Μια ημέρα, ένας νεαρός γεμάτος απορίες κοίταξε τον παππού του και ρώτησε: «Παππού, πώς ζήσατε στο παρελθόν χωρίς τεχνολογία; Χωρίς υπολογιστές, ίντερνετ, τηλεόραση, αυτοκίνητα, κινητά;»
Ο παππούς χαμογέλασε και άρχισε να του διηγείται:
«Όπως ζει η γενιά σου σήμερα: χωρίς προσευχές, χωρίς συμπόνια, χωρίς σεβασμό, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς ντροπή, χωρίς σεμνότητα, χωρίς ειλικρίνεια. Εμείς, που γεννηθήκαμε μεταξύ 1940-1980, ήμασταν ευλογημένοι. Η ζωή μας είναι η ζωντανή απόδειξη.
Παίζαμε με ποδήλατα χωρίς κράνος.
Πριν και μετά το σχολείο, παίζαμε μέχρι το σούρουπο χωρίς ποτέ να βλέπουμε τηλεόραση.
Παίξαμε με πραγματικούς φίλους, όχι με εικονικούς.
Αν διψούσαμε, πίνουμε νερό από τη βρύση ή το λάστιχο, όχι εμφιαλωμένο.
Δεν αρρωστήσαμε ποτέ, γιατί μοιραζόμασταν το ίδιο ποτήρι χυμού με τέσσερις φίλους.
Ποτέ δεν πήραμε βάρος τρώγοντας πλάκες ζυμαρικών κάθε μέρα.
Τίποτα δεν συνέβη στα πόδια μας, παρά την περιπλάνηση με γυμνά πόδια.
Δεν χρησιμοποιούσαμε ποτέ συμπληρώματα διατροφής για να παραμείνουμε υγιείς.
Φτιάχναμε τα δικά μας παιχνίδια και παίζαμε μαζί τους.
Οι γονείς μας δεν ήταν πλούσιοι· αγάπη έδιναν, όχι υλικά αγαθά.
Δεν είχαμε κινητά τηλέφωνα, DVD, κονσόλες, Xbox, video games, PC, ίντερνετ ή chat, αλλά είχαμε πραγματικούς φίλους. Επισκεπτόμασταν ο ένας τον άλλον χωρίς πρόσκληση, μοιραζόμασταν και απολαμβάναμε το φαγητό μαζί.Οι γονείς ζούσαν κοντά για να ζήσουμε πραγματικές οικογενειακές στιγμές. Μπορεί να είχαμε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, αλλά μέσα τους κρύβουν πολύχρωμες αναμνήσεις γεμάτες γέλια, παιχνίδι και αληθινές στιγμές.
Είμαστε μια μοναδική και πιο κατανοητή γενιά, γιατί είμαστε η τελευταία που άκουσε τους γονείς της… και οι πρώτοι που αναγκάστηκαν να ακούσουν τα παιδιά τους.
Είμαστε μια περιορισμένη έκδοση.
Εκμεταλλευτείτε μας.
Μάθετε από εμάς.
Είμαστε ένας θησαυρός που προορίζεται να εξαφανιστεί.»
