Η Γ΄ Στάση των Χαιρετισμών της Παναγίας ψάλλονται την Παρασκευή της τρίτης εβδομάδας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και αποτελεί μία από τις πιο κατανυκτικές στιγμές της περιόδου της νηστείας.
Οι πιστοί συγκεντρώνονται στους ναούς για να συμμετάσχουν στην ακολουθία του Ακάθιστου Ύμνου, τιμώντας τη Μητέρα του Θεού και εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη και την αγάπη τους προς Εκείνη.
Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας είναι ένα από τα σημαντικότερα υμνογραφικά κείμενα της Ορθόδοξης Εκκλησίας και αποδίδονται στον μεγάλο υμνογράφο της Εκκλησίας, τον Ρωμανό τον Μελωδό, αν και η τελική μορφή του ύμνου διαμορφώθηκε στη βυζαντινή εποχή μέσα από τη λειτουργική παράδοση.
Η Γ΄ Στάση αναδεικνύει ιδιαίτερα το μυστήριο της Θείας Ενανθρώπησης και τη χαρά που φέρνει στον κόσμο ο ερχομός του Χριστού. Μέσα από ποιητικές εικόνες και θεολογικούς συμβολισμούς, η Παναγία παρουσιάζεται ως η «κλίμακα που ενώνει τη γη με τον ουρανό», η «γέφυρα που οδηγεί τους ανθρώπους προς τον Θεό» και η πνευματική προστασία των πιστών.
Ο ύμνος αυτός συνδέεται ιστορικά και με την ευγνωμοσύνη του λαού της Κωνσταντινούπολη προς την Παναγία για τη θαυματουργική προστασία της πόλης από κινδύνους και πολιορκίες, γεγονός που οδήγησε στη διαμόρφωση της μεγάλης ακολουθίας του Ακάθιστου Ύμνου, η οποία ψάλλεται όρθιοι – εξ ου και το όνομά της.
Για τους πιστούς, η συμμετοχή στη Γ΄ Στάση των Χαιρετισμών δεν είναι απλώς μια παράδοση, αλλά μια βαθιά πνευματική εμπειρία. Μέσα στην ατμόσφαιρα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, οι ύμνοι αυτοί καλούν σε προσευχή, ταπείνωση και εσωτερική ανανέωση, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν την ελπίδα και την πίστη.
Η Γ΄ Στάση των Χαιρετισμών της Παναγίας αποτελεί μέρος του Ακάθιστου Ύμνου και ψάλλεται την τρίτη Παρασκευή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής προς τιμήν της Παναγίας. Περιλαμβάνει τους οίκους Η έως Μ.
Κοντάκιον Γ΄ Στάσης
Θέλοντας ο πανύμνητος Ιωσήφ να λάβη μυστικώς την Παρθένον, εφοβήθη βλέπων αυτήν άγαμον, και τεκούσαν· γνούς δε ότι εκ Πνεύματος Αγίου εστίν η σύλληψις, είπεν: Αλληλούια.
Οίκος Η΄
Ξένον τόκον ιδόντες, ξενωθώμεν του κόσμου, τον νουν εις ουρανόν μεταθέντες·
δια τούτο γαρ ο Υψηλός Θεός επί γης εφάνη ταπεινός άνθρωπος,
βουλόμενος ελκύσαι προς το ύψος τους αυτώ βοώντας:
Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε δι’ ης κατέβη ο Θεός.
Χαίρε, γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν.
Χαίρε, το των Αγγέλων πολυθρύλητον θαύμα.
Χαίρε, το των δαιμόνων πολυθρήνητον τραύμα.
Χαίρε, το φως αρρήτως γεννήσασα.
Χαίρε, το πώς μηδένα διδάξασα.
Χαίρε, σοφών υπερβαίνουσα γνώσιν.
Χαίρε, πιστών καταυγάζουσα φρένας.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Κοντάκιον Θ΄
Πάσαν φύσιν αγγέλων κατεπλάγη το μέγα της σης ενανθρωπήσεως έργον· τον απρόσιτον γαρ ως Θεόν, εθεώρει πάντας προσιτόν άνθρωπον, ημείς δε το μυστήριον τούτο θαυμάζοντες, φωνούμεν πίστει: Αλληλούια.
Οίκος Ι΄
Τείχος ει των Παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, και πάντων των εις σε προσφευγόντων·
ο γαρ του ουρανού και της γης Ποιητής κατεσκεύασέ σε, Άχραντε,
οικήσας εν τη μήτρα σου και πάντας διδάξας βοάν σοι:
Χαίρε, στύλε της παρθενίας.
Χαίρε, πύλη της σωτηρίας.
Χαίρε, αρχηγέ νοητής αναπλάσεως.
Χαίρε, χορηγέ θεϊκής αγαθότητος.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Κοντάκιον ΙΑ΄
Ψαλμώδησαν οι Άγγελοι την ένσαρκον παρουσίαν σου, και ως άνθρωπον εθεώρουν τον αχώρητον Θεόν, ημείς δε το μυστήριον τούτο θαυμάζοντες, φωνούμεν πίστει: Αλληλούια.
Οίκος ΙΒ
Φωτοδόχον λαμπάδα τοις εν σκότει φανείσαντες την Αγίαν Παρθένον υμνούμεν· το γαρ άυλον άπτουσα φως οδηγεί πάντας εις γνώσιν θείαν, αυγή τον νουν φωτίζουσα, κραυγή δε τιμάται τοιαύτη:
Χαίρε, ακτίς νοητού Ηλίου. Χαίρε, βολίς του ανέσπερου φωτός. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
