Η Κυριακή των Βαΐων σηματοδοτεί την είσοδο του Ιησού Χριστού στην Ιερουσαλήμ, λίγες μέρες πριν το Πάσχα.
Είναι η ημέρα που οι πιστοί τιμούν τη θριαμβική υποδοχή Του με κλαδιά φοίνικα και ύμνους, θυμούμενοι τη βαθιά αγάπη και ευγνωμοσύνη που Εκείνος δέχεται από τους ανθρώπους. Μέσα από την ιστορία αυτή, αναδεικνύεται η σχέση αγάπης, ταπείνωσης και πίστης που πρέπει να διέπει κάθε πιστό.
Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σοῦ πάθους
Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν προ του σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον, Χριστέ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς, ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν· Ὠσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Αυτή η φράση υπενθυμίζει πως η ανάσταση του Λαζάρου προαναγγέλλει τη δική μας σωτηρία μέσω της Ανάστασης του Χριστού. Οι πιστοί καλούνται να συμμετάσχουν σε αυτή τη νίκη κατά του θανάτου με πίστη και χαρά, φέρνοντας τα σύμβολα της νίκης, όπως οι παιδιά της Βηθανίας.
Το μύρο της Αγάπης
Έξι μέρες πριν από το Πάσχα, ο Ιησούς επισκέφθηκε τη Βηθανία, στο σπίτι του Λαζάρου, τον οποίο είχε αναστήσει λίγες ημέρες πριν. Οι συγγενείς του, γεμάτοι ευγνωμοσύνη για το θαύμα, ετοίμασαν δείπνο προς τιμήν Του. Η Μάρθα Τον διακονούσε, ενώ η Μαρία, η άλλη αδελφή, προέβη σε μια πράξη μεγίστης αγάπης: αγόρασε πανάκριβο μύρο και άλειψε τα πόδια του Χριστού. Το σπίτι γέμισε από την ευωδία του μύρου, που συμβόλιζε την απόλυτη προσφορά της καρδιάς της.
Όταν ο Ιούδας αντέδρασε, λέγοντας ότι το μύρο θα μπορούσε να πωληθεί για να δοθεί στους φτωχούς, ο Ιησούς απάντησε: «Άφησε ήσυχη τη γυναίκα, διότι φύλαξε το μύρο αυτό για τον ενταφιασμό μου. Τους φτωχούς πάντοτε θα τους έχετε κοντά σας, εμένα όμως όχι.»
Η απάντηση αυτή αναδεικνύει την αξία της γνήσιας αγάπης και ευγνωμοσύνης προς τον Κύριο. Η Μαρία δεν έδρασε από υπολογισμό ή προσποίηση· πρόσφερε το πιο πολύτιμο που είχε με αφθονία, χωρίς να υπολογίσει το κόστος, και με πλήρη ταπείνωση. Μέσα από αυτή την πράξη, μας διδάσκει ότι η αγάπη προς τον Θεό υπερβαίνει κάθε κόσμιο περιορισμό και κοινωνική σύμβαση.
Ο Βασιλιάς της Κτίσεως
Την επόμενη ημέρα, πλήθος λαού που είχε έλθει στην Ιερουσαλήμ για το Πάσχα, μόλις πληροφορήθηκε ότι ο Ιησούς εισέρχεται στην πόλη, πήρε κλαδιά φοίνικα και βγήκε να Τον υποδεχθεί. Καθώς Τον έβλεπαν να εισέρχεται καθισμένος πάνω σε ένα πουλάρι, παραληρούσαν και φώναζαν: «Ωσαννά, ευλογημένος είναι αυτός που έρχεται απεσταλμένος από τον Κύριο. Αυτός είναι ο ένδοξος βασιλιάς του Ισραήλ που περιμέναμε!»
Το πλήθος ένιωθε ότι ο Ιησούς, ο οποίος είχε αναστήσει τον Λάζαρο, θα μπορούσε να αναστήσει και ολόκληρο το έθνος τους από την ξένη κυριαρχία. Τον υποδέχθηκαν ως νικητή του θανάτου και βασιλέα του Ισραήλ, αν και δεν κατάλαβαν τότε ότι ο Βασιλιάς αυτός ήταν πνευματικός, όχι εγκόσμιος. Λίγες μέρες αργότερα, η επιπολαιότητά τους οδήγησε στη Σταύρωση.
Καθώς εισερχόμαστε στη Μεγάλη Εβδομάδα, ας υποδεχθούμε τον Κύριο με πίστη αταλάντευτη, συνειδητοποιώντας ότι Αυτός που πάσχει και πεθαίνει για μας είναι ο Κύριος των κυριευόντων και βασιλεύς των βασιλευόντων, ο μόνιμος Αρχηγός της ζωής μας.
Υμνολογία
Την κοινήν ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος,
εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός
όθεν και ημείς ως οι παίδες, τα της νίκης σύμβολα φέροντες,
σοι τω νικητή του θανάτου βοώμεν. Ωσαννά εν τοις υψίστοις,
ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου
Απολυτίκιο Β΄ (Ήχος δ΄)
Συσταφέντες σοι δια του βαπτίσματος, Χριστέ ο Θεός ημών
της αθανάτου ζωής ηξιώθημεν τη Αναστάσει σου
και ανυμνούντες κράζομεν: Ωσαννά εν τοις υψίστοις,
ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Απολυτίκιο Γ΄ (Ήχος πλάγιος του Β΄)
Μετά κλάδων υμνήσαντες πρότερον
μετά ξύλων συνέλαβον ύστερον
οι αγνώμονες Χριστόν, Ιουδαίοι τον Θεόν.
Ημείς δε πίστει αμεταθέτω,
αεί τιμώντες ως ευεργέτην,
δια παντός βοήσωμεν αυτώ.
Ευλογημένος ει ο ερχόμενος
τον Αδάμ ανακαλέσασθαι.
Κοντάκιο (αυτόμελο)*, (Ήχος πλάγιος του Β΄)
Τω θρόνω εν ουρανώ,
τω πώλω επί της γης
εποχούμενος Χριστέ ο Θεός.
Των αγγέλων την αίνεσιν
και των παίδων ανύμνησιν
προσεδέξω βοώντος σοι,
Ευλογημένος ει ο ερχόμενος,
τον Αδάμ ανακαλέσασθαι.
