Οσίου Αρσενίου του νέου, ασκήσαντος εν Πάρω: Εορτάζεται η μνήμη του στην Πάρο στις 18 Αυγούστου
Ο Όσιος Αρσένιος ο εν Πάρω τιμάται σήμερα, 18 Αυγούστου, από την Εκκλησία. Η μνήμη του συνδέεται με την ταπείνωση, την αγάπη και την προσφορά του στους ανθρώπους, ενώ η ζωή και τα θαύματά του εξακολουθούν να εμπνέουν τους πιστούς.
Ο Όσιος Αρσένιος γεννήθηκε στα Ιωάννινα στις 31 Ιανουαρίου του έτους 1800 μ.Χ. και ονομαζόταν Αθανάσιος. Από μικρή ηλικία έμεινε ορφανός και, σε ηλικία εννέα ετών, μετέβη στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας, όπου σπούδασε στην ονομαστή σχολή της πόλεως, έχοντας ως σχολάρχη τον περίφημο διδάσκαλο, ιερομόναχο Γρηγόριο Σαράφη. Κατά τα τελευταία έτη της φοιτήσεώς του συνδέθηκε με τον πνευματικό Γέροντα Δανιήλ από τη Ζαγορά του Πηλίου, έναν από τους ονομαστούς πνευματικούς της εποχής εκείνης, και έγινε υποτακτικός του.
Το έτος 1815 μ.Χ., ο Άγιος αναχώρησε για το Άγιον Όρος με τον Γέροντα Δανιήλ και εκεί εκάρη μοναχός. Αργότερα χειροτονήθηκε Διάκονος, παρά τις αντιδράσεις του, καθώς δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο. Μετά από εξαετή παραμονή στο Άγιον Όρος, ήλθε και πάλι, μαζί με τον Γέροντά του, στη Μονή Πεντέλης στην Αθήνα. Στη συνέχεια μετέβησαν στις Κυκλάδες, όπου ο Όσιος χειροτονήθηκε, το 1817 μ.Χ., Πρεσβύτερος.
Ο Όσιος Αρσένιος έδρασε κυρίως στην Πάρο και τη Φολέγανδρο, όπου δίδαξε από το 1829 μ.Χ. μέχρι το 1840 μ.Χ.
Μετά την κοίμηση του Γέροντά του, Δανιήλ, ο Όσιος ασκήτεψε στη Μονή Λογγοβάρδας της Πάρου. Κοιμόταν και έτρωγε ελάχιστα και αγρυπνούσε συνεχώς, προσευχόμενος για τα πνευματικά του τέκνα και τη σωτηρία του κόσμου. Βασική του τροφή ήταν η ανάγνωση των θείων Γραφών και των συγγραμμάτων των Αγίων Πατέρων. Γι’ αυτό και ο Όσιος θεωρούσε τη μικρή του βιβλιοθήκη ως κήπο τερπνότατο και ωραιότατο, με αγλαόκαρπα δένδρα, πλήρη από εύχυμους καρπούς.
Ο Όσιος αγαπούσε τους πάντες χωρίς διακρίσεις. Περισσότερο, όμως, αγαπούσε τους ασθενείς, τους οποίους διακονούσε με μεγάλη προθυμία.
Όταν, το 1861 μ.Χ., κοιμήθηκε ο ηγούμενος της Μονής, ο ευσεβής ιερομόναχος Ηλίας, οι πατέρες εξέλεξαν ηγούμενο και προϊστάμενό τους τον Όσιο Αρσένιο, ο οποίος τους ποίμανε με θεοφιλή και θεάρεστο τρόπο. Λίγα χρόνια αργότερα παραιτήθηκε, για να ασχοληθεί απερίσπαστα με το έργο της ιεράς εξομολογήσεως.
Ο Όσιος κοιμήθηκε με ειρήνη στις 31 Ιανουαρίου του έτους 1877 μ.Χ. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε το έτος 1938 μ.Χ. και εορτάζεται στις 18 Αυγούστου. Τα ιερά λείψανά του φυλάσσονται με ευλάβεια στη Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Πάρου.
Ο Πατήρ Αρσένιος τόνιζε πάντα με πραότητα: «Μην κρίνετε, ίνα μη κριθήτε»
Ο Μακράκης [Απόστολος Μακράκης, λαϊκός ιεροκήρυκας με μεγάλη αποδοχή, του οποίου τις απόψεις καταδίκασε η Εκκλησία], ενώ βρισκόταν στην Πάρο, πήγε στη Μονή της Μεταμορφώσεως για να γνωρίσει τον Πατέρα Αρσένιο [Όσιο Αρσένιο τον εν Πάρω] και να εξομολογηθεί.
Άρχισε να εξομολογείται, αλλά, αντί να εξομολογηθεί με ταπείνωση και συντριβή καρδιάς για τις αμαρτίες του, άρχισε να διηγείται τα κατορθώματά του και να λέει ότι ελέγχει όσους αμαρτάνουν, ιδιαίτερα τους αρχιερείς, τους ιερείς και τους άρχοντες, και ότι δημοσιεύει με θάρρος τις αμαρτίες τους.
Ο Πατήρ Αρσένιος με πραότητα του είπε:
– Άκουσε, παιδί μου. Πρέπει να γνωρίζεις ότι στην εξομολόγηση οι άνθρωποι ομολογούν τις αμαρτίες τους και όχι τα κατορθώματά τους. Το κήρυγμά σου είναι καλό και θεάρεστο, αλλά να κηρύττεις με ταπείνωση και όχι με υπερηφάνεια. Το να ελέγχεις και να δημοσιεύεις τις αμαρτίες των άλλων όχι μόνο δεν οικοδομεί, αλλά γκρεμίζει και προκαλεί βλάβη σε εσένα και στους ακροατές σου. Πρόσεχε τον εαυτό σου και, αν θέλεις να ωφεληθείς και να ωφελήσεις, να βλέπεις τις δικές σου αμαρτίες και όχι των άλλων. Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε. «Εσύ ποιος είσαι που κρίνεις τον ξένο υπηρέτη;» Να προσεύχεσαι με ταπείνωση και να κάνεις και μερικές μετάνοιες.
– Οι μετάνοιες είναι για τους καλογήρους. Εγώ έχω ανώτερο και υψηλότερο έργο, τον λόγο του Θεού, και να ελέγχω και να κατακρίνω αυτούς που αμαρτάνουν.
– Έπρεπε, άνθρωπε, να ταπεινωθείς και να υπακούσεις, για να μην σε ταπεινώσει ο Κύριος, ο οποίος αντιστέκεται στους υπερήφανους, ενώ στους ταπεινούς δίνει Χάρη. Να ξέρεις ότι το γόνατο που δεν κάμπτεται, συντρίβεται.
Και πράγματι, όταν ο Μακράκης αναχώρησε από τη Μονή, ενώ καθόταν πάνω σε ένα μουλάρι, μόλις απομακρύνθηκε λίγα μέτρα από τη Μονή, έπεσε και έσπασε το πόδι του, σύμφωνα με την πρόρρηση του Αγίου. Ωστόσο, ούτε συνετίστηκε ούτε πήγε στους γιατρούς. Αφού προσβλήθηκε από γάγγραινα, του έκοψαν το πόδι από τον μηρό και έμεινε χωλός. Καθώς ο Μακράκης αναχωρούσε από τη Μονή, ο Πατήρ Αρσένιος είπε σε κάποιους που ήταν παρόντες: «Να ξέρετε ότι ο άνθρωπος αυτός πάσχει από εωσφορική υπερηφάνεια. Θα πέσει σε πλάνες και θα προκαλέσει σχίσμα και βλάβη στην Εκκλησία».
Ένα από τα θαύματα – Δίνε με ευχαρίστηση και μη φοβάσαι!
Μια γυναίκα, η οποία λεγόταν Ελένη Δαβαρία και κατοικούσε στην Παροικιά της Πάρου, ανέβαινε συχνά στη Μονή και έκανε διάφορες δουλειές για τις αδελφές της Μονής.
Μια ημέρα τής λέει ο Όσιος Αρσένιος ο εν Πάρω:
– Τέκνον, εδώ που έρχεσαι και εργάζεσαι, τι σου δίνουν οι αδελφές για τον κόπο σου; Σε πληρώνουν;
– Όχι, δεν μου δίνουν χρήματα, διότι δεν έχουν, αλλά μου δίνουν ψωμί, καφέ, ζάχαρη και άλλα είδη.
– Από αυτά τα είδη που σου δίνουν, δίνεις σε κάποιον φτωχό, όταν σου ζητήσει ή όταν τύχει να συναντήσεις κάποιον στον δρόμο;
– Όχι, Γέροντα. Δεν μου ζητούν, διότι γνωρίζουν ότι είμαι φτωχή, αλλά ούτε στον δρόμο συνάντησα κάποιον να μου ζητήσει.
– Άκουσε, τέκνον. Εάν θέλεις ο Χριστός να ευλογεί και εσένα και τα λίγα τρόφιμα που σου δίνουν, όταν συναντήσεις κάποιον φτωχό και πεινασμένο και σου ζητήσει, να του δίνεις. Επίσης, όταν γνωρίζεις κάποιον που είναι φτωχός και έχει ανάγκη ή κάποια χήρα ή ορφανό που πεινούν, μην περιμένεις να σου ζητήσουν. Δίνε με ευχαρίστηση και μη φοβάσαι, αλλά να πιστεύεις ότι ο Χριστός αοράτως θα ευλογεί τα λίγα υπάρχοντά σου και δεν θα πεινάσεις ούτε θα στερηθείς μέχρι το τέλος της ζωής σου.
– Ευχαρίστως, Γέροντα. Σε ό,τι μου είπες θα σας κάνω υπακοή.
Αφού έβαλε μετάνοια και αναχώρησε από τη Μονή, είχε μαζί της και οκτώ άρτους, τους οποίους της είχαν δώσει. Μόλις απομακρύνθηκε από τη Μονή περίπου 500 μέτρα, συνάντησε τον Γέροντα Δημήτριο Μαούνη, ο οποίος της ζήτησε λίγο ψωμί, γιατί είχε να φάει από την προηγούμενη ημέρα. Η Ελένη αμέσως έβγαλε έναν άρτο από το ταγάρι της και του τον έδωσε με πολλή προθυμία. Όταν προχώρησε άλλα 500 μέτρα, είδε τη σύζυγο ενός ψαρά, η οποία μάζευε χόρτα, καθώς ο σύζυγός της είχε τέσσερις ημέρες να πιάσει ψάρια, όπως έμαθε η Ελένη αφού τη ρώτησε.
Τότε έβγαλε από το ταγάρι της και της έδωσε δύο ψωμιά. Όταν έφθασε στην Παροικιά, είδε ένα παιδί τεσσάρων ετών να κλαίει, επειδή πεινούσε και η μητέρα του δεν είχε να του δώσει ψωμί. Είδε και τη μητέρα του παιδιού, η οποία στεκόταν μέσα στο σπίτι της με σταυρωμένα τα χέρια, προσευχόταν και έκλαιγε. Πήρε τότε έναν άρτο και τον έδωσε στο παιδί.
Όταν η Ελένη έφθασε στο σπίτι της, έβγαλε από το ταγάρι της τα πράγματα και είδε ότι οι άρτοι, αντί να έχουν γίνει τέσσερις, δεν είχαν λιγοστέψει· είχαν παραμείνει οκτώ. Θαυμάζοντας για το γεγονός αυτό, επέστρεψε αμέσως συγκινημένη στη Μονή και, με δάκρυα στα μάτια, έπεσε γονατιστή στα πόδια του Οσίου Αρσενίου και του διηγήθηκε το θαύμα, ευχαριστώντας τον Θεό και τον Άγιο.
Από το βιβλίο του Γέροντα, Αρχιμανδρίτη Φιλοθέου Ζερβάκου, «Βίος και θαύματα του οσίου πατρός ημών Αρσενίου του νέου του εν τη νήσω Πάρω ασκήσαντος», έκδοση έκτη, της Ιεράς Μονής Χριστού Δάσους, Πάρος 1996.
