Η Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος: Η πιστή ακόλουθος του Κυρίου και μάρτυρας της Αναστάσεως, τιμάται από την Εκκλησία μας σήμερα, 3 Αυγούστου, ημέρα κατά την οποία εορτάζεται η ιερά μνήμη της.
Η Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος υπήρξε μία από τις ευσεβείς γυναίκες που ακολούθησαν τον Κύριο Ιησού Χριστό και αξιώθηκαν να γίνουν μάρτυρες των μεγάλων γεγονότων της ζωής Του. Με πίστη, αφοσίωση και αγάπη προς τον Χριστό, παρέμεινε κοντά Του έως τις ημέρες του Πάθους και συγκαταλέχθηκε μεταξύ των Αγίων Μυροφόρων που έλαβαν το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως.
Η Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος ήταν, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, πρώτη εξαδέλφη της Παναγίας, της Μητέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Είχε σύζυγο τον Ζεβεδαίο και απέκτησε μαζί του δύο γιους, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, οι οποίοι συγκαταλέγονται στους μαθητές και Αποστόλους του Κυρίου.
Προικισμένη με ένθερμη ευσέβεια και βαθιά πίστη, η Αγία Σαλώμη ήταν μία από τις ευσεβείς γυναίκες που ακολουθούσαν τον Χριστό και συνέδραμαν, με τα υπάρχοντά τους, στις ανάγκες της αποστολικής αδελφότητας.
Όταν ο Κύριος πορευόταν για τελευταία φορά προς την Ιερουσαλήμ, η Σαλώμη, παρακινούμενη από τη μητρική της φιλοστοργία, Τον παρακάλεσε να τιμήσει τους δύο γιους της με πρωτεύοντα αξιώματα. Είχε την προσδοκία ότι ο Ιησούς επρόκειτο να αποκαταστήσει στην Ιερουσαλήμ τον θρόνο του Δαβίδ και, γι’ αυτό, επιθυμούσε να δει τους γιους της να λαμβάνουν εξέχουσα θέση στη Βασιλεία Του.
Ωστόσο, κατά τις φρικτές ώρες του Πάθους του Κυρίου, όταν οι μαθητές και οι φίλοι Του είχαν διασκορπιστεί από φόβο, η Σαλώμη βρισκόταν εκεί μαζί με άλλες πιστές γυναίκες και θρηνούσε με βαθιά λύπη. Η αφοσίωση και η αγάπη της προς τον Κύριο δεν κλονίστηκαν στις ώρες της δοκιμασίας. Γι’ αυτό και αξιώθηκε να συγκαταριθμηθεί μεταξύ των Μυροφόρων, στις οποίες ο Άγγελος γνωστοποίησε το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως του Ιησού.
Μετά την ίδρυση της χριστιανικής Εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ, η Αγία Σαλώμη εξακολούθησε να διακρίνεται για τον ζήλο, την ευσέβεια και τις ελεημοσύνες της. Όταν, όμως, ξέσπασε ο διωγμός εναντίον της Εκκλησίας, η ψυχή της γέμισε θλίψη. Ιδιαίτερα μεγάλη ήταν η οδύνη της την ημέρα κατά την οποία ο Ηρώδης αποκεφάλισε τον πρωτότοκο γιο της, τον Απόστολο Ιάκωβο.
Παρά τον βαθύ μητρικό της πόνο, η ελπίδα της στον Χριστό την ενίσχυε και η προσδοκία των αιωνίων αγαθών την παρηγορούσε. Έτσι, έχοντας ακλόνητη πίστη στον Κύριο, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή της, προσμένοντας την αιώνια ζωή και τη μακαριότητα της Βασιλείας των Ουρανών.
