Ποιος στάθηκε μπροστά σε εσέ δίχως να γονατίσει, με δάκρυα στα μάτια του, χάρη να Σου ζητήσει;
Ποιος άναψε ένα κερί χωρίς το όνομά Σου, που να ζητά διακαώς τη Πάναγνη Αγκαλιά Σου;

Ποιος στα μεγάλα βάσανα δεν είπε: «Παναγιά μου»; Κι Εσύ τον εβοήθησες, Κυρά μου, Δέσποινά μου!

Ποια μάνα δε Σε φώναξε να ρθεις στην κάμαρά της, για να της πεις με στεναγμούς να βλέπει το παιδί της;

Μητέρα, εσύ των μητέρων είσαι το στήριγμά μας, η προσευχή στα χείλη μας για τα γλυκά παιδιά μας!
Σε κάθε τους περπάτημα, Εσύ είσαι η Ασπίδα, κι αν μπουν σε δρόμους σκοτεινούς,
Εσύ είσαι η Αχτίδα!

Είσαι του αρρώστου το βάλσαμο, του πονεμένου το χάδι, είσαι το φως στην ψυχή που βλέπει στο σκοτάδι…

Συγχώρεσέ με, Παρθένα μου, για τ’ άδικα που κάνω. Ξέρω πως Σε στεναχωρώ στη Προσευχή μου…

Σ’ ευχαριστώ, Παρθένα μου και του Χριστού Μητέρα. Μοίραζε αγάπη και χαρά στον κόσμο κάθε μέρα!