Η Δήμητρα Κολλά παραχώρησε συνέντευξη στο Greekaffair.gr και μας μιλάει για τον ρόλο της στη “Μπουμπού”, “μια αληθινή ιστορία που φωτίζει όσους παλεύουν με τα σκοτάδια τους” αλλά και για το μπούλινγκ που αντιμετώπισε στο χώρο της.
Στο Θέατρο Εν Αθήναις, η Δήμητρα Κολλά ενσαρκώνει τη «Μπουμπού», έναν ρόλο βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Για την ίδια, η Μπουμπού δεν είναι απλώς χαρακτήρας· είναι σύμβολο επιλογής του φωτός απέναντι στα σκοτάδια της ζωής.
Πριν βγει στη σκηνή, αφήνει πίσω της τις προσωπικές δυσκολίες, τις αδικίες και τα στερεότυπα που έχει βιώσει. Αυτά δεν αφορούν μόνο τον σωματότυπό της, αλλά και τις προκαταλήψεις που συχνά επικρατούν στον χώρο του θεάτρου. Παρά τις δυσκολίες, η πίστη της παραμένει ακλόνητη: το ταλέντο και η σκληρή δουλειά είναι εκείνα που καθορίζουν την πορεία ενός ηθοποιού.
Παράλληλα, η Δήμητρα συμμετέχει στην παράσταση «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν», σε σκηνοθεσία Δ. Καρατζιά, υποδυόμενη έναν χαρακτήρα τελείως διαφορετικό από τη Μπουμπού. Μέσα από κάθε ρόλο, αποδεικνύει την πολυπλευρικότητα και την εσωτερική ελευθερία της ερμηνείας της, μετατρέποντας κάθε παράσταση σε προσωπική αναμέτρηση και σε μια ευκαιρία να αφήσει η τέχνη να φωτίσει τη ζωή της.
«Δήμητρα, αυτή την περίοδο σε συναντάμε στο Θέατρο Εν Αθήναις να υποδύεσαι έναν απαιτητικό και ταυτόχρονα δυνατό ρόλο, αυτόν της Μπουμπού. Μίλησέ μας για τον χαρακτήρα της και τι την καθιστά τόσο ξεχωριστή στη σκηνή.»
Για εμένα είναι ξεχωριστή γιατί είναι πάνω από όλα μια αληθινή ιστορία. Οι επιλογές που έκανε στη ζωή της δεν είναι αποτέλεσμα ενός συγγραφικού μυαλού αλλά μιας γυναίκας που οι ψυχολογικές επιλογές της καθόρισαν τη μοίρα της, αλλά και τη μοίρα όλων όσων την πλαισίωναν στην πορεία της ζωής της. Επιλογές που την έφερναν όλο και πιο κοντά στο φως, κάνοντάς την σημείο αναφοράς για όσους παλεύουν με τα σκοτάδια τους.
«Υπάρχουν στιγμές στην καθημερινότητά σου που αντιμετωπίζεις δυσκολίες ή προκλήσεις που σε επηρεάζουν ψυχικά; Αν ναι, πώς καταφέρνεις να συγκεντρώνεσαι και να υποδυθείς τον ρόλο σου στη σκηνή παρά τις προσωπικές σου ανησυχίες;»
Φυσικά και αντιμετωπίζω δυσκολίες καθημερινά όπως όλοι μας, εξάλλου αυτός είναι ο νόμος του Μάτριξ που ζούμε. Μόλις το συνειδητοποιήσουμε αυτό θα απελευθερωθούμε από το ψυχικό βάρος. Όταν έρχεται το πρόβλημα προσπαθώ να μην το αφήσω να με επηρεάσει πολύ ψυχολογικά, αλλά να το ζυγίσω με τη λογική ώστε να βρω τη λύση. Με αυτόν τον τρόπο σκέψης αντιμετωπίζω την όποια δυσκολία, πριν την παράσταση αφήνω πάντα στα παρασκήνια ό,τι προσωπικό πρόβλημα κουβαλάω. Αυτός ο σεβασμός βέβαια είναι αμφίδρομος, ο ηθοποιός οφείλει επί σκηνής να είναι εκεί για τον θεατή, αλλά και ο θεατής να είναι εκεί χωρίς κινητά να χτυπάνε και συμπεριφορά γηπέδου.
«Πιστεύεις ότι η σωματική διάπλαση ενός ηθοποιού επηρεάζει τον τύπο ρόλων που μπορεί να υποδυθεί και μπορεί να λειτουργήσει ως εμπόδιο στην καριέρα του;»
Για εμένα δεν θα έπρεπε, αλλά συμβαίνει και θα συμβαίνει πάντα. Πιο μικρή με έπνιγε το άδικο, γιατί πίστευα — και αυτό δεν έχει αλλάξει — ότι την πορεία μιας καριέρας θα πρέπει να την καθορίζει η δυναμική, η δουλειά και το ταλέντο των εκφραστικών σου μέσων. Φυσικά και πρέπει να υπάρχουν εξωτερικά χαρακτηριστικά που θα σε περιορίσουν γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι, αλλά γιατί ως δεκαεννιάχρονο κορίτσι δεν μπορούσα να παίξω την Αντιγόνη, την Ιουλιέττα ή την Ειρήνη στα κλασικά έργα; Επειδή τότε ήμουν 15 κιλά πάνω από το ύψος μου και ήμουν η “χοντρούλα” μπορούσα να παίζω μόνο τους ρόλους της μάνας και της υπηρέτριας! Κατάλαβα λοιπόν από πολύ μικρή πως όταν έχεις μια κοινωνία που βάζει όρια και ταμπέλες όπως την εξυπηρετεί, δεν θα έχεις ποτέ τη δυνατότητα να κάνεις όσα θέλεις και ας έχεις όλο το ταλέντο του κόσμου!
«Παρόλο που είσαι μια ηθοποιός με μεγάλο ταλέντο, θεωρείς ότι έχεις αδικηθεί στον χώρο του θεάτρου; Υπήρξε στιγμή που ένιωσες ότι δεν σου δόθηκε ρόλος λόγω της σωματικής σου διάπλασης ή αντιμετώπισες μπούλινγκ;»
Φυσικά και υπήρξαν πολλές τέτοιες στιγμές, γι’ αυτό και δεν συμπαθώ καθόλου τα casting. Θυμάμαι, ήμουν σε μια ακρόαση για θέατρο και αντί να μας πουν από την αρχή τον σωματότυπο και τα χαρακτηριστικά που έψαχναν για τον ρόλο, φτάσαμε να χάσουμε 2 ώρες από τη ζωή μας, μέχρι να βγουν και να διώξουν όσες δεν είχαμε αναλογίες μοντέλου! Τουλάχιστον πια στα casting της τηλεόρασης είναι πολύ πιο ξεκάθαρο από την αρχή το τι ψάχνουν ώστε να μην χάνεις τον χρόνο σου. Όσο για το μπούλινγκ, ναι, έχω δεχτεί κυρίως λεκτικό και από άτομα που με το να μειώνουν τους άλλους ένιωθαν καλύτερα με τον εαυτό τους! Είναι λυπηρό να βλέπεις τέτοιους ανθρώπους, γι’ αυτό και δεν με αγγίζει η χολή τους.
«Πώς προετοιμάζεσαι ψυχολογικά και σωματικά για έναν τόσο απαιτητικό ρόλο όπως η Μπουμπού;»
Δεν κάνω κάτι διαφορετικό από ό,τι κάνω για κάθε παράστασή μου, ζεσταίνω σώμα και φωνή! Τώρα για το ψυχολογικό κομμάτι ή ακούω το τραγούδι της ζωής της ή διαβάζω το γράμμα του Λευτέρη. Αυτά πριν ξεκινήσει η παράσταση. Η κύρια δουλειά βέβαια γίνεται την περίοδο των προβών μαζί με τον σκηνοθέτη μου, γι’ αυτό και αγαπάω πολύ τις πρόβες, όσο και αν με παιδεύουν.
«Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον σκηνοθέτη Κωνσταντίνο Πασσά και πώς σε βοήθησε η σκηνοθετική του ματιά να αποδώσεις το πνεύμα του έργου;»
Είναι ευλογία για τους ηθοποιούς ο Πασσάς, εύχομαι σε όλους να έχουν την τύχη να δουλέψουν κάποια στιγμή μαζί του. Ίσως να φταίει ότι είναι και ο ίδιος ηθοποιός, δεν ξέρω, αλλά μιλήσαμε την ίδια γλώσσα και είχαμε το ίδιο όραμα για τη Μπουμπού από την πρώτη στιγμή. Έχει μια πηγαία ευγένεια αλλά και αυστηρότητα που εμένα μου δημιούργησε ασφάλεια. Μπορώ να πω ότι πίστεψε σε μένα και στο αποτέλεσμα που θα είχαμε πιο πολύ από ό,τι εγώ! Εξάλλου, στον λίγο χρόνο που είχαμε μέχρι να ανέβει το έργο, εγώ είχα να αντιμετωπίσω πολλές δύσκολες καταστάσεις, που χωρίς τον Κωνσταντίνο θα με είχαν καταπιεί!
«Υπήρξε κάποια σκηνή που σε δυσκόλεψε περισσότερο και πώς κατάφερες να ανταποκριθείς σε αυτό που σου ζήτησε ο σκηνοθέτης;»
Στη θεατρική προσαρμογή της νουβέλας η κύρια ανησυχία μας με τον Κωνσταντίνο ήταν να φανεί ομαλά το πέρασμα του χρόνου. Να μην υπάρχουν κενά μνήμης, σκαλοπάτια που θα έκαναν το κοινό να αναρωτιέται πώς ή γιατί έκανε αυτήν την επιλογή. Ένα μεγάλο μας στοίχημα ήταν να καταφέρουμε το συναισθηματικό τσουνάμι της Μπουμπούς να μην γίνει υπερβολικό και χαθεί η αλήθεια της. Δεν υπήρχε κάποια συγκεκριμένη σκηνή αλλά όλο το έργο και οι εναλλαγές του, που θέλαμε να είναι ομαλές όπως οι μνήμες μας. Στη νουβέλα το παρόν και το παρελθόν είναι σε μία μόνιμη εναλλαγή, αυτό θεατρικά δεν μπορούσε να αποδοθεί μιας και πολλά γεγονότα καθώς και πρόσωπα έπρεπε να αφαιρεθούν.
«Η Μπουμπού αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες και ανατροπές στη ζωή της. Ποια στιγμή πιστεύεις ότι την σημάδεψε περισσότερο και πώς το μεταφέρεις στη σκηνή;»
Ναι, είχε πολλές δυσκολίες και ανατροπές στη ζωή της. Νομίζω ότι πιο δύσκολα αποτινάζουμε από πάνω μας πληγές που έγιναν σε πολύ τρυφερή ηλικία. Αν και δεν την ρώτησα ποτέ, έχω την εντύπωση ότι αυτές οι πληγές και ο τρόπος με τον οποίο αποφάσισε να τις αντιμετωπίσει, δείχνουν και το μεγαλείο της ψυχής της, τη φωτεινή ρίζα της. Αυτό μάλλον είδε και ο σκηνοθέτης μου και αποφάσισε να τονίσει σημειολογικά αυτήν της τη δυναμική, με το να απομονώσει τα σκοτάδια και να τα κλείσει σε εκείνο το ντουλάπι, να μπουν για πάντα στη λήθη, για να μπορέσει η ηρωίδα μας να βρει ξανά το φως.
«Υπάρχει κάποιο στοιχείο της Μπουμπού με το οποίο νιώθεις ότι ταυτίζεσαι ή που διαθέτεις κι εσύ προσωπικά;»
Ναι, την επιλογή της για το φως! Πέρασα και εγώ από τις δικές μου τρικυμίες, από τα δικά μου σκοτάδια και αποφάσισα όπως και αυτή να χαμογελάω, να κοιτάω τους φόβους μου στα μάτια μέχρι να χαμηλώσουν εκείνοι πρώτοι το βλέμμα!
«Η Μπουμπού συνδυάζει γέλιο και συγκίνηση, αποδίδοντας με απλότητα τον πολυδιάστατο χαρακτήρα της. Πώς καταφέρνεις να κρατάς αυτήν την ισορροπία και να συγκρατείς την προσοχή του κοινού;»
Όταν έχεις ένα αληθινό κείμενο, μια γλυκόπικρη ιστορία, έναν σκηνοθέτη που εμπιστεύεται τα εκφραστικά σου μέσα, μουσική που εντείνει το συναίσθημα, φώτα που δημιουργούν έναν ονειρικό κόσμο και ένα σκηνικό παραμυθένιο, τότε γίνεται κάτι μαγικό χωρίς κάποια μυστική συνταγή.
«Η ζωή της Μπουμπού καλύπτει διαφορετικές εποχές, από το 1946 μέχρι τις μέρες μας. Πώς αποδίδεις τις αλλαγές στην κοινωνία και την καθημερινότητά της στη σκηνή;»
Με την αλήθεια της στην κάθε χρονική στιγμή. Ως εννιάχρονο παιδάκι που θέλει να δει τον καραγκιόζη, φέρει μια ανεμελιά και έναν ενθουσιασμό που δεν μπορεί να μην υπάρχει. Όταν όμως στα δώδεκα το σκοτάδι της επιτεθεί δεν μπορούν να λείπουν από τις στιγμές βίας που βιώνει, η συνειδητοποίηση και η ταραχή! Στη χρονική γραμμή που αποφασίσαμε να κινηθούμε θέλαμε να βοηθάει και την ψυχολογική εξέλιξη του χαρακτήρα χωρίς περιττά τερτίπια και υπερβολές.
«Πέρα από την παράσταση «Μπουμπού», υπάρχει κάτι άλλο που ασχολείσαι αυτή την περίοδο ή σχέδια για το μέλλον που θα ήθελες να μοιραστείς με το κοινό;»
Αμέσως μετά τη Μπουμπού τα Σάββατα παίζω και στην παράσταση «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» σε σκηνοθεσία Δ. Καρατζιά που παρουσιάζεται κάθε Σαββατοκύριακο στις 20:30 στον ίδιο χώρο, το Εν Αθήναις, μαζί με άλλους 16 υπέροχους ηθοποιούς. Είναι ένα πολύ σκληρό έργο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα αυτής της σκοτεινής περιόδου της Αμερικής όπως αναφέρονται στη νουβέλα του McCoy. Η θεατρική μεταφορά των Καρατζιά και Αντωνιάδη δημιούργησε έναν πολύ διαφορετικό χαρακτήρα από όλους όσους έχω κάνει μέχρι τώρα. Τη νοσοκόμα Έλεν που σας υποδέχεται στον μαραθώνιο χορού του 1930 με το που μπαίνετε στο θέατρο. Για μένα η Έλεν είναι ένας πολύ δύσκολος χαρακτήρας που έκανα πολύ καιρό να δεχτώ και να καταλάβω. Ειδικά μετά τη Μπουμπού που η ενσυναίσθησή της αγγίζει το κόκκινο, η απάθεια της Έλεν είναι σοκαριστική.
«Αν είχες σήμερα τη δυνατότητα να συνομιλήσεις με τη Μπουμπού, τι θα ήθελες να της πεις και τι θα ήθελες να τη ρωτήσεις;»
Για καλή μου τύχη η κυρία Ιωάννα είναι εν ζωή και μου έχει δώσει πολύ αγάπη από την πρώτη στιγμή που τη γνώρισα. Είναι πολύ δραστήρια στο fb, ανεβάζοντας συχνά φωτογραφίες από τα υπέροχα πλεκτά της, έτσι μπορώ άμεσα να μιλήσω μαζί της οποιαδήποτε στιγμή! Την αγαπώ πολύ αυτήν τη γυναίκα και τη θαυμάζω απεριόριστα!
«Δήμητρα, σε ευχαριστώ πολύ για τον πολύτιμο χρόνο σου και για τη διάθεση να πραγματοποιήσουμε αυτή τη συνέντευξη.»
Και εγώ που ήρθες και είδες τη Μπουμπού μας και τη γνώρισες καλύτερα.
Η Δήμητρα Κολλά συνεχίζει να μαγεύει το κοινό με τη «Μπουμπού» και να προκαλεί συγκίνηση σε κάθε της ρόλο στο Θέατρο Εν Αθήναις.
Συνέντευξη Κυριάκος Τσικορδάνος
