Η κριτική μας για την παράσταση “Θέλω να σου κρατάω το χέρι” ένα έργο του Τάσου Ιορδανίδη, σε σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια της Θάλειας Ματίκα. Το Greekaffair παρακολούθησε το έργο και σας μεταφέρει τις εντυπώσεις του.
Η θεατρική παράσταση «Θέλω να σου κρατάω το χέρι», που βρίσκεται στον 5ο χρόνο της πορείας της και ολοκληρώνεται με την επόμενη και τελευταία παράσταση αυτό το Σαββατοκύριακο, 4/4 & 5/4, είναι ένα έργο του Τάσου Ιορδανίδη και σε σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια της Θάλειας Ματίκα.
Η παράσταση ξεχωρίζει για τη σύγχρονη θεατρική γραφή της, η οποία υπηρετεί με συνέπεια τον ρυθμό και τη μουσικότητα του λόγου, δημιουργώντας μια έντονα ζωντανή και αληθινή εμπειρία για το κοινό.
Εμπνευσμένο από το ομότιτλο τραγούδι των Beatles του 1963, το έργο αξιοποιεί την ποπ κουλτούρα ως αφετηρία για μια βαθύτερη εξερεύνηση των ανθρώπινων σχέσεων. Μέσα από τις ιστορίες των ζευγαριών, αναδεικνύονται η συντροφικότητα, οι καθημερινές αντιφάσεις και οι μικρές συγκρούσεις που συνθέτουν τη σύγχρονη ζωή, προσφέροντας ταυτόχρονα στιγμές τρυφερότητας αλλά και χιούμορ.
Οι ερμηνείες
Οι πρωταγωνιστές, Τάσος Ιορδανίδης και Θάλεια Ματίκα, προσφέρουν ένα μοναδικό μάθημα υποκριτικής. Ο Τάσος Ιορδανίδης, με εκλεπτυσμένη σωματικότητα και προσεκτική εκφορά του λόγου, ενσωματώνει στο σώμα και στη φωνή τις αντιφάσεις και τα λάθη του χαρακτήρα του. Η Θάλεια Ματίκα, από την πλευρά της, καθορίζει τον ρυθμό της σκηνής, μετατρέποντας κάθε παύση και κάθε βλεμματική επαφή σε δραματική κορύφωση. Είναι εμφανές ότι η παράσταση δεν περιορίζεται στην επιφάνεια του κειμένου· οι ήρωες ζουν πραγματικά τις στιγμές πάνω στη σκηνή και αυτή η αυθεντικότητα μεταδίδεται στο κοινό.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια
Η αισθητική συνοχή της Ηλένιας Δουλαδήρη υπηρετεί την ουσία σωστά της δραματουργίας. Τα σκηνικά είναι λιτά, λειτουργικά και πλήρως ενταγμένα στο έργο, αποφεύγοντας κάθε διάσπαση της προσοχής. Τα κοστούμια ενισχύουν την αίσθηση της σημερινής καθημερινότητας των χαρακτήρων και μετατρέπουν τη σκηνή σε καθρέφτη της ζωής, χωρίς να βασίζονται σε συμβολισμούς.
Η μουσική και ο φωτισμός
Η μουσική επιμέλεια της Θάλειας Ματίκα λειτουργεί σχεδόν ως ψυχολογικός οδηγός. Δεν περιορίζεται σε υπόκρουση· συνομιλεί με τον λόγο και την κίνηση και, σε συνδυασμό με τον προσεκτικά σχεδιασμένο φωτισμό της Ζωής Μολυβδά-Φαμέλη, ακολουθεί τον ψυχισμό των ηρώων. Κάθε διαβάθμιση φωτός τονίζει σιωπές, κορυφώσεις και στιγμές εσωτερικής έντασης, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που δεν απλώς συμπληρώνει τη δράση, αλλά ορίζει τον ρυθμό και την ψυχολογική ένταση της παράστασης.
Η σκηνοθεσία
Η Θάλεια Ματίκα επιδεικνύει μια σπάνια σκηνοθετική πειθαρχία, ενοποιώντας σώμα, λόγο και χώρο σε μια αδιαίρετη αισθητική ενότητα. Ο θεατής δεν παρακολουθεί απλώς μια ακόμη συνηθισμένη «παράσταση ζευγαριών», αλλά μια ζωντανή συνύπαρξη χαρακτήρων, όπου κάθε κίνηση, κάθε παύση και κάθε χειρονομία φέρει νόημα. Η παράσταση θυμίζει τις παραδόσεις του Μινωτή και του Κουν, όπου η ακρίβεια στον λόγο και η αλήθεια της στιγμής συνυφαίνονταν σε ένα ολοκληρωμένο δραματικό σύμπαν.
Οι διάλογοι και το κείμενο
Ο λόγος του Τάσου Ιορδανίδη διαθέτει πυκνότητα και ρυθμό. Κάθε ατάκα, ακόμα και οι πιο φαινομενικά «αστείες», συνδέεται με την ψυχολογική λογική των ηρώων και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον της παράστασης. Ο διάλογος είναι ακριβής, φυσικός, γεμάτος χιούμορ, συγκίνηση και προβληματισμό για το κοινό που παρακολουθεί την παράσταση, καθιστώντας σαφές ότι η δραματουργία δεν περιορίζεται στην ψυχαγωγία αλλά ανασύρει τη βαθύτερη αλήθεια των σχέσεων.
Γιατί να παρακολουθήσει κάποιος/οια την παράσταση
Η παράσταση προσφέρει μια ολοκληρωμένη θεατρική εμπειρία, συνδυάζοντας:
- Ερμηνευτική δεινότητα υψηλού επιπέδου
- Σκηνοθετική πειθαρχία που υπηρετεί την ουσία του έργου
- Μουσική και φωτισμό που ενισχύουν την ψυχολογική ένταση
- Διαλόγους γεμάτους ρεαλισμό, χιούμορ και συγκίνηση
Η παράσταση αφήνει τον θεατή όχι μόνο ψυχαγωγημένο, αλλά με την αίσθηση ότι παρακολούθησε μια αληθινή εμπειρία συντροφικότητας· ένα μάθημα ζωής και θεάτρου ταυτόχρονα. Κάποιος πηγαίνει να δει την παράσταση για να παρακολουθήσει δύο ηθοποιούς να δίνουν μαθήματα υποκριτικής, να βιώσει ζωντανά τις αντιφάσεις και τις συγκινήσεις των σχέσεων και να αντιληφθεί πώς η τέχνη μπορεί να συλλαμβάνει με απόλυτη ακρίβεια την ανθρώπινη καθημερινότητα.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Γράφει ο Κυριάκος Τσικορδάνος
