Ο Γιάννης Τέλλης, διευθυντής του 9ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαντορίνης 2026, μιλά στο Greekaffair.gr για το όραμα μιας διοργάνωσης που ενώνει ανθρώπους, τέχνη και συναισθήματα
Με αφορμή το 9ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαντορίνης 2026 και λίγα 24ωρα πριν από την έναρξή του, το Greekaffair.gr και ο δημοσιογράφος Κυριάκος Τσικορδάνος συνομίλησαν με τον διευθυντή του Φεστιβάλ, Γιάννη Τέλλη.
Ο ίδιος μιλά για το όραμα της διοργάνωσης, τη σημασία της συλλογικής εμπειρίας, τη σχέση του κινηματογράφου με τον τόπο και εξηγεί γιατί το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαντορίνης φιλοδοξεί να αφήνει στους θεατές κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή προβολή.
Ακολουθεί η συνέντευξη που παραχώρησε ο Γιάννης Τέλλης, διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαντορίνης, στο Greekaffair.gr και στον δημοσιογράφο Κυριάκο Τσικορδάνο.
Κύριε Τέλλη, ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο: «Once More, With Feeling». Είναι μια φράση που κουβαλάει μια σχεδόν ερωτική απελπισία. Γιατί φέτος νιώσατε την ανάγκη να ζητήσετε από τον κινηματογράφο να μας “ξανασυστήσει” στο συναίσθημα; Μήπως η εποχή μας έχει γίνει υπερβολικά διεκπεραιωτική;
Γιάννης Τέλλης: Κοιτάξτε, η καθημερινότητά μας έχει γίνει πράγματι γρήγορη και, σε πολλές περιπτώσεις, διεκπεραιωτική. Ως διοργάνωση, η ευθύνη μας δεν είναι απλώς να προβάλλουμε ταινίες, αλλά να δημιουργούμε ένα πολιτιστικό γεγονός που απαντά στις ανάγκες του σήμερα.
Η ομάδα του προγράμματος επέλεξε τη συγκεκριμένη θεματική, γιατί ήθελε το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαντορίνης να λειτουργήσει ως ένα “φρένο” σε αυτούς τους ρυθμούς. Η ανάγκη δεν προέρχεται από απελπισία, αλλά από μια βαθιά πίστη στην ανθρώπινη σύνδεση.
Θέλουμε να δώσουμε στο κοινό – ντόπιους και επισκέπτες – την ευκαιρία να σταματήσουν για λίγο, να βρεθούν μαζί και να ξαναζήσουν την εμπειρία της κοινότητας μέσα από τη μεγάλη οθόνη.Δεν ζητάμε από το σινεμά να μας ξανασυστήσει το συναίσθημα, ζητάμε από το φεστιβάλ να γίνει ο χώρος όπου επιτρέπεται ξανά να νιώσουμε ελεύθερα.
– Το Σινέ Καμάρι και το Βιομηχανικό Μουσείο Τομάτας είναι δύο χώροι που δεν αποτελούν απλώς “τοποθεσίες”. Ο ένας είναι η ανάσα του καλοκαιριού και ο άλλος η μνήμη της γης. Πόσο αλλάζει το βλέμμα του θεατή όταν παρακολουθεί μια ταινία ανάμεσα στις ντομάτες της Βλυχάδας ή κάτω από τ’ αστέρια της Σαντορίνης, σε σχέση με την αποστειρωμένη σκοτεινή αίθουσα μιας πόλης;
Γιάννης Τέλλης: Αλλάζει ριζικά, επειδή αυτοί οι χώροι καθορίζουν την ταυτότητα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαντορίνης. Στόχος μας ως διοίκηση είναι να βγάλουμε το σινεμά από τα στενά, αποστειρωμένα πλαίσια και να το εντάξουμε οργανικά στο περιβάλλον του νησιού.
Όταν ένας θεατής παρακολουθεί μια ταινία στο Σινέ Καμάρι, κάτω από τον κυκλαδίτικο ουρανό, η προβολή μετατρέπεται σε μια αξέχαστη καλοκαιρινή εμπειρία. Και όταν τα παιδιά μπαίνουν στο Βιομηχανικό Μουσείο Τομάτας «Δ. Νομικός» για να συμμετάσχουν στο εργαστήριο, έρχονται σε άμεση επαφή με την ιστορία και την αρχιτεκτονική κληρονομιά της Σαντορίνης. Δεν προσφέρουμε απλώς “θέαμα”· προσφέρουμε μια ολοκληρωμένη βιωματική εμπειρία όπου ο τόπος και η τέχνη γίνονται ένα.
– Η Σαντορίνη διαθέτει μια παγκόσμια τουριστική εικόνα. Το Φεστιβάλ σας λειτουργεί ως ένα αντίβαρο, προσφέροντας μια πιο εσωτερική, πιο καλλιτεχνική πλευρά του νησιού; Πώς υποδέχεται το ίδιο το νησί αυτή τη δική σας, πιο σιωπηλή και στοχαστική προσέγγιση;
Γιάννης Τέλλης: Το Φεστιβάλ δεν λειτουργεί ανταγωνιστικά προς τον τουρισμό, αλλά ως ένας πολύτιμος πολιτιστικός και ποιοτικός πυλώνας του. Η Σαντορίνη δεν είναι μόνο το ηλιοβασίλεμα· έχει βαθιές ρίζες, ιστορία και μια ζωντανή κοινότητα. Εμείς προτείνουμε ένα σημείο συνάντησης, όπου ο επισκέπτης και ο μόνιμος κάτοικος γίνονται ένα σώμα. Το νησί υποδέχεται αυτή την προσπάθεια με τεράστια θέρμη και σοβαρότητα.
Για ακόμα μια χρονιά, έχουμε τη θεσμική στήριξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του ΕΟΤ, του Ιδρύματος Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης, της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, του Δήμου Θήρας, αλλά κι άλλων τοπικών φορέων, όπως το Ίδρυμα Λούλας & Ευάγγελου Νομικού, αποδεικνύοντας στην πράξη τη θερμή υποδοχή του νησιού. Το φεστιβάλ είναι πλέον οργανικό κομμάτι της Σαντορίνης
– Μέσα στη λίστα των ταινιών — από το The Great Massacre of Alimos μέχρι το Jason’s Box — διακρίνεται μια υποβόσκουσα ανησυχία. Αν έπρεπε να επιλέξετε μία και μόνο εικόνα από το φετινό φεστιβάλ που συνοψίζει το «Once More, With Feeling», ποια θα ήταν αυτή; Τι θα δούμε που θα μας κάνει να νιώσουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί;
Γιάννης Τέλλης: Αν έπρεπε να διαλέξω μια εικόνα, αυτή θα ήταν η εικόνα του ίδιου του κοινού μας στο Σινέ Καμάρι – κάτω από τον ξάστερο καλοκαιρινό ουρανό – να μοιράζεται τις ίδιες αντιδράσεις. Αυτό που μας κάνει να νιώθουμε ζωντανοί είναι η συλλογική εμπειρία. Στο πρόγραμμα θα δείτε ταινίες με έντονη κοινωνική και υπαρξιακή ανησυχία.
Για παράδειγμα, η προβολή της ταινίας μεγάλου μήκους «The Great Massacre of Alimos» (ή στα ελληνικά, Η Μεγάλη Σφαγή του Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου) του Αθανάσιου Τομ Σκλάβου, που πραγματεύεται μια μυστηριώδη έρευνα γύρω από ένα γηροκομείο, ή το «SOS» από το Κόσοβο, που αποτυπώνει την υπαρξιακή κρίση ενός ανθρώπου μπροστά στην τεχνολογική αντικατάσταση, είναι εικόνες δυνατές. Αυτό που θα μας συγκλονίσει είναι να δούμε πώς οι ανεξάρτητοι δημιουργοί από όλο τον κόσμο καταφέρνουν να αποτυπώσουν τις δικές μας, καθημερινές αμφιβολίες με τόση δύναμη και αλήθεια, παρόλο που μας χωρίζουν χιλιόμετρα, χώρες, πολιτισμοί και βιώματα.
– Το εργαστήριο «Ο Επιθεωρητής Κέτσαπ» μοιάζει με μια δημιουργική ανάπαυλα από τη σοβαροφάνεια των μεγάλων. Γιατί είναι σημαντικό για εσάς να δώσετε στα παιδιά τα εργαλεία να φτιάξουν το δικό τους animation; Επιθυμείτε να μάθουν να παρατηρούν καλύτερα τον κόσμο ή να μάθουν να τον ανασυνθέτουν όπως εκείνα ονειρεύονται;
Γιάννης Τέλλης: Ως Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαντορίνης, θεωρούμε ότι οι εκπαιδευτικές δράσεις είναι εξίσου σημαντικές με το διαγωνιστικό πρόγραμμα των μεγάλων. Το εργαστήριο «Η εξαφάνιση και ο επιθεωρητής Κέτσαπ!» για παιδιά έχει έναν ξεκάθαρο διπλό στόχο. Από τη μία πλευρά, θέλουμε τα παιδιά να γνωρίσουν και να εκτιμήσουν το μοναδικό γεωφυσικό τοπίο της Βλυχάδας και την πολιτιστική κληρονομιά του Μουσείου.
Από την άλλη, περνώντας στην πράξη, από το σενάριο και τη λήψη καρέ-καρέ μέχρι το τελικό μοντάζ, τους δίνουμε τα εφόδια να γίνουν οι ίδιοι δημιουργοί. Δεν θέλουμε απλώς να καταναλώνουν εικόνες, αλλά να καταλάβουν πώς φτιάχνεται μια ταινία, ώστε να μπορούν στο μέλλον να ανασυνθέσουν και να αλλάξουν τον κόσμο με βάση το δικό τους όραμα.
– Κύριε Τέλλη, στο τέλος της τελευταίας προβολής, στις 5 Ιουλίου, όταν τα φώτα στο Σινέ Καμάρι σβήσουν για φέτος, τι θα θέλατε να είναι αυτό που θα κουβαλούν μαζί τους οι θεατές φεύγοντας μέσα στη νύχτα; Ένα ερωτηματικό, μια ανατριχίλα ή μια βεβαιότητα που δεν είχαν όταν ήρθαν;
Γιάννης Τέλλης: Θα ήθελα να κουβαλούν μαζί τους το αίσθημα της πληρότητας και της ικανοποίησης ότι συμμετείχαν σε κάτι ζωντανό και ουσιαστικό. Όταν σβήσουν τα φώτα για ακόμα μια χρονιά – την τελευταία μονοψήφια – δεν θέλω ο θεατής να φύγει με έτοιμες απαντήσεις ή βεβαιότητες.
Θέλω να πάρει μαζί του τη σπίθα να συζητήσει τις ταινίες που μόλις είδε, να θυμηθεί δικές του στιγμές και να ανανεώσει το ραντεβού του με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαντορίνης για την επόμενη χρονιά. Στόχος μας ως φεστιβάλ είναι το κοινό να φεύγει νιώθοντας ότι το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαντορίνης είναι ο δικός του σταθερός, καλοκαιρινός προορισμός πολιτισμού.
Κύριε Γιάννη Τέλλη, σας ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο σας και την ουσιαστική συζήτησή μας. Ήταν μεγάλη χαρά να φιλοξενηθείτε στο Greekaffair.gr. Σας εύχομαι κάθε επιτυχία στο 9ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαντορίνης 2026 και ελπίζω να τα πούμε ξανά σύντομα.
Εμείς σας ευχαριστούμε θερμά, κύριε Τσικορδάνε, καθώς και το Greekaffair.gr, για την όμορφη συζήτηση και τη φιλοξενία. Ελπίζουμε να έχουμε τη χαρά να σας καλωσορίσουμε στο 9ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαντορίνης!
Συνέντευξη: Κυριάκος Τσικόρδανος
