασκαλία;
A: Είναι μια υπέροχη συνύπαρξη. Γεμάτη σύμπνοια και ισορροπία. Η ισορροπία μεταξύ μας δεν είναι κάτι σταθερό και αμετάβλητο, είναι μια συνεχής χορογραφία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που μοιράζονται κοινό όραμα, φιλοσοφία ζωής και πολύ βαθιά αγάπη.
Διδασκόμαστε συνεχώς ο ένας από τον άλλο αλλά και αλληλοσυμπληρωνόμαστε …μαγικά!
Η συνεργασία μας είναι μονόδρομος. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μας αλλιώς…..
Αν έπρεπε να προτείνετε μία μόνο «πράξη καλοσύνης» που θα άλλαζε τον κόσμο, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;
A:Προσωπικά πιστεύω πως οποιαδήποτε πράξη καλοσύνης όσο μικρή κι αν μοιάζει μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Θα πρότεινα παρόλα αυτά να ξεκινήσουμε όλοι με κάτι τόσο απλό όσο το να χαμογελάμε συχνότερα και να παραπονιόμαστε σπανιότερα (-έως ποτέ!). Να τολμάμε να προσφέρουμε βοήθεια σ έναν άγνωστο με λιγότερο φόβο και περισσότερη ΑΓΑΠΗ.
Η καλοσύνη έχει έναν τρόπο να απαλύνει την ψυχή — και όταν αλλάζει η ψυχή,
αλλάζει ο κόσμος όλος.
8. Κοιτώντας πίσω, ποιο είναι το πιο καθοριστικό «μάθημα ζωής» που αποκομίσατε ως ζευγάρι και ως επαγγελματίες; Και ποια θα θέλατε να είναι η σημαντικότερη παρακαταθήκη σας στους ανθρώπους που σας εμπιστεύονται;
A. Κοιτώντας πίσω, ως ζευγάρι και ως συνεργάτες, το πιο καθοριστικό μάθημα που πήραμε είναι ότι η πραγματικότητα δεν διαμορφώνεται από τα γεγονότα, αλλά από την ερμηνεία που τους δίνουμε.
Όλα όσα ζήσαμε — οι δυσκολίες, τα άλματα, οι εντάσεις αλλά και οι δημιουργίες μας — μας έδειξαν ότι ο τρόπος που αφηγούμαστε μέσα μας όσα συμβαίνουν, καθορίζει τελικά και τη διαδρομή μας.
Μάθαμε ότι όταν δύο άνθρωποι αποφασίζουν να βλέπουν τον κόσμο μέσα από αλήθεια, με θάρρος, καλοσύνη και διάθεση εξέλιξης, τότε όχι μόνο μπορούν να χτίσουν μια κοινή ζωή, αλλά και να δημιουργήσουν έργα που ακουμπάνε κι άλλους ανθρώπους.
Κι αν αφήναμε μόνο ένα αποτύπωμα στον κόσμο, θα θέλαμε να είναι αυτό: η ξεκάθαρη γνώση, συνειδητοποίηση και απόφαση ότι όλα είναι εσωτερική υπόθεση. Δεν είναι το περιβάλλον που μας διαμορφώνει αλλά είμαστε εμείς που διαμορφώνουμε το περιβάλλον.
Κάθε άνθρωπος μπορεί να ξαναγράψει την ιστορία του, αρκεί να αλλάξει την αφήγηση που λέει μέσα του.
Και να θυμόμαστε πως η αγάπη, η πίστη, η ευγένεια και η καλοσύνη — τόσο προς τον εαυτό μας όσο και προς τους άλλους — είναι τελικά οι πιο μεταμορφωτικές δυνάμεις που έχουμε.
9. Με 35 χρόνια εμπειρίας στο Life Coaching, όπου βλέπετε την «αλήθεια» της
ζωής σε πραγματικό χρόνο, τι σας προσέφερε η συγγραφή ενός παραμυθιού – δηλαδή η επιστροφή στη φαντασία και τον συμβολισμό; Ήταν ένα μέσο για να «προσπεράσετε» τις άμυνες των ανθρώπων και να τους μεταδώσετε τη φιλοσοφία σας;
A. Σε αυτά τα 35 χρόνια έχω μάθει ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν με τις συμβουλές, αλλάζουν μέσα από τις εικόνες, τα συναισθήματα και τις ιστορίες που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά τους.
Και αυτό ακριβώς μου προσέφερε η συγγραφή ενός παραμυθιού: έναν δρόμο επιστροφής στο παιδί μέσα μας — εκεί όπου οι άμυνες είναι πιο μαλακές και η αλήθεια αφομοιώνεται πιο εύκολα. Η φαντασία δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα. Είναι ένας τρόπος να την κατανοήσεις βαθύτερα.
Μέσα από τους συμβολισμούς του παραμυθιού μπορέσαμε να μιλήσουμε για φόβους, αλήθειες, ευαλωτότητα και δύναμη χωρίς “δασκαλίστικο” τόνο. Οι αναγνώστες δεν νιώθουν ότι κάποιος τους καθοδηγεί και τους δασκαλεύει, νιώθουν ότι κάποιος τους συντροφεύει. Και ναι — με τον τρόπο του, το παραμύθι προσπερνά τις άμυνες. Γιατί δεν ζητά από κανέναν να αλλάξει. Απλώς κρατά έναν καθρέφτη και φωτίζει το σημείο όπου μπορεί να αρχίσει η αλλαγή.
Ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο σας, κυρία Αλεβιζοπούλου. Σας ευχόμαστε να συνεχίσετε να εμπνέετε όλο και περισσότερες γυναίκες να ανακαλύπτουν τη δύναμη που κρύβουν μέσα τους!
A. Εγώ σας ευχαριστώ θερμά για το βήμα και τις τόσο εμπνευσμένες ερωτήσεις. Εύχομαι κάθε άνθρωπος να βρει την προθυμία να σταθεί με θάρρος απέναντι στη ζωή του, να ανακαλύψει τη δύναμη αλλά και την μαγεία που κρύβει μέσα του και να (ξανά)γράψει την ιστορία του με αγάπη, πίστη, αλήθεια και καλοσύνη.
Σας ευχαριστώ πολύ!!!
Συνέντευξη: Κυριάκος Τσικορδάνος
Για το Greekaffair.gr
