Στην Αγιοκατάταξη του Παπά – Τύχωνα του Αγιορείτη, του πνευματικού του Αγίου Παϊσίου, προέβη την 11 Φεβρουαρίου η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου η οποία συνεδριάζει στο Φανάρι υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο.
Ο Άγιος Παΐσιος είχε τονίσει ότι έλαβε μεγάλη πνευματική ωφέλεια από τον παπα – Τύχωνα τον Ρώσο, για τον οποίο έγραφε πως ήρθε «όπως ήταν αγνό λουλούδι και φυτεύτηκε στο Περιβόλι της Παναγίας, όπου πρόκοψε και ευωδίασε με τις αρετές του» . Υπήρξε ο πνευματικός του και έμενε μόνος του στην Καλύβη του Τιμίου Σταυρού, στην Καψάλα του Αγίου Όρους.
Ο Βίος του
O Παπα – Τύχων γεννήθηκε στη Ρωσία, στη Νόβια Μιχαλόσκα το 1884. Οι γονείς του, ο Παύλος και η Ελένη, ήταν ευλαβείς άνθρωποι και επόμενο ήταν και ο γιος τους, ο Τιμόθεος κατά κόσμον, να έχει κληρονομική την ευλάβεια και την αγάπη προς τον Θεό και να θέλει να αφιερωθεί στον Θεό από μικρό παιδί. Έβλεπαν οι γονείς τον μεγάλο θείο ζήλο του παιδιού τους, αλλά δίσταζαν να του δώσουν την ευχή τους να πάει σε Μοναστήρι, επειδή το έβλεπαν με ζωηρή φύση. Ήθελαν να ωρίμασει και στην σκέψη και μετά να αποφασίσει μόνος του ο Τιμόθεος. Του έδωσαν όμως ευλογία να επισκέπτεται τις Μονές το διάστημα των τριών ετών, από δέκα επτά μέχρι είκοσι χρονών. Τότε έκανε τα μεγάλα και ατέλειωτα προσκυνήματα στα Μοναστήρια της Ρωσίας και πέρασε περίπου από διακόσιες Μονές. Στα Μοναστήρια που πήγαινε, παρόλο που ήταν κατάκοπος και εξαντλημένος από την οδοιπορία του, απέφευγε με τρόπο την φιλοξενία, για να ασκείται ο ίδιος και να μην επιβαρύνει τους άλλους.
Σινά, Άγιοι Τόποι και Άγιον Όρος
Φεύγοντας από τη Ρωσία ο Παπα – Τύχων πήγε για προσκύνημα στο Όρος Σινά, όπου και παρέμεινε για δύο μήνες. Ένα μικρό διάστημα ασκήτεψε στους Αγίους Τόπους, πέρα από τον Ιορδάνη ποταμό. Από εκεί μεταφυτεύτηκε στο Περιβόλι της Παναγίας, στο Κελί Μπουραζέρι, κοντά στις Καρυές, όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια. Ο μεγάλος αριθμός των επισκεπτών και η έλλειψη της ησυχίας τον έκαναν να
μετακινηθεί στα φρικτά Καρούλια, όπου ασκήτεψε για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια.
Στην Καλύβη του Τιμίου Σταυρού
Από τα Καρούλια ήλθε στην άκρη της Καψάλας (επάνω από την Καλιάγρα), στην Καλύβη Τιμίου Σταυρού της Μονής Σταυρονικήτα. Αφού γηροκόμησε τον Γέροντα Βλ. Μοναχού Παϊσίου, Αγιορείται Πατέρες, της Καλύβης, με την ευχή του και μετά τον θάνατό του, έμεινε μόνος του στην Καλύβη. Όταν τον ρωτούσαν κάποιοι αν μένει μόνος του στην ερημιά της Καψάλας, απαντούσε ότι μένει μόνος του με τους Αγγέλους και τους Αρχαγγέλους, με τους Αγίους Πάντες, με την Παναγία και τον Χριστό!
Ο πνευματικός του αγώνας για την αιωνιότητα
Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι αυτό που του είχε κάνει μεγάλη εντύπωση στον παπα – Τύχωνα ήταν το πόσο ζεστά είχε πάρει το θέμα της σωτηρίας της ψυχής του, την αιωνιότητα! Πάντοτε αναφερόταν στον «γλυκό παράδεισο» και έτρεχαν από τα μάτια του γλυκά δάκρυα. Το εργόχειρο του παπα – Τύχωνα ήταν οι πνευματικοί του αγώνες (νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, μετάνοιες κ.ά.), όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για όλο τον κόσμο: για τους ζώντες και τους κεκοιμημένους. Πολλοί πονεμένοι άνθρωποι τον επισκεπτόταν για να τον συμβουλευτούν και να παρηγορηθούν. Για να ωφελεί περισσότερο με το Μυστήριο της Εξομολόγησης δέχθηκε να γίνει ιερέας. Ο παπα – Τύχων δεν ήθελε ο άνθρωπος να είναι αργόσχολος.
Γι’ αυτό έλεγε ότι στην Κόλαση θα πάνε και οι τεμπέληδες!
Τόνιζε πολύ τη μελέτη του Θεού, ο νους να γυρίζει συνεχώς γύρω από τον Θεό, τη μελέτη της Αγίας Γραφής και των λόγων των Πατέρων: Ευεργετινό, Φιλοκαλία, Ιωάννη Χρυσόστομο, Μέγα Βασίλειο, Γρηγόριο θεολόγο, Μάξιμο Ομολογητή, Συμεών Νέο Θεολόγο, Μακάριο Αιγύπτιο, Ισαάκ Σύρο. Με τη μελέτη θερμαίνεται η ψυχή, καθαρίζει ο νους και ο άνθρωπος αποκτά αρετές.
Κάθε Χριστούγεννα εξασφάλιζε μία ρέγκα για να περάσει τις χαρούμενες ημέρες του δωδεκαημέρου. Έβραζε τη ραχοκοκαλιά της με λίγο νερό και λίγο ρύζι σε ένα κονσερβοκούτι και ξεγελούσε τον εαυτό του ότι κάνει κατάλυση ιχθύος.
Κατηγορούσε τον εαυτό του ότι τρώει ψαρόσουπες στην έρημο του Αγίου Όρους! Ο Παπα – Τύχων ζούσε διαρκώς την Αναστάσιμη χαρά. Επαναλάμβανε το «Δόξα σοι ὁ Θεός» και συνιστούσε σε όλους να το λένε, όχι μόνο όταν περνούν καλά, αλλά και στις δοκιμασίες τους. Άλλωστε ο Θεός επιτρέπει τις δοκιμασίες ως φάρμακα της ψυχής.
Ο ταπεινός άνθρωπος
Ο Παπα-Τύχων αγάπησε πολύ τον Χριστό και την ταπείνωση. Τόνιζε ότι ο ταπεινός άνθρωπος έχει περισσότερη Χάρη από πολλούς ανθρώπους μαζί και ότι «εκείνος που έχει μεγαλύτερη ταπείνωση είναι ο μεγαλύτερος από όλους». Μάλιστα έλεγε χαρακτηριστικά ότι κάθε πρωί ο Θεός ευλογεί τον κόσμο με το ένα χέρι αλλά, όταν δει ταπεινό άνθρωπο, τον ευλογεί και με τα δύο Του χέρια!
Μέσα στην Καλύβη του κυκλοφορούσαν όλα ελεύθερα, από ζουζούνια μέχρι ποντίκια και δεν υπήρχε κάποιο αντικείμενό του που να έχει αξία. Ό,τι όμως παλιό φόραγε δεν φαινόταν άσχημο, γιατί αυτό ομόρφαινε από την εσωτερική ομορφιά της ψυχής του και αποκτούσε μεγάλη αξία και αγιαζόταν. Ακόμα και τα κουρέλια του.
Έραβε μόνος του με μία βελόνα σκουφιά από κομμάτια ράσου, τα έκανε σαν σακούλες και τα φόραγε. Όλα
αυτά σκορπούσαν πολλή Χάρη. Κάποτε τον φωτογράφισε ένας επισκέπτης του όπως ήταν, με μία σακούλα για σκούφο και με μία πιτζάμα που του είχε ρίξει στην πλάτη γιατί είδε τον Γέροντα ότι κρύωνε.
Τώρα όσοι βλέπουν αυτήν τη φωτογραφία νομίζουν ότι ο Παπα – Τύχων φόραγε δεσποτικό μανδύα, ενώ ήταν μία παλιά «παρδαλή» πιτζάμα. Κάποιοι άλλοι του ζήταγαν να τον φωτογραφίσουν και ο Γέροντας δεν τους το αρνιόταν. Έπαιρνε μία στάση μικρού παιδιού, γιατί είχε ωριμάσει πνευματικά και είχε γίνει ως άκακο παιδί.
Ο ληστής
Μία νύχτα πήγε ένας λαϊκός στην Καλύβη του για να τον ληστέψει. Έπιασε τον Παπα – Τύχων από τον λαιμό, τον έσφιξε με ένα σχοινί και για πολλή ώρα τον βασάνιζε.Τελικά έφυγε χωρίς να βρει χρήματα, αφού ο Γέροντας δεν είχε. Όταν έφευγε ο κλέφτης, ο Γέροντας του φώναξε: «Θεός συγχωρέσει, παιδί μου»! Στη συνέχεια ο λαϊκός αυτός πήγε να κλέψει κάποιον άλλο Γέροντα, αλλά τον συνέλαβε η αστυνομία και ομολόγησε ότι προηγουμένως είχε πάει στον Παπα – Τύχων. Η Αστυνομία ειδοποίησε τον Παπα – Τύχων να πάει στην ανάκριση, αλλά εκείνος δεν ήθελε να πάει λέγοντας ότι είχε συγχωρέσει με όλη του την καρδιά τον κλέφτη. Ο αστυνομικός όμως επέμενε, αν και τον είδε να κλαίει σαν μωρό παιδί για τον κλέφτη, και τον πήγε στο Τμήμα.
Ο Διοικητής, όταν τον είδε να κλαίει, τον λυπήθηκε και τον άφησε να επιστρέψει στην Καλύβη του.
Το γήρας και η κοίμηση του παπα-Τύχωνα
Ο Παπα – Τύχων, ακόμα και όταν γέρασε, δεν εγκατέλειψε τη μεγάλη άσκηση και τον αγώνα του. Καθώς δεν μπορούσε πλέον να σηκώνεται από τις μεγάλες έως κάτω μετάνοιες, έδεσε ένα χοντρό σχοινί στο ταβάνι και τραβιόταν από αυτό για να σηκώνεται!
Με αυτόν τον τρόπο συνέχιζε να κάνει μετάνοιες μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του. Το 1968 είχαν αρχίσει να τον εγκαταλείπουν οι σωματικές του δυνάμεις. Είχε προαισθανθεί το επίγειο τέλος του γιατί συνεχώς ανέφερε για τον θάνατο. Μετά την εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου (15 Αυγούστου), έπεσε στο κρεβάτι και έπινε μόνο νερό. Παρέμενε όμως μόνος στο κελί του. Μόνο κατά τις τελευταίες δέκα ημέρες της ζωής του κράτησε κοντά του τον Άγιο Παΐσιο, γιατί γνώριζε ότι θα αποχωρίζονταν και θα έφευγε για την άλλη ζωή.
Μία από τις τελευταίες ημέρες του στον κόσμο την Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 1968 το απόγευμα
είπε στον Όσιο Παΐσιο ότι πριν πάει ήταν εκεί η Παναγία, ο Άγιος Σέργιος και ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Η Παναγία του αποκάλυψε ότι μετά την πανήγυρη του Γενεθλίου της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) θα τον έπαιρνε κοντά της.
Την προτελευταία ημέρα της ζωής του είχε ζητήσει από τον Όσιο Παΐσιο να μην κοιμηθεί τη νύχτα για να τον ευλογήσει. Τρεις ώρες είχε τα χέρια του επάνω στο κεφάλι του και τον ευλογούσε για τελευταία φορά. Του είπε ότι μεταξύ τους θα υπάρχει ακριβή αγάπη για πάντα. Πίστευε ότι θα τον ελεούσε ο Θεός, γιατί εξήντα χρόνια ως μοναχός προσευχόταν αδιαλείπτως με την ευχή του Ιησού, το «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».
Ο Παπα – Τύχων κοιμήθηκε τη Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 1968. Είχε ανοίξει πιο πριν μόνος τον τάφο του για να είναι έτοιμος και είχε τοποθετήσει επάνω τον σταυρό που ο ίδιος είχε φτιάξει. Όταν προαισθάνθηκε το τέλος του, έγραψε στον τάφο: «Αμαρτωλός Τύχων, Ιερομόναχος, 60 χρόνια στο Άγιο Όρος. Δόξα σοι ὁ Θεός».
Δίπλα από το κρεβάτι του είχε έτοιμες επιστολές και ζήτησε από τον Άγιο Παΐσιο να τις στείλει μετά τον θάνατό του σε γνωστούς του επισκόπους για να τον μνημονεύουν. Του ζήτησε ακόμα να του φέρει κάποιον επίσκοπο για να του κάνει μνημόσυνο στον τάφο του και να μη γίνει εκταφή του σώματός του μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου!
Εμφάνιση μετά την κοίμησή του
Ο Άγιος Παΐσιος, τρία χρόνια μετά την κοίμηση του Παπα – Τύχων, δέχθηκε την πρώτη «επίσκεψή» του, στην Καλύβη του Τιμίου Σταυρού. Ήταν Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 1971, ημέρα της κοίμησής του. Μετά τα μεσάνυχτα, ενώ έλεγε την ευχή, τον βλέπει ξαφνικά να μπαίνει στην Καλύβη του! Πετάχτηκε ο Όσιος του
έπιασε τα πόδια και του τα φιλούσε με ευλάβεια. Καθώς έφευγε, τον είδε να μπαίνει στον Ναό και να εξαφανίζεται. Με τέτοια γεγονότα, έγραφε αργότερα ο Άγιος Παΐσιος, τα χάνει κανείς γιατί δεν μπορεί να τα εξηγήσει με τη λογική, γι’ αυτό και λέγονται θαύματα.
Παραπομπές απο το βιβλίο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Η ζωή και το έργο από τις εκδόσεις (Ουρανός)
