Ζούμε σε καιρούς πνευματικής σύγχυσης και ηθικής κατάρρευσης, όπου ο άνθρωπος, αντί να αναζητά τον Θεό, παραδίνεται στα πάθη του.

Όπως διακηρύττει και η Γραφή,«ὁ καθένας είναι αλυσοδεμένος από κάποιο πάθος»· και δυστυχώς, πολλές φορές, αυτά τα πάθη μας γίνονται δεσμωτήρια, που δεν επιτρέπουν στην ψυχή να αναπνεύσει, να δει καθαρά, να μετανοήσει. Η πνευματική τύφλωση που γεννούν τα πάθη μάς καθιστά ανίκανους να διακρίνουμε το καλό από το κακό, το φως από το σκοτάδι, τον Χριστό από τον διάβολο.

Ο Θεός, όμως, δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο· μας στέλνει σημάδια, μας προειδοποιεί, μας καλεί να «ἔλθουμε ἐν ἑαυτῷ», να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο της αμαρτίας και να επιστρέψουμε στην αγκαλιά Του. Παρά τα σημεία των καιρών, όμως – είτε είναι φυσικές καταστροφές, είτε πόλεμοι, είτε προσωπικές δοκιμασίες – οι περισσότεροι μένουν αμετανόητοι. Οι καρδιές έχουν πετρώσει, η συνείδηση έχει ναρκωθεί και η ψυχή δεν βρίσκει την δύναμη να στραφεί προς την μετάνοια.

Αν δεν έχουμε μάθει να αγωνιζόμαστε ενάντια στα πάθη μας, πώς θα αντέξουμε όταν έρθει η ώρα του πειρασμού; Πώς θα σταθούμε όρθιοι όταν ο κόσμος καταρρέει, αν η ψυχή μας είναι ήδη κατεστραμμένη; Η επιστροφή στον Θεό δεν γίνεται με λόγια, αλλά με συντριβή καρδιάς,με εξομολόγηση, με ταπείνωση, με συμμετοχή στα άγια Μυστήρια της Εκκλησίας.

Τώρα είναι καιρός ευπρόσδεκτος.

Ο Θεός μάς καλεί· ας μην σπαταλήσουμε την πρόσκληση Του. Ας ετοιμάσουμε την ψυχή μας, όσο ακόμη υπάρχει καιρός, γιατί όταν έρθει το κακό, ίσως να μην έχουμε πια τη δύναμη ούτε να μετανοήσουμε.