Νέα έρευνα συνδέει τη χρόνια κοινωνική απομόνωση με την έκκριση μιας συγκεκριμένης χημικής ουσίας στον εγκέφαλο, που προκαλεί θυμό και φόβο.
Αν και η σύνδεση της κοινωνικής απομόνωσης με την κατάθλιψη και τις διαταραχές μετατραυματικού στρες είναι γνωστή εδώ και καιρό, η νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Cell εντόπισε τη χημική ουσία Tac2, η οποία φαίνεται να ευθύνεται για τις αρνητικές επιπτώσεις της απομόνωσης.
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τρωκτικά ως πειραματόζωα και παρατήρησαν ότι η απομόνωση προκαλεί σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά τους. Τα απομονωμένα τρωκτικά εμφάνιζαν αυξημένη επιθετικότητα, φόβο και υπερευαισθησία σε φοβικά ερεθίσματα. Για παράδειγμα, παρέμεναν ακίνητα όταν εμφανιζόταν το φοβικό ερέθισμα και συνέχιζαν να παραμένουν ακίνητα ακόμη και μετά την απομάκρυνσή του — σε αντίθεση με τα μη απομονωμένα ποντίκια, τα οποία επανέρχονταν φυσιολογικά στην κίνηση τους.
Προηγούμενες μελέτες σε μύγες είχαν δείξει ότι η Tac2 ευθύνεται για τον θυμό που προκαλεί η απομόνωση. Στη νέα έρευνα με ποντίκια, παρατηρήθηκε ότι η Tac2 παράγεται από νευρώνες σε συγκεκριμένα κέντρα του εγκεφάλου, όπως η αμυγδαλή και ο υποθάλαμος, περιοχές που ρυθμίζουν τα συναισθήματα και τη κοινωνική συμπεριφορά. Όταν οι ερευνητές χορήγησαν ένα φάρμακο που μπλοκάρει την έκκριση της Tac2 στα απομονωμένα ποντίκια, οι αρνητικές συμπεριφορές μειώθηκαν σημαντικά.
Η ανακάλυψη αυτή προσφέρει σημαντική προοπτική για την κατανόηση του τρόπου που το χρόνιο στρες λόγω απομόνωσης επηρεάζει τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Μέχρι σήμερα, οι θεραπείες για ψυχικές διαταραχές στόχευαν σε ευρύτερα συστήματα νευροδιαβιβαστών όπως η σεροτονίνη και η ντοπαμίνη, με αποτέλεσμα συχνά ανεπιθύμητες παρενέργειες. Η στόχευση πιο συγκεκριμένων ουσιών, όπως η Tac2, ανοίγει τον δρόμο για στοχευμένες και αποτελεσματικότερες θεραπείες ψυχικής υγείας.
Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι η μετάβαση από τα πειράματα σε ποντίκια σε ανθρώπινη εφαρμογή παραμένει υπό έρευνα, και η Tac2 δεν αποτελεί ακόμη θεραπεία για τον άνθρωπο. Παράλληλα, η κοινωνική απομόνωση μπορεί να επηρεάζει τον εγκέφαλο με πολλούς τρόπους, και η Tac2 είναι μόνο ένας από τους παράγοντες που εμπλέκονται.
Η μελέτη αυτή παρέχει νέα κατανόηση για τις νευροχημικές επιδράσεις της απομόνωσης και ανοίγει τον δρόμο για την ανάπτυξη καινοτόμων θεραπειών, πιο στοχευμένων και με λιγότερες παρενέργειες.
